Την είδε να στέκεται στο πλακόστρωτο, στην είσοδο του διαμερίσματος. Κοιτούσε τριγύρω και έπαιζε νευρικά με τα χρυσά βραχιόλια της. Τα ξανθά μαλλιά της ήταν πλεγμένα σε χοντρές πλεξούδες και μπλεγμένες μεταξύ τους χαμηλά. Το στενό, μαύρο φόρεμα έφτανε ως τα ψηλά, χρυσά της πέδιλα. Καλοντυμένα ζευγάρια περνούσαν από μπροστά της και την χαιρετούσαν ενώ εκείνη χαμογελούσε αμήχανα.
«Πέτρο», είπε και ξεφύσηξε ανακουφισμένη.
«Συγγνώμη που άργησα», την φίλησε στο μάγουλο.
«Είσαι έτοιμος;»
«Εσύ, Κάτια;»
Το πάρτι είχε ήδη ξεκινήσει. Οι δίσκοι με τα ψηλά ποτήρια σαμπάνιας στροβιλίζονταν ανάμεσα στους καλεσμένους. Φωνές, γέλια και έντονες συζητήσεις, πολιτικές, οικονομικές, επιχειρηματικές. Ο καπνός από τα πούρα έμπαινε μέσα από την μεγάλη βεράντα. Όλη η πόλη ήταν στα πόδια τους. Η Κάτια του έσφιξε ασυναίσθητα το χέρι. Προσπάθησε να βρει την οικοδέσποινα με το βλέμμα της. Ανακατεύτηκαν με τον κόσμο. Η απαλή κλασσική μουσική πνιγόταν από τον όχλο.
«Ιζαμπέλα!» την φίλησε σταυρωτά.
«Αγαπημένη μου. Χαίρομαι που ήρθες! Και ο συνοδός σου;»
«Πέτρος. Καλησπέρα. Υπέροχο το σπίτι σας», της κράτησε απαλά το χέρι.
Για μια στιγμή την έχασε μέσα στο πλήθος. Περιπλανήθηκε στα δωμάτια, ανέβηκε στον επάνω όροφο. Απογοητεύτηκε, δεν ήθελε να μείνει μόνος του ακόμα ένα λεπτό εκεί πέρα. Την είδε να βγαίνει από το μπάνιο.
«Πάμε για ένα τσιγάρο;» είπε και σκούπισε τα μάγουλ;a της με το χέρι της.
Την έπιασε από τους ώμους και κατέβηκαν τις σκάλες. Φεύγοντας άκουσε την πόρτα να ανοίγει ξανά και βαριά βήματα να τους ακολουθούν. Δεν γύρισε να κοιτάξει ποιος ήταν, όσο κι αν ήθελε.
«Ή αλήθεια είναι ότι μου έκανε εντύπωση που μου ζήτησες να σε συνοδεύσω απόψε», της άναψε το τσιγάρο.
«Ναι, ξέρω δεν είναι του στυλ σου αυτές οι συναθροίσεις. Χρειαζόμουν έναν φίλο», έγειρε το σώμα της πάνω στο κάγκελο και φύσηξε τον καπνό.
«Όχι μόνο αυτό. Είχαμε 20 χρόνια να μιλήσουμε. Βρεθήκαμε τυχαία τον προηγούμενο μήνα στην έκθεση, μετά πάλι στην βιβλιοθήκη και την τρίτη φορά στην καφετέρια που κάτσαμε και ήπιαμε καφέ. Λες να μας έφερε η ζωή ξανά κοντά;»
«Είσαι πολύ ωραίος απόψε. Ίσως έχει την ευκαιρία να γνωρίσεις κάποια που ενδιαφέρεται. Ελπίζω να μην σου έδωσα λάθος εντύπωση».
«Μην ανησυχείς. Ξέρω καλά ότι αυτός που θες είναι εδώ απόψε και είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι εγώ».
Δεν πρόλαβε να απαντήσει. Ο ψηλός άντρας με το σκούρο κουστούμι και τα βαριά βήματα βγήκε και αυτός στην βεράντα. Δίπλα του μια εντυπωσιακή ξανθιά γυναίκα που τον κρατούσε από το μπράτσο. Πλησίασαν και χαιρέτισαν την Κάτια. Εκείνη χαμογέλασε και στους δύο κοιτώντας την γυναίκα από την κορφή ως τα νύχια. Οι άντρες έσφιξαν τα χέρια.
«Ώστε αυτός είναι», είπε ο Πέτρος μόλις απομακρύνθηκαν. «Δεν μου μοιάζει καθόλου», την πείραξε.
«Έχουν περάσει πολλά χρόνια, Πέτρο», άναψε και άλλο τσιγάρο. «Πάνε τα νοσταλγικά βράδια που οι μόνες μας έγνοιες ήταν τελειώσουμε την δουλειά, να σταματήσουμε στην πρώτη παραλία να βουτήξουμε, ύστερα να γυρίσουμε σπίτι και να ετοιμαστούμε για ποτό. Τότε που δεν μας ένοιαζε τι ρούχα φοράμε, πόσα λεφτά έχουμε στο πορτοφόλι μας και αν θα κοιμηθούμε σε κρεβάτι. Ποιος μας κοιτάει και τι λέει για εμάς. Τότε δεν υπήρχε σειρά και θέση στην κοινωνία για εμάς. Ήμασταν ο εαυτός μας».
