*Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ*
Η ηλικιωμένη Ρουθ ανέβηκε στο βήμα και εκατοντάδες ανυπόμονα μάτια καρφώθηκαν πάνω της. Αμέτρητοι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο Άλμπερτ Αϊνστάιν περίμεναν με αγωνία την ανακοίνωσή της. Δεν ήξεραν τι είχε να τους πει, μα ήξεραν ότι ήταν κάτι πολύ σημαντικό για να τους έχουν καλέσει όλους σήμερα. Η Ρουθ στάθηκε πίσω από το μικρόφωνο και καθάρισε την φωνή της. Ίσιωσε το μπλε σακάκι της και έσκυψε το βλέμμα πάνω στα χαρτιά της. Ήταν έτοιμη να πει κάτι που θα αλλάξει την ζωή τους.
Η αλήθεια είναι ότι το Πανεπιστήμιο επέμενε να κάνει η ίδια την ανακοίνωση. Αυτή δεν ήθελε να είναι εκεί. Δεν ήθελε να δουν ποια είναι. Εκείνη τη στιγμή όμως ένιωθε ότι την έβλεπε και ο Ντέιβιντ, ο άντρας της. Μέσα στην καρδιά της ένιωθε ότι ακόμα ήταν κοντά της. Και ήξερε ότι θα ήταν ευχαριστημένος με την απόφασή της. Τον έχασε μετά από 3 παιδιά και 72 χρόνια γάμου. Μια ολόκληρη ζωή ήταν ο ένας στο πλευρό του άλλου.
Γνωρίστηκαν λίγο πριν εκείνη ξεκινήσει τις σπουδές της στο κολέγιο και παντρεύτηκαν δύο χρόνια μετά, αρχές του ’50. Εκείνη γιατρός, αυτός επενδυτής. Γρήγορα ο άντρας της δημιούργησε μια πολύ μεγάλη περιουσία. Μα διέφεραν από τους υπόλοιπους. Ζούσαν ήσυχα και χάριζαν την γενναιοδωρία τους σιωπηλά χωρίς να επιθυμούν τα βλέμματα στραμμένα πάνω τους. Δωρεές εκατομμυρίων έφταναν όπου υπήρχε ανάγκη. Ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τον πλούτο τους ως εφόδιο για όσους δεν είχαν την δυνατότητα. Ζούσαν σε μια πόλη που πάνω από το ένα τέταρτο του πληθυσμού ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας. Ήξεραν πολύ καλά ότι με αυτήν την κακή οικονομική κατάσταση, πολλοί μαθητές δεν θα σκέφτονταν καν να φοιτήσουν σε μια ιατρική σχολή. Και αυτό δεν μπορούσε να το επιτρέψει η Ρουθ. Ήθελε η δική της επιτυχία να γίνει και δική τους. Ήθελε το δικό τους όνειρο να γίνει και δικό της.
Με τον άντρα της μοιράστηκαν την ίδια αγάπη για την φιλανθρωπία και τα παιδιά. Η Ρουθ πάντα όταν έβλεπε ένα παιδί ήθελε να το καταλάβει. Να συνδεθεί με την καρδιά και την ψυχή του. Ειδικά εκείνη την εποχή που οι μαθησιακές δυσκολίες δεν μπορούσαν εύκολα να διαγνωστούν, βοήθησε με τις μεθόδους της εκατοντάδες παιδιά. Έβλεπε μπροστά από την εποχή της και κουβαλούσε τις ελπίδες των παιδιών στην πλάτη της. Τους ενδιέφερε να προσφέρουν όπου υπήρχε ανάγκη και να βρουν τρόπους να διορθώσουν αυτά που έμοιαζαν ακατόρθωτα. Στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στις τέχνες, στην υγεία. Ο άντρας της με τις συμβουλές του στις επενδύσεις, είχε βοηθήσει ακόμα και τους επιστάτες του Πανεπιστημίου να γίνουν προνομιούχοι και να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Δώρισε πάνω από 330 εκατομμύρια σε φιλανθρωπικούς σκοπούς κατά τη διάρκεια της ζωής του. Γιατί ήθελαν όλοι να είναι ίσοι. Ανεξαρτήτως χρώματος και κοινωνικής θέσης, πίστευαν ότι το πάθος για γνώση δεν πρέπει να έχει τιμή.
