TheBluez

Είμαι η Εύα.
Ναι, αυτή. Η “γνωστή” από τη Βίβλο.
Η κακιά, η αμαρτωλή, η μοιραία γυναίκα που τάχα μου έφαγε το μήλο.

Με μια μικρή λεπτομέρεια, έτσι δα:
ΔΕΝ ΤΟ ΕΦΑΓΑ ΤΟ Γ@ΜhΜ€ΝΟ ΜΗΛΟ!
Τόσοι αιώνες και ακόμα να το χωνέψετε!
Αλλά είπαμε, ο άνθρωπος έχει μια τάση να τα ρίχνει όλα στις γυναίκες — παράδοση είναι πλέον.

Για αρχή, να πούμε τα βασικά:
Ο Αρχιτέκτονας του Σύμπαντος μάς έφτιαξε για ένα συγκεκριμένο πρότζεκτ.
Το Πρότζεκτ Ανθρωπότητα.
Όχι, δεν θα σας το αναλύσω ακόμα, μη χάσουμε και τα μυαλά μας απότομα.

Και όχι.
Δεν φτιάχτηκα από πλευρό του Αδάμ.
Γιατί αν περιμέναμε από πλευρά του Αδάμ…
Πρώτον, μέσα στο λίπος δεν θα έβρισκες ούτε πλευρά ούτε κόκαλο, μόνο… μπέικον.
Δεύτερον, μου έχει μείνει και μια αξιοπρέπεια, ευχαριστώ.

Η πρώτη που δημιουργήθηκε ήταν η Λίλιθ.
Αιθέρας και Φωτιά.
Μηδέν υποταγή.
100% “Όχι, δεν θα μου λες τι να κάνω”.
Και πολύ καλά έκανε.

Ο Αδάμ όμως…
Τι να πεις.
Ο τύπος ήταν η πρώτη ιστορική καταγραφή ανεπρόκοπου.
Να σας δώσω παράδειγμα:
Μπροστά του γουρούνι.
Δίπλα του κάρβουνα.
Πίσω του δέντρα με καρπούς.
Και αυτός καθόταν και με κοιτούσε: «Πεινάω».
Λες και είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά της Εδέμ.

Και φυσικά, όταν φεύγει η Λίλιθ (γιατί δεν άντεχε τέτοιο ρεμάλι), ο Πατέρας φτιάχνει εμένα.
Από χώμα και νερό — αλλά με μυαλό.
Να βοηθήσω το σχέδιο.
Να στραβώσω τον Αδάμ όταν πιάνει μαλαkies.
Να λέω “ευχαριστώ” για όλα τα δώρα του Πατέρα.

Αλλά αυτός;
Επαναστάτης λέει.
ΝΤΟΙΝΓΚ.
Επαναστάτης με δανεικά.

Έρχεται ο Σαμαήλ (τέλειος τρολαδόρος, από πάντα) και πιάνει κουβέντα μαζί του.
Τι να κάνει και ο δόλιος; Βαριόταν ο Σαμαήλ, δεν είχε Netflix τότε.
Και του λέει:

— Ρε φιλαράκι, βλέπεις αυτό το μήλο;
— Το βλέπω.
— Αν το φας, θα γίνεις θεός.
— Όχι ρε, θα με μαλώσει ο Πατέρας.
— Άντε βρε κότα.
— ΠΟΙΑ ΚΟΤΑ, ΕΓΩ;

Και ΜΑΝΤΕΨΤΕ.

Ναι.
Το έφαγε.
Όλο.
Ούτε μπουκίτσα δεν μου άφησε.
Και στο λαιμό να του κάτσει — πράγμα που έγινε.
Κάρμα λέγεται.

Κι όταν μας πιάνει ο Πατέρας;
Ο Αδάμ λυγίζει σαν μαρουλάκι στη ζέστη:

— Κυρ-Θεέ μου, Εύα φταίει! Αυτή με παραπλάνησε!
— Τι έτσι; Τόσο απλά;

Και εγώ δίπλα του να φουντώνω.
Μέχρι και τα μαλλιά μου είχαν γίνει φλόγες.