«Τότε μας οδηγούσε το φεγγάρι και η καρδιά μας. Είναι όμως τόσο αργά;»
«Θα ήθελα άλλο ένα ποτό, παρακαλώ», είπε και εκείνος έγνεψε καταφατικά.
Έψαξε να βρει τον σερβιτόρο και τελικά πήγε στο μπαρ.
«Δεν νομίζω να είσαι Ο Πέτρος, έτσι;» εμφανίστηκε ξαφνικά η ξαδέρφη της.
«Εγώ είμαι», του ξέφυγε και χαμογέλασε πλατιά.
«Την είχες πληγώσει πολύ. Αγανάκτησα να μαζέψω τα κομμάτια της. Ελπίζω αυτή τη φορά να την προσέχεις».
«Μην ανησυχείς, Ιζαμπέλα. Δεν ενδιαφέρεται για εμένα πια».
Γύρισε πίσω και της προσέφερε το γεμάτο ποτήρι. Έβγαλε το σακάκι του και το τύλιξε γύρω από τους ώμους της. Έμεινε με το λευκό πουκάμισο και την ξεσφιγμένη γραβάτα.
«Θυμάσαι την συναυλία του ’90;»
«Πώς δεν μας πήγαν φυλακή τότε!»
«Δεν φταίγαμε. Έπιασαν τους υπόλοιπους. Εμείς είχαμε κρυφτεί…»
«Στα βράχια στην παραλία. Πόση ώρα κρεμόμασταν μέσα στο νερό!»
«Έτρεμες από το κρύο, θυμάσαι;»
«Ήμουν νέα όμως. Έτρεμα αλλά δεν φοβόμουν τίποτα. Ανάψαμε φωτιά στην παραλία και κοιμηθήκαμε πάνω στην άμμο», χαμογέλασε.
«Ήταν η πρώτη μας φορά».
Χαμήλωσε τα μάτια και κοκκίνησε. Δεν το περίμενε να το αναφέρει. Εκείνος χαμογέλασε ικανοποιημένος. Γύρισε και κοίταξε τον ψηλό άντρα. Τους κοιτούσε ενώ έπινε το ουίσκι του. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα πάνω τους. Καιγόταν να μάθει τι στο καλό του βρήκε και αναγκάστηκε να φέρει πίσω τον παλιό της έρωτα για να του τραβήξει την προσοχή.
«Ξέρεις, δεν ήθελα να φύγω έτσι».
«Περασμένα, ξεχασμένα», μουρμούρισε εκείνη.
«Όχι, έπρεπε να ξέρεις. Όχι να το μάθεις από άλλους. Ήταν λάθος μου. Έπειτα, δεν βρήκα ποτέ το θάρρος να σου μιλήσω ξανά. Και πέρασε ο καιρός. Και σε έχασα», την κοίταξε στα μάτια.
«Και εγώ έκανα λάθη. Σίγουρα όμως θα ήρθαν καλύτερα πράγματα στη ζωή σου».
«Ξέρω γιατί με διάλεξες για συνοδό σου. Μας κοιτάζει συνέχεια. Αλλά αν θες πραγματικά να τον κάνεις να ζηλέψει…»
Τα χείλη του την άγγιξαν χαμηλά στο μάγουλο. Ύστερα στην άκρη των χειλιών της. Μισάνοιξε το στόμα της. Την κοίταξε, χάιδεψε το πρόσωπο της και την φίλησε ξανά και ξανά.
«Αυτό το φιλί σου… Χρειάζομαι ένα ποτό. Επειγόντως!»
«Και εγώ!»
Όταν ο Πέτρος έφυγε να φέρει τα ποτά, την πλησίασε εκείνος. Έσφιγγε τις παλάμες του και την κοιτούσε μέσα στα μάτια.
«Λοιπόν, Κάτια… Τα κατάφερες. Πες του να φύγει τώρα. Αμέσως!»
«Όχι».
«Τι είπες;»
«Όχι! Ξέρεις γιατί; Κουράστηκα με τα παιχνίδια σου. Σήμερα θυμήθηκα ότι δεν αξίζει να είμαι με κάποιον που δεν είμαι ο εαυτός μου».
Μπήκε μέσα και κατευθύνθηκε προς το μπαρ. Ο Πέτρος είχε γυρισμένη την πλάτη. Δεν την είδε να έρχεται μα κατάλαβε ότι εκείνη τον φίλησε.
«Γιατί;» την ρώτησε.
«Γιατί ήθελα αυτή τη φορά να είναι αληθινό το φιλί σου».
«Ήταν και πριν».
Ο Πέτρος την πήρε από το χέρι και η Κάτια τον ακολούθησε, έξω από το πάρτι, έξω από τον κόσμο που ήταν ψεύτικος χωρίς εκείνον. Δεν την τράβηξε με την δύναμη της εξουσίας, μα με την δύναμη της ασφάλειας, της απλότητας, του πεπρωμένου. Τώρα ήταν μαζί του, μόνο μαζί του. Άλλωστε είναι ποτέ αργά να γράψεις το τέλος της ιστορίας σου;
CC