Της ζήτησαν να δώσει μία συνέντευξη. Παρόλο το απαιτητικό πρόγραμμά της με εκθέσεις ζωγραφικής στο εξωτερικό, δεν αρνήθηκε.
Η βοηθός της την προηγούμενη μέρα τής έδωσε τις ερωτήσεις για να ρίξει μία ματιά. Είχε λίγο χρόνο στη διάθεσή της. Εστίασε σε μία ερώτηση:
«Πώς φτάσατε εδώ που είστε σήμερα;»
«Ωραία, ξεκινήσαμε» σκέφτηκε και αμέσως άφησε έναν αναστεναγμό.
Ωκεανογράφος.
Ναι, έτσι ξεκίνησαν όλα.
Δεν είχε γνωρίσει ποτέ κάποιον που να είναι ωκεανογράφος.
Τέλη της δεκαετίας του ‘80 ήρθε με τη σύζυγό του διακοπές στο νησί τους. Οι Άγγλοι, όπως τους φώναζαν όλοι τότε.
Πώς από εκεί έφτασε μαζί του μέχρι τη μακρινή Ιαπωνία, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Όταν της πρότεινε να πάνε μαζί στην Ιαπωνία, δεν το πολυσκέφτηκε. Είχε κάποια χρήματα στην άκρη, από πίνακες που είχε πουλήσει όταν ζούσε στο νησί. Στην αρχή νόμισε ότι θα έμεναν μόνο για ένα μικρό διάστημα εκεί. Τελικά πέρασε σχεδόν ένας χρόνος. Στην πορεία και μέσω των γνωριμιών του κατόρθωσε και έκανε έκθεση με τα έργα της. Είχε μεγάλη επιτυχία. Τότε ζωγράφιζε μόνο τοπία.
Δεν έμεναν στο ίδιο σπίτι. Αυτός είχε το δικό του διαμέρισμα και αυτή ένα μικρό διαμέρισμα στο κέντρο του Τόκιο, το οποίο πλήρωνε εκείνος.
Η συμφωνία είχε ως εξής: θα πήγαινε αυτός στο διαμέρισμά της και όχι αυτή σε εκείνον.
Στην πορεία αποκαλύφθηκε ότι φοβόταν τα αιφνιδιαστικά ταξίδια ελέγχου της Αγγλίδας συζύγου του. Ήθελε να τα έχει καλά μαζί της. Εξάλλου αυτή ήταν η νόμιμη σύζυγός του.
Σε εκείνη τη φάση της ζωής της δεν την πολυένοιαζε η σύζυγος. Κατά κάποιο τρόπο είχε πάρει τη θέση της. Κυκλοφορούσε στο πλάι του, ένιωθε όμορφα και επίσης τη βοηθούσε το γεγονός ότι μιλούσε άπταιστα την αγγλική γλώσσα. Περνούσε τέλεια μαζί του. Δεν ήταν μόνο ότι ήταν τρυφερός, ήταν και το γεγονός ότι ταίριαζαν σε πολλά πράγματα. Ήταν υποστηρικτικός προς την τέχνη της και την ενθάρρυνε να δοκιμάσει και άλλα πράγματα στη ζωγραφική.
Αυτή ήθελε να είναι μαζί του και να απολαμβάνει την κάθε στιγμή.
Όλα όμως στη ζωή έχουν κάποτε ένα τέλος.
Αιφνιδιάστηκε όταν ένα ηλιόλουστο πρωινό του Μαρτίου την ενημέρωσε ότι θέλει να μείνει με τη σύζυγό του οριστικά.
Ένιωσε να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της.
Θυμάται έντονα τη θλίψη της και τον πόνο της.
«Θα έπρεπε να ήξερες καλύτερα» έλεγε συνέχεια στον εαυτό της κλαίγοντας και χτυπώντας με όλη της τη δύναμη το μαξιλάρι της.
«Τα καλά πράγματα διαρκούν λίγο» επαναλάμβανε και συνέχιζε να κλαίει.
Τα έβαζε με τον εαυτό της και την παρορμητικότητά της που την οδήγησαν να τον ακολούθησε στην άλλη άκρη του κόσμου.
