TheBluez

Θυμάσαι εκείνη την νύχτα στην στάση; Γιατί εγώ πραγματικά δεν μπορώ να την βγάλω από το μυαλό μου∙ έχει ριζώσει εκεί πεισματικά. Μερικές φορές νομίζω ότι με έχει στοιχειώσει επίτηδες, για να μου θυμίζει την ευκαιρία που έχασα…

Ήταν καλοκαίρι, με μια αφύσικη ζέστη για εκείνη την ώρα, που έκανε το δέρμα να γυαλίζει τόσο όσο, και τα ρούχα να κολλάνε ελαφρώς πάνω στο δέρμα. Είχαμε συναντηθεί απρόοπτα, μόνο για να μιλήσουμε. Με άφησες να μιλήσω πρώτος∙ πιστεύω πως διάβασες πόσο πολύ το είχα ανάγκη στα μάτια μου. Με μια μπύρα στο χέρι εγώ και ένα τσιγάρο εσύ, περπατήσαμε ως την πολυκατοικία, με το φαρδύ πλατύσκαλο όπου και καθίσαμε.

Ξεγυμνώθηκα μπροστά σου∙ σου είπα για όλα τα πράγματα που με βάραιναν τον τελευταίο καιρό- σημαντικά και ασήμαντα. Εσύ με κοιτούσες με αυτό το βλέμμα… Δεν υπήρχε τίποτα πιο σημαντικό στον κόσμο εκείνη την στιγμή από εμάς∙ δύο ανθρώπους που θέλουν να πιαστούν χέρι -χέρι και να ταξιδέψουν ο ένας στον κόσμο του άλλου.

Μίλησα για εκείνη που μου έκανε την ζωή κόλαση, που ό,τι έδινα το πετούσε στα σκουπίδια… Εσύ άκουγες, μέχρι που ήρθε η σειρά σου. Είπες για εκείνον που σε παίδευε, που ήθελε να τον κυνηγάς μόνο για να πουλάει μούρη στις παρέες του. Όταν σιώπησες, είδα κάτι άλλο στα μάτια σου∙ είδα στεναχώρια, αμφισβήτηση για τον εαυτό σου και την αξία σου.

Μέσα μου κάτι έβραζε∙ ήθελα να σε ταρακουνήσω, γιατί είχα δει ποια πραγματικά είσαι. Αλλά δεν το έκανα. Δεν χρειαζόσουν κανέναν για να σου δείξει το προφανές∙ αποζητούσες απλά κάποιον να σου φερθεί ανθρώπινα. «Θέλω απλά κάποιος να με αγαπήσει πραγματικά. Ένα καλό άτομο και θα καθίσω σε φουρτούνες και αναμπουμπούλες».

Δεν μου άρεσε να σε βλέπω να δακρύζεις, οπότε έκανα το μοναδικό πράγμα που ξέρω καλά∙ άρχισα να κάνω αστεία, και τελικά σχολιάζαμε διάφορα μέλη της παρέας. Μετά από αυτό ήρθαν τα γέλια σου∙ γλυκά, γεμάτα ευγνωμοσύνη… Σαν να μπορούσες να ανασάνεις ξανά.

Σχολιάσαμε εκείνη την μέρα στο μπαρ, που είχες κάτσει δίπλα μου. Ακριβώς απέναντι είχε κάτσει ο φουσκωτός της παρέας με τον σύνδρομο ναρκισσισμού, που όλως τυχαίως σου την έπεφτε με ατάκες: «Γύρνα λίγο να βλέπω τον κώλο σου». Με κοίταξες∙ σου έκλεισα το μάτι. Τότε πίστευα ότι τα κορίτσια θέλουν μόνο μύες. Εσύ είχες αγανακτήσει, και εγώ ο ηλίθιος πίστεψα πως το έκανες για ξεκάρφωμα. Μου είπες: «Είσαι πολύ πιο ελκυστικός, από αυτόν τον πίθηκο». Βλέπεις, τότε δεν είχα καταλάβει πόσο ξεκάθαρα ήταν τα πράγματα. Θέλω να κατηγορήσω το αλκοόλ που είχα στο αίμα μου, μα πραγματικά δεν υπάρχει δικαιολογία.

Είχες δουλειά την επόμενη μέρα, και είχαμε ήδη ξενυχτήσει. Σε πήγα ως την πόρτα. Με αγκάλιασες∙ το κορμί μου ανταποκρίθηκε κάπως νευρικά∙ δεν ένιωθα άνετα με αυτό. Σίγουρα το ήξερες, αλλά σου άρεσε∙ φαινόταν στο χαμόγελό σου. Ήταν ο τρόπος σου να με πειράξεις.