Ο Πατέρας με ρωτάει αν είναι αλήθεια.
Μου έδωσε ευκαιρία να πω την αλήθεια.
Αλλά εγώ…

Τον κάλυψα.
Γιατί τότε… τον αγαπούσα.
Κοίτα να δεις τι κάνει η βλακεία.

Αποτέλεσμα;
Εξορία από τον Παράδεισο.
Γιατί;
Επειδή είπαμε τα πρώτα ψέματα στο Project Ανθρωπότητα.
(Και μετά καμαρώσατε 7 δισεκατομμύρια απόγονοι επαγγελματίες ψεύτες)

Να σας πω και το πιο αστείο;
Όλοι μαζί είχαν βάλει στοίχημα αν θα φάει ο Αδάμ το μήλο.
Και φυσικά, έχασαν οι πάντες γιατί τον πέρασαν πιο έξυπνο απ’ ό,τι ήταν.
Ο Σαμαήλ ακόμα γελάει.

Μετά;
Ξέρετε… ήρθαν τα παιδιά.
Κάιν, Άβελ κ.λπ.
Και εκεί που είπε ο Πατέρας: «Πάμε να εξελιχθούμε!», ο γιος μου έκανε το εξής επικό: Τον πρώτο φόνο στην ιστορία.
Μπράβο παιδί μου, μας έκανες ρεζίλι!

Και όχι επειδή πείνασε.
Όχι επειδή τον πείραξε ο Άβελ.
Αλλά επειδή ήταν καρμπόν ο πατέρας του: Ζήλεια + Ανασφάλεια = Έγκλημα.

Πόσο να αποτύχει πια ένας άντρας;
Ειλικρινά ρωτάω.
Ένα πράγμα του ζήτησε ο Θεός να μην κάνει.
ΕΝΑ.
Και αυτό το έκανε με φόρα.

Και μετά;
Το έριξε ΣΕ ΕΜΕΝΑ.
Γιατί είναι χέστης.
Ο πρώτος δειλός της ιστορίας.
Αρχέτυπο φοβισμένου αρσενικού.
Εκείνου που πάντα θα βρίσκει μια Εύα να κατηγορήσει.

Και τώρα έρχεστε εσείς…
ΟΛΟΙ εσείς οι απόγονοι του Αδάμ.
Και μου λέτε: «ΕΣΥ φταις». «Εσύ έφερες την αμαρτία». «Εσύ έδιωξες τον άνθρωπο από τον Παράδεισο».

Άντε από ‘κει.
Εγώ τον κάλυψα.
Αυτό ήταν το λάθος μου.
Που πίστεψα σε άντρα.

Ο Πατέρας πάντως αναγνώρισε την πρόθεση.
Όταν πέθανα φυσικά από γηρατειά — γιατί και αυτό μύθος είναι, δεν με σκότωσαν φίδια — μου έδωσε χάρη.

Και τώρα;
Μπορώ να κατεβαίνω στη Γη όποτε θέλω.
Αλλά δεν το κάνω.
Γιατί βλέπω άλλους τόσους απογόνους του Αδάμ με την ίδια νοοτροπία…
Και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.
Να τους τραβάω τα αυτιά ένα ένα.

Be a man, λέει.
Ναι. Πες τα σε κάναν που ξέρει τι σημαίνει «άντρας».
Γιατί οι περισσότεροι είστε του τύπου: Τρώμε το μήλο → Κατηγορούμε την γυναίκα. Σκοτώνουμε τον αδερφό → “Μαμάααα φταίει ο άλλος!”.

Και μη μου πείτε για τους «καλούς».
ΚΑΙ αυτοί από Αδάμ κρατάνε.
Το ίδιο βιβλίο διαβάζουν, απλώς κρύβουν την έκδοση με τα λάθη κάτω από το χαλί.

Λοιπόν… για να μη σας κρατάω άλλο:

Αυτά είχα να πω.
Σας τα είπα.
Καθαρά.
Και απλά.