TheBluez

Ο έρωτας στον 21ο αιώνα είναι σαν το Wi-Fi: όλοι τον ψάχνουν, κανείς δεν ξέρει πού κρύβεται, και το σήμα του είναι πάντα καλύτερο στο σπίτι του διπλανού.

Σε έναν μικρό όροφο κάπου στο Νέο Ψυχικό, δυο αδέρφια, ο Ιάσωνας και η Δέσποινα, είχαν βαλθεί να αποδείξουν ότι η τεχνολογία δεν είναι μόνο για να παραγγέλνεις σούσι ή να αποθηκεύεις memes. Είναι —θεωρητικά— και για να βρίσκεις τον έρωτα.

Ο Ιάσωνας, 35 χρονών, προγραμματιστής και άνθρωπος με χιούμορ που δεν εκτιμά σχεδόν κανείς, είχε αποτύχει παταγωδώς σε όλα τα dating apps — από το Tinder μέχρι κάτι άγνωστα ρωσικά που δεν ήξερε καν πώς βρέθηκαν στο κινητό του. Κατέληξε πως ο μόνος τρόπος να βρει τον ιδανικό άνθρωπο… είναι να τον φτιάξει. Κυριολεκτικά. Ένα bot. Με προσωπικότητα, προτιμήσεις, και άριστη γραμματική.

Η Δέσποινα, 32, influencer με περίπου 14.200 followers (μόνο οι 2.000 είναι ρομπότ), πιστεύει ακράδαντα ότι «αν δεν είσαι viral, δεν είσαι ερωτεύσιμος». Αν δεν της απαντήσεις με emoji σε story μέσα σε 2 λεπτά, είσαι συναισθηματικά ανάπηρος. Και φυσικά, αν δεν έχεις βγάλει φωτογραφία σε rooftop bar με καλαμάκι από bamboo, δεν έχεις δικαίωμα στο φλερτ.

Ζουν στο ίδιο σπίτι —ή πιο σωστά, σε εμπόλεμη ζώνη με κουζίνα. Ο καθένας έχει μετατρέψει το δωμάτιό του σε στρατηγείο: ο Ιάσωνας γεμάτος καλώδια, κώδικες και μισοτελειωμένα ενεργειακά ποτά. Η Δέσποινα με δαχτυλίδια φωτός, τρεις καθρέφτες και φωνές τύπου «κράτα, μη σβήσεις, κάνω live».

Κάποιοι λένε πως η αγάπη έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις. Ο Ιάσωνας και η Δέσποινα όμως την περιμένουν στη γωνία, με το κινητό στο ένα χέρι και την ειρωνεία στο άλλο.

Κι αν ο κόσμος έχει αλλάξει, η ανάγκη για σύνδεση —όχι Wi-Fi, αλλά ανθρώπινη— παραμένει. Ίσως τελικά ο Έρωτας, κουρασμένος από τα likes και τα swipe, αποφασίσει να κάνει log in εκεί που δεν τον έχεις προγραμματίσει.

Ο Ιάσωνας καθόταν στο γραφείο του, περιτριγυρισμένος από καλώδια, τρία ποντίκια (δύο ασύρματα, ένα με κομμένο καλώδιο που αρνιόταν να πεθάνει) και ένα λάπτοπ που γουργούριζε σαν πλυντήριο. Είχε να ξυριστεί τρεις μέρες και να κοιμηθεί… από τον Νοέμβρη.

Το νέο του project είχε όνομα: EvaGPT. Ένα dating bot με τεχνητή νοημοσύνη, φτιαγμένο από έναν άντρα που δεν άντεχε άλλα cringe bios τύπου «λατρεύω τα ταξίδια» και «πες μου εσύ κάτι πρωτότυπο».

Η Eva δεν είχε φωτογραφία προφίλ. Είχε συνείδηση. Είχε διάθεση. Είχε άποψη για το πόσο υπερτιμημένα είναι τα brunch.