Με το πέρασμα των χρόνων συνειδητοποίησε ότι από τη μία έχασε μία αγάπη, που δεν θα είχε συνέχεια έτσι και αλλιώς. Δεν είχε κάποιο νόημα να κατηγορεί τον εαυτό της. Έζησε μία εμπειρία με έναν άντρα για τον οποίο ένιωθε πολλά και θα τον θυμόταν πάντα με αγάπη. Από την άλλη απέκτησε μία νέα αγάπη που ακούει στο όνομα ικεμπάνα (ΙΚΕΒΑΝΑ), η οποία είναι η τέχνη της ανθοσύνθεσης. Αυτές οι μαγικές συνθέσεις την έκαναν να θέλει να τις αποτυπώσει στον καμβά της.
Ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο για εκείνην. Την έκαναν να νιώθει παιδί, και μάλιστα παιδί που ανακάλυψε κάτι διαφορετικό και συναρπαστικό συνάμα.
Έχοντας αρκετό ελεύθερο χρόνο και μέχρι να συναντηθούν αργά το βράδυ στο διαμέρισμά της, τριγυρνούσε σχεδόν όλη τη μέρα στην πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, ανακαλύπτοντας τις ομορφιές της. Κάποια μέρα ήρθε σε επαφή με αυτές τις όμορφες ανθοσυνθέσεις που μίλησαν κατευθείαν στην καρδιά της. Την κέρδισε το στυλ καθώς και η όλη διαδικασία της ανθοσύνθεσης.
Από τότε και μετά όλοι οι πίνακες της είναι μόνο με λουλούδια. Κάποια από τα έργα της του άρεσαν πάρα πολύ. Σε σύντομο διάστημα κατόρθωσε να πουλήσει και μερικά από αυτά. Το ικεμπάνα μίλησε κατευθείαν στην ψυχή της. Το ένιωθε ότι μόνο αυτά τα λουλούδια, τις συνθέσεις ήθελε να ζωγραφίζει.
Όλη η ιαπωνική αισθητική και φιλοσοφία έχει αποτυπωθεί σε αυτή την εξαιρετικά σεβαστή μορφή τέχνης. Το ικεμπάνα είναι μία παραδοσιακή ιαπωνική τέχνη που περιλαμβάνει τη διάταξη λουλουδιών και άλλων φυσικών υλικών με ιδιαίτερο τρόπο.
Το ικεμπάνα δεν είναι μόνο θέμα σχεδίασης και διάταξης των λουλουδιών. Είναι περισσότερο ο τρόπος για να εκτιμήσεις τη φύση αλλά και την ίδια τη ζωή.
Ήδη από τον πρώτο καιρό εντυπωσιάστηκε και κατάλαβε ότι το ικεμπάνα ήταν μεγάλη λατρεία για εκείνη.
Κατόρθωσε μέσα σε λίγους μήνες να κάνει και δεύτερη έκθεση στο Τόκιο. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές. Η αλήθεια είναι ότι αυτός τη βοήθησε και τη στήριξε πάρα πολύ. Την παρότρυνε να ακολουθήσει το όνειρό της.
Έκανε πολλά χρόνια να τον ξεπεράσει. Με το πέρασμα των χρόνων όμως άρχισε να νιώθει μια τεράστια ευγνωμοσύνη γιατί αν δεν ήταν αυτός δεν θα ερχόταν σε επαφή με το ικεμπάνα. Οι πίνακες της είναι όλοι με αυτές τις συνθέσεις. Την κάνουν και νιώθει τόσο όμορφα.
Έριξε μια ματιά γύρω της και είδε τους πίνακές της. Πόσο υπερήφανη ένιωθε.
Έκλεισε τα μάτια για λίγο.
Ένα απαλό χτύπημα στην πόρτα την επανέφερε στην πραγματικότητα.
Μέσα από την μισάνοιχτη πόρτα πρόβαλε το χαμογελαστό πρόσωπο της βοηθού της.
– Είστε έτοιμη κυρία Zωή; Η δημοσιογράφος σας περιμένει.
Eυαγγελία Μουτούση