TheBluez

Η Βάσια και ο Παύλος ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα! Μια ματιά ήταν αρκετή. Πολύ σύντομα συγκατοίκησαν στο σπίτι του Παύλου, ένα διαμέρισμα σε πολυόροφη πολυκατοικία, και λίγους μήνες μετά ανακοίνωσαν τον γάμο τους. Οι γονείς και των δύο έφεραν αντιρρήσεις, αλλά δεν εισακούστηκαν…

Η δυσπιστία τους για αυτόν τον γάμο, επιβεβαιώθηκε τη στιγμή που η Βάσια αντιλήφθηκε πως είναι έγκυος. “Δεν το θέλω αυτό το παιδί! Πάρ’ το απόφαση! Θα το ρίξω!”, φώναζε δυνατά κουνώντας υστερικά το θετικό τεστ που κρατούσε στα χέρια της.

“Σε παρακαλώ, Βάσια, ξανασκέψου το. Είναι το δικό μας παιδί!”, της απάντησε σε όσο πιο ήπιο τόνο μπορούσε ο Παύλος.

“Παύλο, σοβαρέψου! Είμαστε 40 και 48 χρόνων! Παντρευτήκαμε για να έχουμε ο ένας τον άλλον για πάντα. Εσύ έχεις ήδη ένα μεγάλο παιδί από την πρώην σου, που σε αγαπάει, κι εγώ δεν θέλω παιδιά! Δεν παντρευτήκαμε για να κάνουμε παιδιά! Πού να περιμένω ότι θα μου συμβεί αυτό σε τέτοια ηλικία!”, είπε με μια ανάσα και έχοντας πια στερέψει από δυνάμεις, έκατσε στον καναπέ και κοίταξε με θυμό το τεστ.

“Μαζί θα το μεγαλώσουμε, μαζί θα το περάσουμε, σε παρακαλώ, μην παίρνεις βιαστικές αποφάσεις. Κι εμένα ξαφνικό μου ήρθε, αλλά, όπως λέει και η μάνα μου, ένα παιδί είναι ευλογία”.

Η Βάσια τον κοίταξε με βλέμμα που πετούσε σπίθες “Να το κάνει η μάνα σου τότε!”, του απάντησε με μάτια γουρλωμένα, πέταξε το τεστ στα χέρια του και κλείστηκε στο δωμάτιό τους για να μιλήσει με τον γυναικολόγο της.

Ο Παύλος έβαλε τα κλάματα. Την αγαπούσε τόσο πολύ τη Βάσια…Ένα παιδί θα τους έδενε ακόμα περισσότερο. Αλλά ήταν γυναίκα που είχε αφιερώσει τη ζωή της στην καριέρα της. Δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να γίνει μητέρα…

Όσο την άκουγε να κανονίζει ραντεβού για εξετάσεις και κατ’ επέκταση για έκτρωση με τον γιατρό της, κατάλαβε ότι έπρεπε να πάρει δραστικές αποφάσεις. Τα κλάματα δεν θα έφερναν καμία λύση. Με γρήγορες κινήσεις κάλεσε και την μητέρα του και την πεθερά του και τους ανακοίνωσε τα νέα, αλλά και την αντίδραση της γυναίκας του και τους ζήτησε άμεση βοήθεια.

Από την πεθερά του δεν έλαβε καμιά ελπιδοφόρα απάντηση. Συνεχώς του έλεγε “Δεν μπορείς να αλλάξεις το μυαλό της Βάσιας. Εμένα δεν με ακούει. Θα τα κάνω χειρότερα”. Σαν από μηχανής θεός, όμως, εμφανίστηκε η μητέρα του σε δύο λεπτά στην πόρτα του σπιτιού τους. Έμενε ακριβώς από πάνω και συχνά βοηθούσε. Τώρα η βοήθειά της ήταν πιο επιτακτική από ποτέ.

Η Βάσια βγήκε από το υπνοδωμάτιο και στη θέαση της κυρίας Μάρως, δεν έκρυψε τα νεύρα της. Απευθυνόμενη στον Παύλο, με ειρωνικό ύφος, είπε “Δεν περνάει το δικό σου και πήρες τη μαμά σου;”.