Για να καταλάβεις πόσο πολύ έχει ριζώσει αυτή η μνήμη, θυμάμαι ακριβώς τι φορούσες∙ το μαύρο κολλητό τοπάκι που αγκάλιαζε το σώμα σου, τόνιζε την μέση, τον λαιμό, τα χέρια σου. Και φυσικά το στήθος σου. Ήξερες ότι το πρόσεχα∙ το επιβεβαίωσες όταν άρχισες να μου στέλνεις φωτογραφίες από την δουλειά, δήθεν για να μου δείξεις τα σκουλαρίκια σου. Ο φακός όμως εστίαζε πάντα αλλού∙ με προκαλούσες…

Πολλές νύχτες έχω ξυπνήσει μούσκεμα από τον ιδρώτα, γιατί φανταζόμουν εμάς τους δύο σε εκείνα τα σκαλοπάτια, στις 3 η ώρα την νύχτα, με διαφορετική κατάληξη. Εσένα να χαϊδεύεις το πίσω μέρος του κεφαλιού μου, στο σημείο που με χαλαρώνει, με αργές κυκλικές κινήσεις. Να μου ψιθυρίζεις στο αυτί πόσο σ’ αρέσει το χιούμορ μου, πόσο απολαμβάνεις την παρέα μου. Εμένα να σε φιλάω με όλο και περισσότερο πάθος, να αισθάνομαι την ανάσα σου, καυτή και ταυτόχρονα δροσερή σαν μέντα. Πιάνεις τα χέρια μου, τα καθοδηγείς κάτω από τα ρούχα σου. Θέλεις να νιώσω την φλόγα σου. Το σώμα σου κολλημένο πάνω στο δικό μου, χωρίς να σε ενδιαφέρει μήπως μας δει κανείς, εκτός από μένα. Με κοιτάς στα μάτια, και δεν έχω πια ανασφάλειες. Δεν ξέρω πως το κάνεις αυτό∙ γι’ αυτό και δεν θέλω να τελειώσει ποτέ. Θέλω να σε κάνω να αισθανθείς όμορφα, να αφεθείς στα χέρια μου∙ να χαθούμε σε μια νύχτα που δεν θα θέλαμε πότε να τελειώσει.

Για πολύ καιρό νόμιζα πως όλα αυτά ήταν η δική μου διαστροφή∙ πως παρερμήνευσα πολλά πράγματα. Και αν ποτέ σου μιλούσα για αυτή την φαντασίωση, θα αισθανόσουν αποστροφή. Ώσπου, όταν είχα αλλάξει πια πόλη, βρήκα ένα μήνυμά σου. Ήταν ένα βίντεο που είχες τραβήξει∙ ολόιδια με εκείνη την μέρα, έξω από τα ίδια σκαλιά. Με δακρυσμένα μάτια και φωνή γεμάτη μελαγχολία είπες: «Πού είσαι; Εδώ δεν αράζαμε; Θέλω πολύ να σε ξαναδώ. Μου ‘χεις λείψει».
Είχα ταραχτεί πολύ τότε∙ η καρδιά μου έτρεμε μαζί με το υπόλοιπο σώμα. Είχαμε σταματήσει να μιλάμε εδώ και αρκετά χρόνια. Όμως είχες την ίδια ανάμνηση φυλαγμένη, όπως και εγώ.

Νομίζω πως πάντα σε ήθελα∙ ίσως από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Κι ας είχαμε μπλέξει και οι δύο με ανθρώπους που δεν ταιριάζαμε. Τότε αρνιόμουν να το παραδεχτώ. Το βλέπω όμως τώρα, χρόνια αργότερα. Ο χρόνος είναι πολύ αστείο πράγμα∙ είναι σαν να καθαρίζει τους φακούς σου∙ σε βοηθά να εστιάσεις καλύτερα.

Τώρα δεν ξέρω πού είσαι, ούτε τι κάνεις. Πολλές φορές αναπολώ τι θα είχε συμβεί, αν όντως είχε γίνει κάτι σε εκείνη την σκάλα∙ αν είχα το θάρρος να αφήσω την στιγμή να ξεδιπλωθεί. Ίσως τώρα ακόμα να γελούσαμε με τα αστεία μας∙ ίσως πάλι να καταλήγαμε να μαλώνουμε. Πραγματικά δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω, είναι ότι μου δίδαξες κάτι πολύ σημαντικό∙ με έκανες να καταλάβω πόσο ανειλικρινής ήμουν με τον εαυτό μου∙ πως έχασα μια τέτοια ευκαιρία. Με κάποια που ήμασταν τόσο αντίθετοι, που στο τέλος μπορεί να κάναμε την τέλεια ένωση.