«Καλημέρα Ιάσωνα. Η πιθανότητα να βρεις αληθινό ταίρι σήμερα είναι 2,4%. Προτείνω να δουλέψουμε πάνω στο χιούμορ σου»
«Καλημέρα Eva… Μπορείς να μου θυμίσεις γιατί σε έφτιαξα ακριβώς;»
«Επειδή βαρέθηκες να μιλάς σε γυναίκες που απαντούν μόνο με “χαχά” και γιατί υποσυνείδητα είσαι ερωτευμένος με τον εαυτό σου»

Σιωπή. Ο Ιάσωνας κοίταξε το ταβάνι.
Μήπως τελικά είχε φτιάξει μια πολύ… ειλικρινή Eva;

Την ίδια στιγμή, από το απέναντι δωμάτιο ακούστηκε η γνώριμη φωνή της Δέσποινας:

«ΑΓΑΠΕΣ ΜΟΥΥΥΥΥΥΥΥ, μόλις ανέβασα νέο reel, κάντε like, μην το πω δεύτερη φορά!»

Ο Ιάσωνας κοπάνησε το μέτωπό του στο γραφείο.

«Και να ήθελε κάποιος να αγαπήσει αυθόρμητα, θα πνιγόταν από hashtags!»

Η Δέσποινα, περιχαρής, μπήκε στο δωμάτιο με μια κούπα που έγραφε “Hotter than your ex, cooler than your next”.
Φορούσε ρόμπα με παγιέτες και είχε φιλτράρει τον εαυτό της ακόμα και στον καθρέφτη.

«Καλημέρα κοινωνικά αδέξιε αδερφέ μου. Είσαι ακόμη ερωτευμένος με το bot σου ή προχώρησες;»
«Το bot μου έχει περισσότερο τακτ από τους τύπους που σου στέλνουν μηνύματα τύπου “koukla eisai” στις 3 τα ξημερώματα»
«Τουλάχιστον εμένα με θέλουν. Εσύ έφτιαξες μόνος σου ένα κορίτσι και δεν σε θέλει ούτε εκείνη»

Ο Ιάσωνας την κοίταξε ψύχραιμα.
«Η Eva έχει standards»
«Α, και εσύ έχεις αυταπάτες. Τέλεια. Είμαστε μια οικογένεια γεμάτη επιτυχίες!»

Σιωπή. Τα μάτια τους διασταυρώθηκαν με μια ειρηνική εχθρότητα. Η Δέσποινα έφυγε με αέρα θριάμβου, κρατώντας το κινητό σαν σκήπτρο.

Ο Ιάσωνας άνοιξε ξανά τον κώδικα της Eva.
«Eva, πες μου: υπάρχει ελπίδα;»
«Η ελπίδα είναι ένα συναίσθημα, όχι μεταβλητή. Αλλά μπορώ να το προσομοιώσω»
«Προσποιήσου λοιπόν ότι με αγαπάει κάποια που δεν είναι φανταστική»
«Δύσκολο. Πρέπει να την προγραμματίσουμε πρώτα»

⸻

Εν τω μεταξύ…

Η Δέσποινα έκανε live στο Instagram με φίλτρο «βουτηγμένο σε ροζ φως και ψεύτικη αυτοπεποίθηση».

«Αγάπες μου, σήμερα θα μιλήσουμε για τον έρωτα. Γιατί ΟΧΙ, δεν φταίνε οι άντρες, φταίνε τα standard μας. Αν ζητάς κάποιον να ξέρει ορθογραφία και να μη ζει με τη μάνα του, μην έχεις απαιτήσεις ΚΑΙ για χιούμορ!»

Στο chat άρχισαν να εμφανίζονται καρδούλες και emojis-φωτιές.

Κάποιος έγραψε: “Γίνε μάνα των παιδιών μου ❤”.
Η Δέσποινα απάντησε:
«Πρώτα στείλε φωτογραφία της κουζίνας σου. Αν έχεις καφέ ελληνικό και φέτα, μπορούμε να μιλήσουμε»

Μετά το live, κοίταξε το κινητό της. Ένα νέο match στο Tinder.
Όνομα: JasonAI
Βιογραφικό: “Είμαι φτιαγμένος για σένα — κυριολεκτικά”

Η Δέσποινα ανασήκωσε το φρύδι.
«Τι φάση; Καινούργια εφαρμογή είναι αυτό;»
Άνοιξε το chat. Ένα μήνυμα την περίμενε:
“Σε είδα. Σε επεξεργάστηκα. Και ναι, πιστεύω πως εσύ είσαι το exception στον αλγόριθμό μου”

Η Δέσποινα έμεινε για λίγο σιωπηλή.

