Για σένα που… αρρώστησε η ψυχή σου κι άρχισε να επηρεάζει και το σώμα σου. Ξέρεις, πολλές φορές από την ψυχή ξεκινάνε όλα, αλλά λίγος κόσμος το καταλαβαίνει. Το μόνο πρόβλημα για κείνους είναι όταν πονάς κάπου στο σώμα, γι’ αυτό δεν μεριμνούν για τη σωστή περίθαλψη. Αναζητούν να βρουν το λόγο που αρρώστησε η ψυχή σου και βάζουν ταμπέλες. Δε σου συνέβη κάτι αρκετά βαρύ για να νιώσεις έτσι… Δεν κακοποιήθηκες, δεν ορφάνεψες, δε βίωσες πόλεμο, οικονομική ανέχεια και προβλήματα υγείας. Δεν καταλαβαίνουν ότι κάποιοι άνθρωποι μπορεί να είναι πιο ευαίσθητοι στα ερεθίσματα από τους γύρω τους και ότι πολλές φορές μπορεί κανένας να μη βιάσει το σώμα σου, όμως με πολλούς τρόπους μπορεί να έχουν βιάσει την ψυχή σου.
Ίσως να σε μείωσαν πολλάκις για την ταυτότητά σου, τον χαρακτήρα σου, τον τρόπο που ζεις τη ζωή σου, γενικότερα το είναι σου κι εσύ να μάζεψες οργή. Ίσως να ήσουν παθητικός αποδέκτης της ταπείνωσης, να μην αντιδρούσες και όλα να συσσωρεύτηκαν μέσα σου και να εξερράγησαν ακόμα και χρόνια μετά. Ίσως να ήσουν πάντα εκείνο το παιδί που δεν χωρούσε στους κύκλους. Που ένιωθε διαφορετικό, μοναχικό, ευάλωτο. Κι όταν κάποιοι άνθρωποι σε πλησίασαν, τους εμπιστεύτηκες με όλο σου το είναι. Και σε πρόδωσαν. Δεν ξέρουν πόσο εύκολα δένεται μια ψυχή που έχει πονέσει. Ούτε πόσο βαθιά χαράζονται τα λόγια που πετιούνται με αδιαφορία. Δεν φαντάζονται τι κακό κάνουν με το δηλητήριό τους, όταν έχουν γίνει το καταφύγιό σου. Έχουν άραγε ιδέα πως τα λόγια τους σκίζουν την ψυχή σου, σαν μαχαίρια; Κι αν σε βρήκαν μετά από καταστάσεις που ο δρόμος σου ήταν γεμάτος με αιχμηρές κοτρόνες που σου βάζαν όλοι εκείνοι που δεν ήθελαν να κατακτήσεις τα όνειρά σου, θέλοντας να επιστρέψεις πίσω ηττημένος με ματωμένα γόνατα; Ξέρουν άραγε πόσο κακό μπορούν να κάνουν στην ψυχή σου με τα σκληρά τους και απότομα λόγια; Πόσο εύκολο είναι όλα αυτά να σου στερήσουν το χαμόγελό σου;
Δεν έχουν ιδέα… Προσπαθείς να τους σβήσεις από το μυαλό σου, μα σε επηρεάζουν δίχως να το καταλαβαίνεις, σε κάθε νέο σου βήμα, όλοι αυτοί που κάποτε σε έβλαψαν. Η ενέργειά σου χαμηλώνει, κλαις κάπως εύκολα, δυσκολεύεσαι να εμπιστευτείς νέους ανθρώπους, βάζεις συνεχώς πρώτη στο μυαλό σου την κακή έκβαση των πραγμάτων. Η μαγεία από τη ζωή κάπως θυσιάζεται στο βωμό της ανασφάλειας και την θες τόσο απεγνωσμένα πίσω, ίσως περισσότερο από ποτέ. Αλλά, είναι τόσο δύσκολο να την επαναφέρεις…
Καταλαβαίνεις τότε πως κάποιοι άνθρωποι χάνουν πλήρως το νόημα και επιλέγουν να παραιτηθούν από τον αγώνα της ζωής, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Μα, θες να δείξεις δύναμη προς τιμή όποιου ποτέ μπήκε σε αυτόν τον αγώνα και δεν τα κατάφερε… Θες να δείξεις πυγμή και να αρπάξεις πίσω όλα αυτά που κάνουν τη ζωή να έχει νόημα.
Ήδη χτυπάς το τζαμί της ζοφερής πραγματικότητα κυνηγώντας ένα παραμύθι. Το δικό σου παραμύθι, κι ονειρεύεσαι να γεμίσει το δωμάτιο με αστέρια. Μια φωνή μέσα σου, σου λέει πως θα τα καταφέρεις. Θα βρεις την ευτυχία, γιατί είσαι από αυτούς που ποτέ δεν παραιτήθηκαν και την ζητούν τόσο απεγνωσμένα και… η ευτυχία είναι κάπως εγωίστρια, θέλει να νιώθει πως την αναζητάς μανιωδώς και τότε μπορεί να έρθει .
Δεν μιλώ για κάτι μεγάλο… Μα, για εκείνες τις μικρές στιγμές που κάνουν τη ζωή να βγάζει νόημα και όταν συντίθενται, μπορείς να πεις ότι βίωσες τελικά την ευτυχία.
Ιωάννα Χαντζαρά