Μια μέρα σαν τις άλλες… υποθετικά. Όταν είσαι 12 χρονών παιδί, οι μέρες είναι όλες όμορφες με μια γλυκιά ρουτίνα. Έτσι κι εκείνη τη μέρα βγήκα στη γειτονιά να βρω ένα τσούρμο αγόρια και κορίτσια που μεγαλώναμε μαζί χρόνια τώρα και που ονειρευόμασταν επίσης μαζί το μέλλον. Ώσπου ήρθε η είδηση που μας έκοψε τα πόδια… ποιος είχε διάθεση πια για παιχνίδι; Δύο νέα παιδιά- ξαδέρφια πρώτα- λίγο μεγαλύτερα από μας, έχασαν τη ζωή τους σε τροχαίο ενώ άλλα δύο που ήταν μαζί, επέζησαν. Παγώσαμε κι ας μην τα γνωρίζαμε. Σε λίγο όλα τα υπόλοιπα παιδιά συνέχισαν τη ροή τους, εκτός από εμένα, που το μυαλό μου είχε κολλήσει εκεί. Την επόμενη, το έσκασα και τρύπωσα στην εκκλησία, την ώρα της διεξαγωγής της εξοδίου ακολουθίας.
Συνέχισα την καθημερινότητά μου έπειτα, αλλά όχι χωρίς τη σκέψη μου σε αυτά τα παιδιά. Θυμάμαι τους είχα γράψει και ποίημα. Σε λίγο καιρό έχασα τον αγαπημένο μου παππού και θυμάμαι ήταν η πρώτη φορά που πάτησα στο κοιμητήριο. Συνόδευα τη μητέρα μου να τακτοποιεί το μνήμα του παππού ώσπου επίσης μια μέρα το έσκασα για λίγο. Ήμουν ανήσυχη, κάτι που δεν ξέρω τι, με οδήγησε να βρω το μνήμα των παιδιών και ειδικά της κοπέλας με κράτησε εκεί αρκετή ώρα αποσβολωμένη.
Τα χρόνια πέρασαν, για την ακρίβεια επτά. Ούσα 19 πλέον ετών, δουλεύοντας για χαρτζιλίκι σε μπαράκι, νιώθω αμέσως μια έλξη για έναν πελάτη. Ένα ωραίο παιδί λίγο μεγαλύτερό μου. Φυσικά άρχισα να τον ερωτεύομαι, αφού κι αυτός πια ερχόταν κάθε βράδυ, δείχνοντας πως δεν του είμαι κι εγώ αδιάφορη. Κάποια επόμενη βραδιά, όπως με γύριζε σπίτι, συναντήσαμε ένα τροχαίο στο δρόμο μας. Λογικό να ταραχτούμε, συνεπώς αράξαμε στο κοντινό πάρκο. Εγώ συνήλθα μετά από λίγο, εκείνος όχι. Βλέποντας δάκρυα στα πανέμορφα πράσινα μάτια του, έσπασε η καρδιά μου. Άρχισε να μιλά και σχεδόν δεν ανέπνεα, όχι να πω κουβέντα. Τον άκουσα να αρχίζει με τη φράση: ξέρεις… έχω χάσει την αδερφή μου σε τροχαίο, ήμουν κι εγώ μαζί, αλλά εγώ σώθηκα. Και δεν είπε ποτέ όνομα. Όμως εγώ ήξερα…
Την Εύη; Τον ρώτησα αυθόρμητα. Ήταν σειρά του να μεταμορφωθεί σε παγοκολώνα. Του τα είπα όλα ευθύς κι ας ήξερα πόσο τρελά ακούγονταν. Ποιά μοίρα ήταν αυτή που μου έφερε μπροστά μου τον αδερφό εκείνης της κοπέλας, που πριν 7 χρόνια με σημάδεψε δίχως να ξέρω γιατί; Τυχαίο γεγονός δεν ήταν σε καμιά περίπτωση. Είμαι σίγουρη απολύτως ότι έζησα κάτι μεταφυσικό, κάτι πέρα από τη λογική κι ότι όλο αυτό δεν ήταν σύμπτωση.
Αυτόν τον άνθρωπο τότε τον αγάπησα ανθρώπινα, τον νοιάστηκα μα κυρίως τον πόνεσα. Δεν ήταν καλά κι επί της ουσίας αυτό με τράβηξε εξαρχής τελικά κι όχι ο έρωτας για έναν άγνωστο. Αυτός συνέβη μετά, αν συνέβη και δε μιλάμε για κάτι άλλο.