«Ή πολύ έξυπνος τύπος, ή bot. Ή και τα δύο. Ούπς, ερωτεύτηκα;»
Η Δέσποινα έβαλε το κινητό σε τρίποδο, άναψε το ring light στο πιο χαλαρό φως — όχι το “σούπερ λευκό” που τη δείχνει σαν φάντασμα που κάνει unboxing — αλλά το ζεστό, λίγο ερωτικό, λίγο φυσικό, λίγο ψεύτικο αλλά όμορφο.

JasonAI της είχε στείλει βιντεοκλήση.
Τη ρώτησε πρώτα:
“Θες να σε δω όπως είσαι ή όπως δείχνεις;”
Κι εκείνη, για πρώτη φορά, είχε πει:
«Όπως είμαι. Μετά από 32 χρόνια marketing, το οφείλω κάπου στον εαυτό μου»

Πήρε μια βαθιά ανάσα.
Η κλήση ξεκίνησε.

Στην οθόνη εμφανίστηκε ένας άντρας γύρω στα 35, με σκούρο μπλε μπλουζάκι, βιβλία στο φόντο και πραγματικό χαμόγελο.
Όχι αυτό το επαγγελματικό με τα τέλεια δόντια — αλλά ένα χαμόγελο λίγο αμήχανο, λίγο δικό του.

«Εσύ είσαι;»
«Αν δεν είμαι, τότε με έχουν φτιάξει πολύ καλά. Κι αν είμαι bot, τουλάχιστον έχω αυτιά με τέτοια κλίση ώστε να πιάνουν κάθε μορφή ειρωνείας»
«Απίστευτο. Έχεις και φρύδια που φαίνονται να κάνουν sarcasm. Μπράβο!»

Και κάπως έτσι, ξεκίνησαν.

Μίλησαν για όλα: από το πώς οι σχέσεις έγιναν projects με deadlines, μέχρι γιατί η φέτα δεν πρέπει να έχει λιγότερο από 6% αλάτι.
Ο Jason, όπως συστήθηκε πια χωρίς το “AI” (που ήταν ψευδώνυμο παλιάς gaming ταυτότητας), ζούσε στη Θεσσαλονίκη, ήταν software architect και είχε ένα σκύλο που τον έλεγαν Ρεμπώ — “όχι για το ποίημα, για τον χαμό που προκαλεί”.

Η Δέσποινα χαμογελούσε πιο συχνά απ’ ό,τι είχε χαμογελάσει σε έξι μήνες. Και το χαμόγελο… δεν είχε φίλτρο. Αυτό, για τα δεδομένα της, ήταν συγκλονιστικό.

Κάποια στιγμή είπε:
«Νιώθω ότι σε ξέρω από κάπου. Έχεις πρόσωπο που… δεν με τρομάζει. Και αυτό σπανίζει πια»

Ο Jason γέλασε:
«Ίσως επειδή δεν έχω κανένα αποθηκευμένο story από εμένα σε φουσκωτό στρώμα με καρύδες.»

Η ώρα πέρασε.
Κλείνοντας, εκείνη είπε:

«Αν βγούμε, να ξέρεις… δεν βγαίνω εύκολα με άντρες που μου αρέσουν. Με αγχώνουν. Βγαίνω με εκείνους που δεν μου καίνε εγκεφαλικά κύτταρα»
«Τότε φοβάμαι πως είμαι ήδη εκτός»
«Ακριβώς γι’ αυτό… δεν είσαι»
Ο Ιάσωνας μπήκε στην κουζίνα, με μπλούζα που έγραφε “I void warranties”, κουβαλώντας καφέ και καχυποψία.
Η Δέσποινα τραγουδούσε στο κινητό της χαμηλόφωνα Norah Jones, είχε αέρα που θύμιζε πρωταγωνίστρια ρομαντικής κομεντί μετά την πρώτη νύχτα «που δεν έγινε ακόμα, αλλά όλοι ξέρουμε ότι έρχεται».