Η φιλανθρωπία ήταν οικογενειακό γονίδιο. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι γονείς της βοήθησαν πολλά παιδιά προσφύγων να σωθούν. Οι γονείς τους τα έστελναν εκτός Ευρώπης μέχρι να περάσει ο πόλεμος και να ενωθούν ξανά μαζί τους αργότερα. Έφτασαν κοντά τους από μακρινά ξαδέλφια μέχρι εντελώς άγνωστα παιδιά και για όλα άνοιξαν την αγκαλιά τους. Η μητέρα της, η Έλενορ, αποφάσισε μάλιστα να υιοθετήσει ένα από αυτά τα παιδιά, ένα κοριτσάκι και να το μεγαλώσει μαζί με την Ρουθ και τις άλλες δύο της αδερφές. Οι γονείς της δυστυχώς δεν επιβίωσαν και έμεινε μόνιμα ως μέλος της οικογένειας. Έζησε μαζί τους και αργότερα παντρεύτηκε και έκανε και αυτή τα δικά της παιδιά. Έτσι, η αλληλεγγύη πέρασε μέσα στο αίμα της Ρουθ σαν κάτι αυτονόητο, σαν ο μόνος σκοπός που δίνει νόημα στην ύπαρξή της. Ήθελε να δει μια μέρα το όραμά της να παίρνει σάρκα και οστά. Και αυτή η μέρα είχε φτάσει.
Σήμερα η Ρουθ ήταν 93 ετών, στην ίδια ηλικία που πέθανε η μητέρα της, έτοιμη να κάνει την μεγαλύτερη δωρεά όλων των εποχών στο φτωχότερο πανεπιστήμιο της χώρας. Ήταν έτοιμη να ανακοινώσει ότι θα δωρίσει 1 δισεκατομμύρια δολάρια! Αυτό ήταν το τεράστιο ποσό που επρόκειτο να δωρίσει. Φοιτητές που χρωστούσαν τεράστια ποσά θα ξεχρέωναν και νέοι μαθητές θα φοιτούσαν χωρίς το άγχος των διδάκτρων. Χωρίς το οικονομικό βάρος, ο καθένας θα μπορούσε να κάνει όσο μεγάλα όνειρα ήθελε. Αυτό το ποσό προερχόταν από την περιουσία που της άφησε ο άντρας της, λέγοντάς της να την κάνει ό,τι ήθελε. Ό,τι θεωρούσε σωστό. Και εκείνη ήξερε από την πρώτη στιγμή τι ήθελε να κάνει αυτά τα χρήματα. Δεν τα ήθελε για τον εαυτό της. Η Ρουθ ήθελε η δωρεά να γίνει στο Πανεπιστήμιο που ήταν κάποτε καθηγήτρια, που το μεγαλύτερο ποσοστό ήταν κορίτσια που τελειώνοντας την σχολή χρωστούσαν ακόμα υπέρογκα ποσά στα δίδακτρα. Ήθελε όμως να το κάνει ανώνυμα χωρίς κανείς να δει το πρόσωπο ή το όνομά της πουθενά. Μετά από πολλές πιέσεις όμως δέχτηκε να ανέβει στο βήμα και να ανακοινώσει η ίδια την δωρεά στο Πανεπιστήμιο, ελπίζοντας ότι θα εμπνεύσει και άλλους ανθρώπους να στηρίξουν τα όνειρα και το μέλλον των παιδιών. Πήρε μια ανάσα και με το βλέμμα χαμηλά ανακοίνωσε αυτό που θα άλλαζε το μέλλον των επόμενων γενεών.
«Είμαι πολύ χαρούμενη που θα μοιραστώ μαζί σας ότι από αυτόν τον Αύγουστο το πανεπιστήμιο Άλμπερτ Αϊνστάιν θα έχει δωρεάν δίδακτρα», είπε συγκινημένη η Ρουθ.
Πηδώντας από τις θέσεις τους οι μαθητές ξέσπασαν σε χειροκροτήματα μη μπορώντας να πιστέψουν τι είχαν μόλις ακούσει. Αγκάλιαζαν τους διπλανούς τους και σκούπιζαν τα δάκρυα χαράς που έτρεχαν ασυγκράτητα από τα μάτια τους. Ένας πολλά υποσχόμενος δρόμος ανοίχτηκε διάπλατα μπροστά τους και η Ρουθ είχε βγάλει το πιο μεγάλο εμπόδιο από την μέση. Το όνειρό τους ήταν στα χέρια τους και τίποτα δεν μπορούσε πια να τους το πάρει. Είχαν μόλις ζήσει μια ιστορική στιγμή. Την μεγαλύτερη δωρεά όλων των εποχών και την μεγαλύτερη πράξη γενναιοδωρίας που είχαν δει ποτέ στην ζωή τους.
Σε ένα πράγμα όμως δεν έκανε πίσω η Ρουθ. Προτάθηκε ομόφωνα από τους αρμόδιους να αλλάξει το όνομα του Πανεπιστημίου και να πάρει το δικό της. Και εκείνη χαμογέλασε και τους κοίταξε ξέροντας ήδη τι θα απαντήσει.
«Έχουμε ήδη το όνομα του Άλμπερτ Αϊνστάιν», δήλωσε και αρνήθηκε ταπεινά.
CC