Το ημερολόγιο μιας ψυχολόγου… ε, καλά, ποιον κοροϊδεύω; Μιας ψυχιάτρου. Γιατί εδώ που φτάσαμε, αν δεν έχω χάπια, δεν παλεύεται το επάγγελμα. Ψυχολόγος; Χα! Να γράφεις μόνο σημειώσεις και να ακούς για ώρες τον κάθε τριmalaka χωρίς να μπορείς να πάρεις κι ένα Xanax; Δεν γίνεται, παιδιά. Ψυχίατρος ή τίποτα.
Σήμερα, λοιπόν, μπήκε στο γραφείο η Μαρία. Ας την πούμε Μαρία, γιατί, ξέρετε, υπάρχει και το ιατρικό απόρρητο. Μη χέσω. Η Μαρία είναι το ραντεβού που όλοι οι γιατροί θα ήθελαν να αποφύγουν, όχι γιατί δεν την αγαπάμε σαν άνθρωπο, αλλά γιατί κουβαλάει στην πλάτη της έναν άντρα που θα έπρεπε να έχει ήδη περάσει από το μουσείο φυσικής ιστορίας σαν απολίθωμα. Έναν τύπο που θα τον πω «η αμοιβάδα». Το αποτύπωμα της αμοιβάδας, για την ακρίβεια. Ούτε καν πλήρης αμοιβάδα. Ένα μονοκύτταρο με ψυχή PowerPoint που κολλάει.
Ο τριmalakas, λοιπόν. Μια διασταύρωση νάρκισσου με οριακή διαταραχή προσωπικότητας. Μόνο που ο συγκεκριμένος, ούτε νάρκισσος δεν δικαιούται να λέγεται. Τουλάχιστον ο νάρκισσος κάτι γυαλίζει, κάτι φαίνεται, αυτός είναι σκιά. Δεν πληρώνομαι αρκετά για να ακούω τέτοιες μαλakies, και να φανταστείτε σήμερα δεν είχα καν πάρει τα ηρεμιστικά μου.
Έρχεται, λοιπόν, η Μαρία και μου λέει πάλι την ίδια κασέτα: «Με κεράτωσε». Σιγά την είδηση, κούκλα μου. Πες μας κάτι νέο, γιατί η σελήνη αλλάζει φάσεις πιο σπάνια απ’ ό,τι αυτός αλλάζει γκόμενες. Και να φανταστείτε, μου τον έδειξε και σε φωτογραφία. Θεέ και Κύριε, Παναγία βοήθα! Αν είναι δυνατόν! Γιατί ήθελες να με τυφλώσεις, κορίτσι μου; Αυτός ούτε καν σε φυλλάδιο για γυμναστήριο δεν θα τον έβαζαν, θα τον περνούσαν για «πριν» και θα τον ξέχναγαν.
Ξέρω βέβαια πως η κοπέλα έχει μπλέξει και βιολογικά. Της έχει ταράξει το σύστημα της κορτιζόνης, είναι σε φαύλο κύκλο. Κάθε μήνα τα ίδια: φάση αδιάφορος – φάση αγάπη – φάση κέρατο. Σαν τις φάσεις της σελήνης ένα πράγμα. Μόνο που η σελήνη έχει κύρος, αυτός ούτε μπαταρία ρολογιού.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, την έχει φτάσει σε σημείο να έχει complex PTSD. Μην με βάζετε τώρα να σας εξηγώ ιατρικούς όρους, δεν μπορώ, θέλω μόνο να πάω να πέσω στον καναπέ με ένα κουβά παγωτό και να μην ξανακούσω λέξη για νάρκισσους και κοινωνιοπαθείς. Ειλικρινά, τι να της πω; «Κούκλα μου, δεν λειτουργεί η αμυγδαλή του, δεν λειτουργεί ο ιππόκαμπός του; Και να πεθαίνεις μπροστά του, αυτός θα πετάει χαρταετό και θα τρώει χαλβά!». Μα τι τραβάω, η καημένη!
Κάποια φορά είπα να της το πάω πιο ήρεμα. Να της ρίξω καμιά ιδέα μήπως της μπει στο μυαλό να τον παρατήσει, να βρει την υγεία της. Χα! Τι το ήθελα; Τρεις ώρες έκλαιγε στο γραφείο. Τρεις ώρες! Οι επόμενοι ασθενείς έξω να κάνουν κύκλους γύρω από το κτήριο σαν ταξί που δεν βρίσκει πιάτσα, κι εγώ μέσα να σκουπίζω δάκρυα και να σκέφτομαι: «Μaλaka, μην ξαναμιλήσεις. Δεν είναι έτοιμη ακόμα».
Την βλέπω, όμως, τρία χρόνια τώρα. Τρία χρόνια με την ίδια κασέτα, και έχω αρχίσει να χάνω κι εγώ τα μυαλά μου. Αλλά σήμερα… σήμερα κάτι φάνηκε. Μια χαραμάδα φωτός. Σαν να μπούχτισε το κορίτσι. Μου είπε: «Δεν με νοιάζει πια τι θα πει ο κόσμος, δεν με νοιάζει τι θα πουν οι γονείς μου». Για πρώτη φορά ακούστηκε λίγο πιο ελεύθερη. Λες; Να γίνει το θαύμα;
Αλλά μην το δένετε κόμπο. Η αμοιβάδα έχει ταλέντο. Μπορεί να την τουμπάρει πάλι με καμιά ηλίθια ατάκα τύπου «χωρίς εσένα δεν μπορώ» κι ας τρέχει με τη μισή πόλη. Θα δούμε την άλλη εβδομάδα πώς θα έρθει.
Κι εγώ τώρα, στο ημερολόγιό μου, ένα έχω να πω σε όλες τις γυναίκες: Κορίτσια, να φεύγετε. Αν δεν σας αγαπάνε, αν δεν σας το δείχνουν με πράξεις, να φεύγετε. Μην σας νοιάζει τι θα πει ο κόσμος, μην σας νοιάζουν οι γονείς, μην σας νοιάζει τίποτα. Ο νάρκισσος ποτέ δεν θα επιλέξει για ταίρι μια γυναίκα που αγαπάει τον εαυτό της. Ποτέ. Γιατί εκείνη δεν θα δεχτεί να γίνει το παιχνίδι του.
Να αγαπάτε τον εαυτό σας. Αυτό είναι το μεγαλύτερο όπλο, η καλύτερη προστασία. Γιατί αν δεν τον αγαπήσετε εσείς, θα βρεθεί μια αμοιβάδα, ένας τριμalakas, να σας τον καταστρέψει. Και να ξέρετε… εγώ προσπαθώ, αλλά άμα ακούσω άλλη μια ιστορία με νάρκισσο, θα βγω έξω, θα τον βουτήξω απ’ το γιακά και θα τον κλείσω στο μουσείο δίπλα στους δεινόσαυρους. Γιατί εκεί ανήκει!
Βασιλική Γκόγκα