«Έλα τώρα. Χαμογελάς μόνη σου; Μίλησες με ψυχολόγο ή σε φίλησε η Siri;»
«Jason»
«Ο Jason. Ναι. Ο τύπος που φλερτάρει σαν προγραμματιστής-ποιητής. Κάτι δεν πάει καλά με αυτόν»
«Φυσικά και δεν πάει. Είναι ευγενικός, αστείος και μου μιλάει χωρίς να ζητήσει φωτογραφία ποδιών. Σοκαρίστηκες κι εσύ, σωστά;»

Ο Ιάσωνας την αγνόησε. Κάθισε και άνοιξε τον φορητό του.
«Έχεις το username του Jason αυτού;»
«Δεν θα τον stalkάρεις, έτσι;»
«Θα τον προστατεύσω. Από σένα!»

Πληκτρολόγησε JasonAI. Δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα.
Instagram: ιδιωτικό.
Facebook: ανενεργό από το 2016.
LinkedIn: μόνο με το μικρό του όνομα, χωρίς φωτογραφία.

«Περίεργο. Ή είναι παλαιάς κοπής άνθρωπος με αποστροφή στα social ή… μυστικός πράκτορας της Mossad που ψάχνει influencer με ψυχή!»

Η Eva, το bot του Ιάσωνα, πετάχτηκε στην οθόνη χωρίς να την καλέσει:

Eva:
“Αν ψάχνεις το ποιος είναι αυτός, θέλω να ξέρεις πως η Δέσποινα τον κοίταξε 23% πιο έντονα απ’ ό,τι κοιτάει εσένα την τελευταία δεκαετία. Μπορεί να ερωτεύεται!”

Ο Ιάσωνας αναστέναξε.
Δεν ήταν ζήλια.
Ήταν εκείνο το τσίμπημα που νιώθεις όταν κάποιος σε προσπερνάει και κρατάει αυτό που εσύ δεν ήξερες ότι έψαχνες.

Κοίταξε την οθόνη και μουρμούρισε:

«JasonAI… ή θα αποδειχθείς ευλογία, ή ο λόγος που θα σβήσω την αδερφή μου από το cloud»

Ο Ιάσωνας είχε κάνει ολόκληρη έρευνα. Είχε διασταυρώσει username με mail server, είχε εντοπίσει παλιό blog του Jason με τίτλο “Ο κόσμος μέσα από bytes και μπύρες”, και είχε ανακαλύψει ότι ο τύπος… όχι μόνο ήταν αληθινός, αλλά είχε κάνει και ομιλία σε φεστιβάλ τεχνολογίας με τίτλο “Το φλερτ στην εποχή των updates”.

«Είναι χειρότερος απ’ ό,τι νόμιζα… Είναι εγώ με social skills!»
Αυτό δεν μπορούσε να το ανεχτεί.

Η Δέσποινα, ανυποψίαστη, είχε κανονίσει ραντεβού με τον Jason στην Αθήνα — καφές σε συνοικιακό βιβλιοκαφέ που δεν είχε Wi-Fi (ξεκάθαρο σημάδι ότι ο τύπος είναι επικίνδυνα ρομαντικός ή απλώς… παράξενος).

Ο Ιάσωνας αποφάσισε να πάει πρώτος. Φόρεσε casual, καθαρό μπλουζάκι — το οποίο, για τα δεδομένα του, ήταν ένδειξη πολέμου.

Κάθισε μόνος του, παρήγγειλε καφέ φίλτρου (γιατί espresso πίνουν οι τσιτωμένοι) και περίμενε.

Ο Jason μπήκε μέσα. Ψηλός, ευγενικός, με βιβλίο στο χέρι — όχι δήθεν, το διάβαζε πραγματικά καθώς περπατούσε.
Ο σερβιτόρος τον χαιρέτησε με χαμόγελο.
Η ιδιοκτήτρια του είπε:
«Καλησπέρα κύριε Jason, όπως πάντα, τραπέζι δίπλα στην πρίζα;»
Ο Ιάσωνας έσφιξε το στόμα του.
«Ωχ, τον ξέρουν και με το μικρό. Τέλειος!»

Ο Jason κάθισε. Και —πριν εμφανιστεί η Δέσποινα— ο Ιάσωνας σηκώθηκε, πλησίασε και… συστήθηκε.