Αυτή η σχέση είχε απίστευτα σκαμπανεβάσματα για τους λίγους μήνες που κράτησε. Πολύ πάθος αλλά και τσακωμούς και δυσκολίες. Έληξε πολύ άσχημα και πληγώθηκα στο τέλος απίστευτα. Άφησε έγκυο κάποια και αναγκάστηκε να την παντρευτεί στη συνέχεια. Εξαφανίστηκα δίχως να πούμε τίποτα, αφού έτσι κι αλλιώς το έμαθα από αλλού. Άλλαξα πόλη για 2 χρόνια, γλείφοντας πληγές αλλά η αξιοπρέπειά μου ήταν το παν.
Πέρασαν τα χρόνια, συνέχισα κι εγώ εννοείται τη ζωή μου, κάνοντας κι εγώ την οικογένειά μου. Δεν τον είδα ποτέ πουθενά. Πάντα τον θυμόμουν όμως κι ευχόμουν να είναι καλά. Πικρία είχε μείνει, κακία όχι. Τον είχα μέσα μου βαθιά, κάπου προφανώς ως ένα τεράστιο ‘γιατί’. Είχε μείνει απωθημένο. Μάθαινα νέα του πού και πού από κοινό γνωστό. Έμαθα πως δεν πήγαινε καλά ο γάμος του. Δε ξέρω αν ένιωσα κάποια ικανοποίηση, λύπη ή αδιαφορία ή κι όλα μαζί αν είναι δυνατόν.
Τα έφερε η ζωή να χωρίσω εγώ μετά από χρόνια. Ακριβώς σε κείνη τη φάση, μαθαίνω τυχαία πως η δική του γυναίκα έχει φύγει από τη ζωή εδώ και μήνες. Ναι… λυπήθηκα σαφώς, αλλά συνάμα αναστατώθηκα. Έβλεπα ξάφνου μπροστά μου μια ευκαιρία. Ήμουν διαλυμένη από το δικό μου χωρισμό. Όλα έπαιξαν το ρόλο τους. Πήρα ξαφνικά την απόφαση, την παλαβή απόφαση να τον πάρω τηλέφωνο. Ειλικρινή τα συλλυπητήρια, μα σαφώς εκπληκτικό άλλοθι. Πρώτη φορά αποφάσιζα να μην περιμένω τη ζωή και να κυνηγήσω μόνη μου τη μοίρα.
Η καρδιά μου θα έσπαγε όσο καλούσε το τηλέφωνό του. Χάρηκε αφάνταστα που με άκουσε, μιλούσαμε πολλή ώρα και έκανε το βήμα: πρότεινε να βρεθούμε. Συναντηθήκαμε 23 χρόνια μετά. Δύο άνθρωποι αρκετά μεγάλοι πια, αλλά ήταν σα να γύρισε ο χρόνος πίσω. Διηγήθηκε όλη μας την ζωή, εξηγήθηκε για τότε, πήρα ένα ετεροχρονισμένο συγνώμη και δίχως λέξη, ήμασταν πια ζευγάρι. Ποια μοίρα ξανά μας έφερε κοντά, αναρωτήθηκα άλλη μια φορά. Προφανώς για να ολοκληρωθεί κάτι που είχε μείνει μισό, συνέβη αυτό. Δήλωσε πως δε με ξέχασε ποτέ, με έψαξε, δε με βρήκε.
Αρχίσαμε να ζούμε όσα δεν είχαμε ζήσει τότε, αλλά κι όσα μας είχε στερήσει η ζωή. Ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι που είχαμε ανθίσει πραγματικά. Ζούσα ένα παραμύθι με το νεανικό μου έρωτα. Έμοιαζε ότι ποτέ δε θα χωρίζαμε και δηλώθηκε κιόλας με λέξεις, αλλά κυρίως πράξεις, αφού σύντομα στήσαμε το σπιτικό μας. Για έξι ολόκληρα χρόνια ζήσαμε ονειρική ζωή ώσπου τελείωσε… απλά τελείωσε. Απομυθοποιήθηκε όλο. Τι έφταιξε; Ήταν απλά το απωθημένο. Ήταν οι τόσες πληγές μιας ολόκληρης ζωής. Προσωπικά έπεσα στην παγίδα. Δε σκέφτηκα ποτέ τι άνθρωπος μπορεί να έχει γίνει, δεν πρόσεξα ότι δεν ήταν καλά, μήτε αναρωτήθηκα αν πραγματικά ταιριάζουμε για σύντροφοι ζωής. Όμως, ξέρω ότι υπάρχει λόγος που τα έζησα όλα αυτά και είμαι ευγνώμων, άσχετα αν δεν είχε την κατάληξη του παραμυθιού. Πέρα από πληγές, τον συγχωρώ και θέλω να είναι καλά, απλά να είναι μακριά μου πια. Τα είπαμε πια όλα… τα ζήσαμε… κανένα απωθημένο. Και η αδερφή του θεωρώ θα είναι πια εντάξει!
Θώμη Μπαλτσαβιά