“Βάσια, κάτσε να μιλήσουμε!”, της είπε αυστηρά η πεθερά της, χωρίς να αφήνει περιθώρια για το αντίθετο. “Αυτό το παιδί θα το κρατήσεις και θα το γεννήσεις!”. Η Βάσια προσπάθησε να φέρει αντίλογο, μα η Μάρω την σταμάτησε με ένα νεύμα του χεριού της και συνέχισε “Αν δεν το θες, θα το μεγαλώσουμε εμείς. Από πάνω μένουμε και δόξα τω Θεώ, τόσο εγώ όσο και ο άντρας μου, είμαστε ακόμη ακμαίοι. Και το παιδί θα έχει και πατέρα να του σταθεί. Εσύ μπορείς να είσαι δίπλα του μέχρι εκεί που αντέχεις, αφού θεωρείς πιο σημαντική την θέση σου στην εταιρία από αυτό το πλάσμα”, ολοκλήρωσε και την κάρφωσε με τη ματιά της.

Η Βάσια ξεροκατάπιε. Μετά έστρεψε το βλέμμα της στον Παύλο που την κοιτούσε με μάτια γεμάτα δάκρυα. Έπιασε την κοιλιά της και αμέσως την άφησε, σαν να έπιανε κάτι σιχαμερό. “Θα το γεννήσω για τον Παύλο που θέλει τόσο αυτό το παιδί. Μετά, είναι δική σας ευθύνη!”.

Η Βάσια έδωσε τα χέρια με την Μάρω σαν να κλείνουν διακρατική συμφωνία και από εκείνη την μέρα μέχρι την ολοκλήρωση των 40 εβδομάδων, οι δύο τους ούτε που αντάλλαξαν κουβέντα. Μόνο όταν μαθεύτηκε το φύλο του παιδιού, πως ήταν κορίτσι, συμφώνησαν από κοινού να ονομαστεί Μαρία και να τη φωνάζουν Μάρω για χάρη της γιαγιάς που θα την μεγαλώσει.

Η μικρή Μάρω λοιπόν γεννήθηκε με καισαρική, αφού η Βάσια δεν ήθελε να ταλαιπωρηθεί λεπτό από τους πόνους της γέννας και όταν κατάλαβε πόσο αφόρητη ήταν η επούλωση των ραμμάτων από την εγχείριση, βλαστημούσε με κάθε ευκαιρία την ώρα και τη στιγμή που δέχτηκε να προχωρήσει αυτή την εγκυμοσύνη.

Οι παππούδες πραγματικά το αγάπησαν πολύ αυτό το παιδί. Από την πρώτη μέρα το πήραν στο επάνω διαμέρισμα και φυσικά του έδιναν ‘ξένο’ γάλα. Η Βάσια δεν σήκωνε κουβέντα περί ξενυχτιών και θηλασμού. Έτσι και ο Παύλος περνούσε περισσότερες ώρες με τους γονείς του και την μπέμπα και ελάχιστες με την Βάσια, η οποία σχεδόν ποτέ δεν ρωτούσε πώς είναι το παιδί και ούτε το αποζητούσε. Το έπαιρνε αγκαλιά με το ζόρι όταν το κατέβαζε η πεθερά της και έπειτα κλεινόταν για ώρες στο γραφείο της, δουλεύοντας, ώστε να αναπληρώσει τις ώρες που ‘χάθηκαν’.

Όταν πια πέρασε το πρώτο εξάμηνο της λοχείας, κατά το οποίο ο Παύλος ανεχόταν κάθε παραξενιά και κακή συμπεριφορά της, όπως το να κοιμάται στον καναπέ γιατί δεν άντεχε το ροχαλητό του, αποφάσισε να γυρίσει στο κρεβάτι τους.

“Τι θέλεις εδώ;”, τον ρώτησε ανόρεχτα.

“Να κοιμηθούμε μαζί. Μπορώ, αν θες, να σου πω και για την Μάρω μας”, της είπε γλυκά και ξάπλωσε με μια κίνηση στο κρεβάτι.

“Δεν χρειάζεται να μου πεις κάτι. Είναι καλά. Αυτό φτάνει”.