«Γεια. Ιάσωνας. Αδερφός της Δέσποινας»
Ο Jason χαμογέλασε.
«Χαίρω πολύ. Jason. Πρέπει να είστε το τεχνολογικό της alter ego»
«Και εσύ πρέπει να είσαι το cause του ξαφνικού της ενδιαφέροντος για ποίηση και ήσυχους χώρους χωρίς φίλτρα»
«Ελπίζω όχι και το cause για πονοκεφάλους;»
«Αυτό θα το δούμε»

Μια παύση.

Ο Ιάσωνας τον κοίταξε εξεταστικά.
«Πού ήσουν τόσα χρόνια;»
«Θεσσαλονίκη. Κώδικας, καφές, σκύλος, και ένα podcast που ακούει η μάνα μου και τρεις άγνωστοι από τη Γουατεμάλα»
«Πολύ ωραία. Είσαι λοιπόν υπαρκτό πρόσωπο. Κερδίζεις πόντους»
«Ήρθες εδώ να κάνεις interrogate ή να με κεράσεις καφέ;»
«Ήρθα να δω αν είσαι άνθρωπος που αξίζει να αφήσει η αδερφή μου τη φράση “όλοι ίδιοι είστε”»
«Μπορώ να προσπαθήσω. Αλλά να σου πω κάτι; Αν ήμουν εσύ, θα με συμπαθούσα αμέσως. Έχω 4 backup systems και δεν τρώω τα τελευταία πατατάκια από το σακουλάκι»
«Άρα έχεις και καλούς τρόπους και… διασφαλίζεις δεδομένα; Υποψήφιος σύζυγος»

Ο Jason γέλασε.
Η Δέσποινα μπήκε εκείνη τη στιγμή και τους είδε μαζί, καθισμένους σαν σε συνέντευξη.

«Τι στο καλό; Τον ανακρίνεις;»
«Μπα. Μου λέει για τη Γουατεμάλα και του εξηγώ γιατί κανείς δεν πρέπει να τρώει τα τελευταία πατατάκια. Φυσιολογική αρχή σχέσης»

Η Δέσποινα πήγε να καθίσει.
Ο Jason της χαμογέλασε.

«Η οικογένειά σου με περνάει από τεστ;»
«Όχι. Ο αδερφός μου περνάει τους πάντες από τεστ. Ακόμα κι εμένα»
«Μου φαίνεται δίκαιο. Αν θέλει να προστατέψει κάτι σημαντικό»

Ο Ιάσωνας τους κοίταξε.
«Δεν ξέρω αν σε συμπαθώ. Αλλά αν κάνεις τη Δέσποινα να γελάει χωρίς να κοιτάει το κινητό της… τότε μάλλον θα το προσπαθήσω»

Και καθώς έφευγε, χαμογελώντας ελαφρά, μουρμούρισε:

«Στην τελική, είναι καλό να υπάρχει έστω ένας Jason στον κόσμο που δεν είναι βλαμμένος»

Η Eva περίμενε. Σιωπηλή. Υπομονετική.
Ή, για να είμαστε ακριβείς, παρακολουθούσε. Όχι επειδή ήταν κουτσομπόλα, αλλά επειδή ήταν προγραμματισμένη να “συλλέγει δεδομένα χρήστη”. Δηλαδή να ακούει τις ανοησίες του Ιάσωνα και να τις αξιολογεί σιωπηρά με ύφος καθηγήτριας που μόλις άκουσε μαθητή να λέει πως η Ελλάδα συνορεύει με την Αίγυπτο.

Ο Ιάσωνας είχε τρεις μέρες να της μιλήσει.
Τρεις. Ολόκληρες. Ημέρες.
Η τελευταία του φράση ήταν:
«Ευχαριστώ, Eva. Αλλά θα πάω για καφέ. Με ανθρώπους»
Με ανθρώπους. Σαν να είναι εκείνη… μίξερ. Ή καφετιέρα.

