Αρχές Σεπτεμβρίου λοιπόν και απ’ το πρωί οι ετοιμασίες είναι κάπως πυρετώδεις. Λίγο το άγχος, η χαρά για μια νέα αρχή, όλα μαζί. Πλησιάζει ο αγιασμός του σχολείου και η μαμά μου πιο αγχωμένη από ποτέ.
Η μαμά μου! Θηρίο ανήμερο!
Παντρεύτηκε στα 16 από μεγάλο έρωτα (ο μπαμπάς μου ο πονηρός την έκλεψε) και εκείνη, άλλο που δεν ήθελε, παράτησε το σχολείο για να απολαύσει τη ζωή της και τον έρωτά της!
Κάπου εκεί στα 20 της πλέον, κάνει εντυπωσιακή είσοδο η αδερφή μου, μιλάμε για ένα πανέμορφο και ήσυχο μωρό και ένα χρόνο αργότερα σκάω μύτη κι εγώ που μάλλον είχα βγει από ταινία τρόμου, αφού έμοιαζα περισσότερο με τον ΕT τον εξωγήινο, πάρα με μωρό!
Να σου λοιπόν η μαμά μου, αντί να σπουδάζει, να παλεύει δύο μαϊμούδες (γιατί ήσυχα δε μας έλεγες) και κάπου εκεί στα μαθητικά μας χρόνια να φωνάζει ότι παράτησε το σχολείο για να μας μεγαλώσει. (ντάξει, είπαμε, μην υπερβάλλεις, τα ξέρουμε τα χαμπέρια σου!).
Και φτάνουμε στο σήμερα:
Τριάντα και πλέον χρόνια μετά…
Η μία κόρη πολλά χιλιόμετρα μακριά παντρεμένη και η άλλη σχετικά κοντά της, δύο μικρά τερατάκια που δε χάνει ευκαιρία η μαμά μου να τα κακομαθαίνει!
Όμως σα κάτι να λείπει… Μια νοσταλγία, ένα απωθημένο, ένα όνειρο που μπήκε στο μπαούλο και νόμιζε ότι θα μείνει εκεί για πάντα!
Χμμμμμ… Ε όχι και για πάντα!
Η μαμα μου, με δύο κόρες και δύο εγγόνια, που δούλεψαν σκληρά μαζί με το μπαμπά μου για να μας προσφέρουν τα πάντα, ξεκινάει το εσπερινό λύκειο και είμαστε πολύ περήφανοι για εκείνη.
Διστακτική στην αρχή “τώρα στα 50 θα μπω στα θρανία;”.
“Θα μπεις και φρόντισε όταν έρθουμε να πάρουμε τους βαθμούς σου, μη μας κάνουν παράπονα οι καθηγητές! Σιγά, δε σε πήραν τα χρόνια!” απαντήσαμε με ένα ύφος γεμάτο αποφασιστικότητα και άχτι η αδερφή μου κι εγώ.
Γράφω αυτό το κείμενο σήμερα για όλες εκείνες τις γυναίκες που έβαλαν πάνω απ’ όλα την οικογένειά τους, άφησαν πίσω κάθε μικρό ή μεγάλο τους όνειρο, για να τους θυμίσω ότι ποτέ δεν είναι αργά!
Καλή αρχή μαθητριούλα μου !
Νέλλη