Ο Παύλος την φίλησε στο μάγουλο και την χάιδεψε στον ώμο. Μόλις ακούμπησε τα χείλη του στον λαιμό της, εκείνη τον έσπρωξε. “Μην με αγγίζεις!”, του φώναξε.

“Τι έγινε τώρα;”, ρώτησε ξαφνιασμένος.

“Δεν θέλω να με αγγίζεις. Μετά τη γέννα δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν νιώθω ο εαυτός μου”.

“Εντάξει, να σε πάρω μια αγκαλιά τότε;”, συνέχισε σε τρυφερό τόνο ο Παύλος.

“Όχι!”, του φώναξε ξανά “Να πας στον καναπέ!”.

“Βάσια, δεν γίνεται να ζούμε έτσι!”, άλλαξε τόνο ο Παύλος.

“Έτσι τα αποφάσισες. Μεγάλωνε τώρα το παιδί που είναι προτεραιότητά σου και άσε με ήσυχη στις δικές μου προτεραιότητες!”.

“Πάλι στη δουλειά αναφέρεσαι; Δεν ήσουν έτσι ρε Βάσια! Δεν μπορεί να έχεις αλλάξει τόσο…”, της απάντησε θλιμμένος.

“Είναι το μόνο που μου δίνει πια ικανοποίηση”.

Ο Παύλος βγήκε από το δωμάτιο με το κεφάλι κάτω και έκλεισε την πόρτα. Δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ. Σκεφτόταν πώς φτάσανε ως εδώ και ποια θα ήταν η συνέχεια…

Η συμπεριφορά της Βάσιας δεν άλλαξε. Όταν η μικρούλα έκλεισε τον πρώτο της χρόνο, οι παππούδες πρότειναν να μείνει πια με τους γονείς της. Η Βάσια το δέχτηκε μόνο με τον όρο να την αναλάβει εξ ολοκλήρου ο Παύλος τα απογεύματα, τα πρωινά να είναι παιδικό σταθμό και όταν είναι άρρωστη να μένει με τα πεθερικά της.

“Βάσια, δεν γίνεται μετά τη γέννα να έχεις αποποιηθεί κάθε ευθύνη απέναντι στο παιδί, τον ίδιο σου τον ρόλο! Είσαι η μάνα της, που να πάρει η ευχή!”, της απάντησε θυμωμένα ο Παύλος.

“Εσύ το ήθελες αυτό το παιδί, όχι εγώ! Σας έκανα τη χάρη και το γέννησα! Και τέλος πάντων, είμαι όσο πιο ευγενική γίνεται απέναντί της”.

“Ακούς τι λες; Είσαι ευγενική επειδή της γελάς τυπικά όταν την βλέπεις; Δεν έχεις ζητήσει ούτε αγκαλιά να την πάρεις!”.

“ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΕΛΩ!”, ούρλιαξε η Βάσια με όλη της τη δύναμη και τα μάγουλά της κοκκίνισαν. “Στο ξαναείπα, σε ερωτεύτηκα και σε παντρεύτηκα για να φτάσω στο τέλος της ζωής μου με κάποιον, όχι για να ξεσκ@τιζω μωρά στα 40 μου!”.

“Αυτό ήταν! Μάζεψε τα πράγματά σου και φύγε! Δεν ξέρω πώς σε αγάπησα… αλήθεια… σε σιχαίνομαι! Και μην τολμήσεις ποτέ να γυρίσεις πίσω με αξιώσεις για το παιδί! Πήγαινε και ζήσε μόνη σου με την καριέρα σου!”.

Η Βάσια πρώτη φορά τον έβλεπε να την κοιτάζει με τόσο σκοτεινό βλέμμα και έχοντας σφίξει τα χέρια της σε γροθιά: “Αύριο κιόλας θα έχω φύγει. Λυπάμαι που φτάσαμε ως εδώ, αλλά αν με είχες αφήσει να ρίξω…”.

“Σκάσε!”.

Η Βάσια τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια.

“Απόψε θα φύγεις, για να μπορέσω να κοιμηθώ ήρεμος με το παιδί μου! Έχεις λίγες ώρες να μαζέψεις ό,τι είναι δικό σου, μαζί με τον εγωισμό σου και να φύγεις!”.