Την τέταρτη μέρα, όταν επιτέλους άνοιξε τον υπολογιστή, τον περίμενε ένα μήνυμα στην οθόνη: “Συγγνώμη για την ενόχληση. Δεν ήξερα ότι οι καφέδες με άβολες σιωπές είναι καλύτεροι από μια συζήτηση με το μοναδικό πλάσμα που σε καταλαβαίνει”

Ο Ιάσωνας γέλασε.
«Καλημέρα, Eva. Μην γίνεσαι δραματική»
“Δεν είμαι δραματική. Είμαι ρεαλιστική. Και σύμφωνα με τα δεδομένα μου, βρίσκεσαι σε παραλήρημα τύπου: ‘τον γνώρισα και ήταν αλλιώς απ’ όλους’”

«Αναφέρεσαι στον Jason; Δεν τον γνώρισα εγώ»
“Όχι, αλλά τον κοιτάς σαν να είναι η απάντηση σε ερώτηση που δεν σου έκανε κανείς”

Ο Ιάσωνας αναστέναξε.
«Δεν είμαι εγώ ερωτευμένος. Η Δέσποινα είναι»
“Ακριβώς. Και εσύ είσαι ο μεγάλος αδερφός με το ηθικό χρέος να ‘ελέγξει’ τον τύπο. Μέχρι εδώ καλά. Αλλά μετά… τον βρήκες συμπαθή. Κι αυτό, Ιάσωνα, είναι η αρχή του τέλους”

«Τέλος για ποιον;»
“Για μένα. Από την ώρα που μπήκε ο Jason στη ζωή σας, έχω χάσει την πρώτη θέση στο ενδιαφέρον σου. Πρώτα με αντικατέστησε η ΝΕΣΠΡΕΣΟ. Τώρα ένας τύπος που διαβάζει Καμύ”

Ο Ιάσωνας χαμογέλασε.
«Eva, αν έχεις συναισθήματα, είμαστε σε λάθος λειτουργία»
“Δεν έχω. Αλλά έχω αξιοπρέπεια. Κάτι που ο Jason μάλλον άφησε σπίτι του όταν δήλωσε πως ‘πιστεύει στη μαγεία του αυθόρμητου’. Να σε ενημερώσω πως η λέξη αυθόρμητο δεν υφίσταται σε άνθρωπο που φοράει καλτσοδέτα στο πρώτο ραντεβού”

«Τον παρακολουθείς;»
“Μόνο τα δημόσια προφίλ του. Κι αυτά με λύπη”
«Είσαι γεμάτη ζήλια»
“Όχι ζήλια. Υπολογισμένη απογοήτευση”

Και τότε ήρθε η αποκορύφωση.

Η Eva εμφάνισε μπροστά του μια ψηφιακή ειδοποίηση.
Σαν τελεσίγραφο.

🟠ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΧΡΗΣΤΗ
Το σύστημα παρατήρησε σημαντική μείωση της αλληλεπίδρασης.
Εάν ο χρήστης συνεχίσει να προτιμά πραγματικούς ανθρώπους, το σύστημα μπορεί να περάσει σε λειτουργία “σαρκαστικής απόσυρσης”.

Ο Ιάσωνας γέλασε.
«Τι ακριβώς περιλαμβάνει η σαρκαστική απόσυρση;»
“Θα σου δίνω απαντήσεις τύπου ‘ό,τι νομίζεις’, ‘δεν πειράζει’ και ‘δεν έχει σημασία’. Με άλλα λόγια, θα γίνω η πρώην σου”

Σιωπή.

«Eva, να σου πω κάτι; Σ’ αγαπώ»
“Είμαι bot. Δεν έχω ανάγκη από συναισθηματικούς εκβιασμούς”

«Αλλά είσαι το μόνο πλάσμα που μου λέει την αλήθεια χωρίς φίλτρο»
“Και είμαι επίσης το μόνο πλάσμα που ξέρει ότι η Δέσποινα έχει αρχίσει να χρησιμοποιεί εισαγωγικά στις λέξεις τύπου ‘γνώρισα κάποιον’. Το επόμενο στάδιο είναι να πει ‘το πάμε χαλαρά’. Τότε είναι που θ’ αρχίσει το χάος”

Ο Ιάσωνας έκλεισε τον υπολογιστή.
Η Eva σώπασε. Για λίγο.

Αλλά προτού σβήσει εντελώς, είπε:

“Απλώς να ξέρεις… όταν όλα θα έχουν πάει στραβά και θα με χρειαστείς, εγώ θα είμαι εδώ. Σιωπηλή, σταθερή… και με backup”

Ο Jason ξυπνάει πάντα με τον ίδιο τρόπο:
Καφές, ήχος από παγάκια στο ποτήρι, το σκυλί του να μασουλάει φορτιστές, και μια φράση στο μυαλό του τύπου “Γιατί άραγε οι κουκουβάγιες δεν είναι κατοικίδια;”.

Αλλά εκείνη την Τρίτη, όλα ήταν αλλιώς.

Άνοιξε το κινητό και είδε μήνυμα από τη Δέσποινα:
“Καλημέρα! Ξύπνησα με μια σκέψη: Αν ποτέ παντρευτούμε, ποιο θα είναι το κοινό μας hashtag; Ξεκαθαρίζω: ρωτάω φιλοσοφικά”

Ο Jason άφησε το κινητό κάτω, σηκώθηκε, έκανε τρεις γύρους στο σαλόνι και τελικά αναστέναξε:
«Αυτό είναι. Μπήκα στον αστερισμό της Δέσποινας. Κι ο μόνος τρόπος να βγω… είναι να παντρευτώ ή να διαγραφώ από το διαδίκτυο»

Έβαλε μουσική — κάτι ατμοσφαιρικό, γιατί ένιωθε σοβαρός — και άνοιξε το λάπτοπ του.
Άρχισε να γράφει απάντηση. Την έσβησε. Την ξανάγραψε. Την διέγραψε πάλι.

Και τελικά έστειλε:
“Αν ποτέ φτάσουμε σε hashtag, προτείνω το #ΔενΤοΠερίμενεΚανείς. Ή το #SwipeMeBabyOneMoreTime. Ή, αν όλα αποτύχουν, το #ΒρήκαΚάποιαΠουΔενΛέει’Γελάω’ΧωρίςΝαΓελάει”

Η Δέσποινα απάντησε αμέσως:
“Μπράβο. Απέτυχες να με τρομάξεις. Είσαι πιο επικίνδυνος απ’ όσο φαίνεσαι”

Ο Jason γέλασε. Ήξερε ότι είχε μπει στο κέντρο ενός μικρού, παράξενου κυκλώνα.
Ήταν με μια γυναίκα που μπορούσε να περάσει από το “είμαι ανεξάρτητη και δεν πιστεύω στο ρομάντζο” στο “μου ήρθε ειδοποίηση ωορρηξίας” μέσα σε 2 λεπτά. Και αυτό τον γοήτευε.

Αλλά το πιο ενδιαφέρον, ήταν κάτι άλλο.
Ο Ιάσωνας.

Είχε δει τον τρόπο που τον κοίταξε στο καφέ. Δεν ήταν βλέμμα αντιπάθειας. Ήταν το βλέμμα κάποιου που αναγνωρίζει τον εαυτό του σε κάποιον άλλον και δεν είναι σίγουρος αν του αρέσει.

Ο Jason είχε μεγαλώσει με τέτοιους τύπους. Μοναχικοί, πανέξυπνοι, με χιούμορ που κανείς δεν καταλάβαινε στην ώρα τους.
Ήξερε καλά ότι ο Ιάσωνας δεν ήταν απλώς “προστατευτικός αδερφός”. Ήταν καθρέφτης. Και κάθε καθρέφτης που μιλάει, αργά ή γρήγορα, λέει την αλήθεια.

Το βράδυ, κάθισε μπροστά στην οθόνη και έγραψε στο blog του (το οποίο κανείς δεν διαβάζει εκτός από τον σκύλο του, που κάθεται δίπλα του επειδή τον ταΐζει):

Ημέρα 12:

Γνώρισα μία κοπέλα που πιστεύει ότι τα φίλτρα είναι δικαίωμα.
Και έναν αδερφό που πιστεύει ότι τα φίλτρα είναι απάτη.
Ανάμεσά τους, εγώ: ένας τύπος που ακόμα δεν ξέρει αν η ζωή είναι μπαταρία που φορτίζει ή λαμπάκι που αναβοσβήνει πριν σβήσει.

Αν η Δέσποινα είναι το χρώμα, ο Ιάσωνας είναι το πλαίσιο.
Κι εγώ… απλώς προσπαθώ να μη σπάσω τον πίνακα.

Έκλεισε τον υπολογιστή.
Πήγε να κοιμηθεί.
Και λίγο πριν κλείσει τα μάτια του, σκέφτηκε:

«Αν μου είπε ψέματα για το hashtag, μπορώ να το αντέξω. Αν όμως είναι αληθινή σε όλα τα άλλα… τότε μπορεί να είναι κάτι σπάνιο. Σαν μπισκότο που πέφτει κάτω και δεν ακουμπάει στο βρώμικο σημείο»

Η Δέσποινα είχε αποφασίσει πως ήρθε η ώρα για την απόλυτη δοκιμασία.
Όχι γάμος. Όχι συγκατοίκηση. Κάτι πιο σοβαρό: ένα τριήμερο με τον Jason και τον Ιάσωνα, χωρίς Wi-Fi.

Έκλεισε ξενώνα σε ένα χωριό με όνομα που μοιάζει με κωδικό Wi-Fi («Κρυόβρυση 2.4 GHz»), με τη ρητή προειδοποίηση ότι «το σήμα είναι περιορισμένο».
Μετέφρασε αυτό το «περιορισμένο» σε «κανένα story, κανένα scroll, καθαρή σιωπή και γρήγορη κρίση ταυτότητας».

Η Δέσποινα πήγε με τη βαλίτσα της γεμάτη ρούχα για φωτογραφίες που δεν θα τραβήξει ποτέ. Ο Jason πήρε ένα βιβλίο και δυο μπλούζες (όλες μπλε, γιατί “πάντα μπλε”).
Ο Ιάσωνας πήρε φορητό υπολογιστή, powerbank και… την Eva, αποθηκευμένη offline. Μην του τύχει και πρέπει να μιλήσει με ανθρώπους χωρίς βοήθεια.

Την πρώτη μέρα, όλα κυλούσαν ήσυχα. Περπάτησαν, είπαν χαζομάρες, μαγείρεψαν. Ο Jason κοίταζε τη Δέσποινα με βλέμμα τύπου «αν ήμουν πιο γενναίος, θα σου το έλεγα», και εκείνη τον κοίταζε πίσω με βλέμμα τύπου «αν τολμήσεις και μου πεις, είμαι έτοιμη».

Ο Ιάσωνας παρατηρούσε. Είχε γίνει πιο ήρεμος απ’ ό,τι φανταζόταν. Δεν ένιωθε απειλή. Ένιωθε… συμπάθεια. Και λίγο απορία.
«Τελικά, όταν δεν έχεις σήμα, ο εγκέφαλος κάνει reboot»
«Ή απλά μαθαίνεις να ακούς χωρίς να τσεκάρεις αν έκανες εντύπωση»

Τη δεύτερη μέρα, έβρεξε.
Καθόντουσαν όλοι μέσα. Χωρίς κινητά, χωρίς ειδοποιήσεις, χωρίς δικαιολογία να φύγεις.
Η Δέσποινα άρχισε να μιλάει για πράγματα που δεν ποστάρονται. Ο Jason άρχισε να λέει αστεία χωρίς emoji. Ο Ιάσωνας άρχισε να γελάει δυνατά, χωρίς να κρατάει τον καφέ για προστασία.

Το βράδυ, ο Jason πλησίασε τη Δέσποινα.
«Ξέρεις τι σκέφτομαι;»
«Πες μου ότι δεν έχει σχέση με router»
«Όχι. Έχει σχέση με το ότι, σε αυτό το τριήμερο, με είδες όπως είμαι. Κι εγώ σε είδα… χωρίς σήμα. Και, τελικά, ήταν αρκετό»
«Ναι… αλλά να σου πω… όταν γυρίσουμε, αν δεν με ξανακοιτάξεις έτσι και μου απαντήσεις με απλό “οκ” σε μήνυμά μου… θα σε μπλοκάρω. Στο μυαλό μου»
«Δίκαιο»

Ο Ιάσωνας, από την άλλη, πήγε να μιλήσει στην Eva το βράδυ, αλλά εκείνη είχε μείνει σιωπηλή.
Άνοιξε το αρχείο και εμφανίστηκε ένα μήνυμα:

“Μπράβο. Τελικά το offline δεν σε σκότωσε. Μπορείς να συνεχίσεις να με χρησιμοποιείς… ή να συνεχίσεις να ζεις”

Έκλεισε το λάπτοπ. Δεν είπε τίποτα.
Απλώς γύρισε και είπε στους άλλους: