TheBluez

(Τώρα) Σήμερα
Η Ζάννα εφάρμοσε τον σιγαστήρα στη κάνη του όπλου. Ακούμπησε τον δεξί δείκτη της στη σκανδάλη. Έκλεισε το αριστερό μάτι και με το δεξί κοίταξε μέσα από τη διόπτρα. Εξέπνευσε… Το απέναντι πεζοδρόμιο γέμισε αίματα και ουρλιαχτά κατέκλυζαν τον χώρο για περίπου δύο τετράγωνα. Η ίδια με ανατριχιαστική ηρεμία και χειρουργικές κινήσεις έλυσε το όπλο, τοποθέτησε τα κομμάτια του στη θήκη μεταφοράς, που έμοιαζε με σακίδιο πλάτης, το πήρε στον ώμο και κατέβηκε γρήγορα από τις πίσω σκάλες του εγκαταλελειμμένου κτηρίου. Άρχισε να τρέχει μαζί με το έντρομο πλήθος και πέρασε ξυστά από δύο αστυνομικές μονάδες οι οποίες κατευθύνονταν προς τη σκηνή του εγκλήματος.

Όταν απομακρύνθηκε αρκετά, μπήκε σε ένα φτηνό, νοικιασμένο αυτοκίνητο – σε άλλο επίθετο – και αφού έβγαλε ένα καρτοκινητό με κουμπιά από την εσωτερική τσέπη του μπουφάν της, κάλεσε το μοναδικό νούμερο που ήταν αποθηκευμένο εκεί.

(Τότε) Πριν έξι μήνες
“Είσαι και δύο μέτρα Νατάλια, έλα πιο μπροστά για να γίνει σωστά η άσκηση”, της είπε ο Γρηγόρης κι εκείνη απομάκρυνε τα βαράκια που βρίσκονταν μπροστά στα πόδια της και πήρε μεγαλύτερη απόσταση από τον τοίχο. Συνέχισε το σετ ασκήσεων που ο ίδιος της είχε υποδείξει και καθ’ όλη τη διάρκεια ένιωθε πάνω της ταυτόχρονα δύο βλέμματα. Ένα του Γρηγόρη, που αν σήκωνε τα μάτια της και τον κοίταζε θα καιγόταν όλη η αίθουσα από τον πόθο που ένιωθαν ο ένας για τον άλλον και ένα της Άννας, η οποία αν και έπιανε πάντα θέση απέναντι από τον προπονητή, εκείνος δεν της έδινε τη σημασία που αυτή αναζητούσε, εξαιτίας της ‘καινούργιας’, γιατί δεν ήξερε πώς να την ανταγωνιστεί! Ούσα πιο κοντή από τη Νατάλια, με σγουρά, ατίθασα μαλλιά, εν αντιθέσει με τα δικά της που ήταν μακριά και λεία, καφέ μάτια που έπρεπε να έρθουν αντιμέτωπα με τα ολοστρόγγυλα καταπράσινα και ένα σώμα όλο ατέλειες έναντι στο ψηλό, σμιλευμένο, αψεγάδιαστο δικό της.

Με το τέλος της προπόνησης, ο Γρηγόρης φυσικά και δεν έχασε ευκαιρία και προσέγγισε την Νατάλια. Μόλις εκείνη τύλιξε το στρώμα και άφησε τα βαράκια στη θέση τους, το βλέμμα της συναντήθηκε με το δικό του. Έχοντας παρατηρήσει το γαλάζιο κολάν που φορούσε και το γαλάζιο παγούρι που κρατούσε στο χέρι της, σχολίασε: “Δεν νομίζω να είναι τυχαία η επιλογή σήμερα” και χαμογέλασε σκεπτόμενος ότι θα μπορούσε να πει κάτι λιγότερο κλισέ για να ανοίξει κουβέντα, ωστόσο έπρεπε να αρκεστεί σε αυτό τώρα.

“Δεν το είχα προσέξει καν”, απάντησε η Νατάλια και γέλασε
“Σε έχει βολέψει αυτή η εταιρία; Γιατί όταν βάζω ζεστό νερό, χύνεται στη τσάντα”, μπήκε στη συζήτηση η Άννα, κάτι που έκανε το βλέμμα του Γρηγόρη να συννεφιάσει και την Νατάλια να ξαφνιαστεί. Δεν της είχε ξαναμιλήσει από τότε που πήρε μέρος στο πρόγραμμα, παρά μόνο την κοίταζε επικριτικά
“Η αλήθεια είναι πως χάνει από το καπάκι όταν βάζεις μέσα ζεστό”

Η Άννα κάτι προσπάθησε να απαντήσει, αλλά εκείνη τη στιγμή ακούστηκε από τα ηχεία το τραγούδι “I see fire” σε εκτέλεση τζαζ και ο ενθουσιασμός στα μάτια της Νατάλια ήταν αρκετός για να μπορέσει ο Γρηγόρης να την απομακρύνει, με την πρόφαση ότι στο κινητό του, που ήταν στην άλλη άκρη της αίθουσας, θα μπορούσε να δει ακριβώς την περιγραφή του τραγουδιού. Έτσι αποχώρησαν μαζί χωρίς να χαιρετήσουν την Άννα , η οποία έβραζε μέσα της.

Παρόμοια σκηνικά εξελίχθηκαν και τις επόμενες μέρες, μέχρι που ο Γρηγόρης αποφάσισε να της ζητήσει να βγουν οι δύο τους.
“Απόψε είναι Παρασκευή… Έχεις κανονίσει κάτι;”, την ρώτησε όσο εκείνη τακτοποιούσε τον εξοπλισμό της. Άργησε να του απαντήσει, τελικά είπε “όχι”.
“Έχω να προτείνω ένα πολύ ωραίο μέρος για ποτό το βράδυ… Τι λες;”
“Λέω ότι ζητάς από κάποια που δεν την ξέρεις, να βγείτε. Πόσο σίγουρος είσαι για αυτό;”
“Αρκετά για να την γνωρίσω. Ήδη ξέρω το γούστο σου στη μουσική, θα σε εκπλήξει το μέρος που θα πάμε”, είπε και της έκλεισε το μάτι

Το βράδυ της Παρασκευής τους βρήκε σε ένα πραγματικά υπέροχο μπαρ, με απαλή τζαζ ζωντανή μουσική και πρωτότυπα κοκτέιλ. Μπαίνοντας μέσα, όλα τα αντρικά βλέμματα έπεσαν πάνω στη Νατάλια, η οποία ήταν εκθαμβωτική, με ένα κατακόκκινο κραγιόν να συνοδεύει το μαύρο κολλητό φόρεμα της και ψηλές μαύρες γόβες, που αναδείκνυαν ακόμα περισσότερο το ύψος και το σώμα της, ενώ τα μαλλιά της ήταν πιασμένα σε μια σφιχτή αλογοουρά και τα μάτια της έλαμπαν κάτω από τα φώτα σαν δυο σμαράγδια. Όμως και ο Γρηγόρης μαγνήτισε όλα τα γυναικεία βλέμματα με το μαύρο παντελόνι και το μαύρο κολλητό πουκάμισο που διέγραφε τους μύες του, ενώ τον μαύρο καμβά ‘έσπαζαν’ τα γκρίζα μάτια του.

Αφού έκατσαν και παρήγγειλαν, ο Γρηγόρης αποφάσισε να κάνει όλες εκείνες τις ερωτήσεις, που καιρό κρατούσε, στη Νατάλια.
“Δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω για το όνομα”, της είπε με βαριά φωνή που, σε συνδυασμό με το θέαμα που είχε μπροστά της και το άρωμα μπαχαρικών και ακριβού δέρματος που είχε κατακλύσει τα πνευμόνια της, την έκανε να χάνει τα λογικά της
“Ρωτάς από πού είμαι, απ’ ότι καταλαβαίνω”, απάντησε όσο πιο συγκρατημένα μπορούσε
“Δεν το ακούς κάθε μέρα αυτό το όνομα εδώ…”

“Ο πατέρας μου είναι από τη Ρωσία και η μητέρα μου Ελληνίδα”
“Και μένετε μόνιμα εδώ;”
“Οι δικοί μου, μόνιμα Ρωσία. Εγώ, πηγαινοέρχομαι για δουλειές”
“Ενδιαφέρον. Με τι ασχολείσαι;”
“Δασκάλα ρωσικών”, απάντησε με κενό βλέμμα
“Δεν σου αρέσει και πολύ, ε;”, ρώτησε ο Γρηγόρης που κατάλαβε ότι άλλαξε η διάθεσή της απότομα
“Δεν είναι όσο εύκολη ακούγεται… Εσύ; Πώς κατέληξες να κάνεις την γυμναστική επάγγελμα;”, ρώτησε και σχημάτισε έναν νοητό κύκλο με τα ακροδάχτυλά της στο στόμιο του ποτηριού
“Μου αρέσουν τα γυμνασμένα σώματα, πόσο μάλλον αν τα δημιουργώ εγώ”

“Ουάου, έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου, το ξέρεις;”
“Επειδή ξεκαθαρίζω ότι προτιμώ το ωραίο από το μέτριο;”
“Δηλαδή για εσένα όλα μετριούνται βάσει εξωτερικής εμφάνισης. Δεν σε ενδιαφέρει ο τρόπος σκέψης, τα ιδανικά, οι απόψεις;”
“Καλά είναι κι αυτά, αλλά αν δεν έχεις να βλέπεις και να αγγίζεις το τέλειο, τι να το κάνεις το μυαλό;”
Η Νατάλια γέλασε ειρωνικά.

“Προτείνω να μου δώσεις μια ευκαιρία να σου αποδείξω ότι κι αυτός ο τρόπος σκέψης έχει τη βάση του. Και μην ξεχνάς ότι είμαι απόλυτα ειλικρινής. Στοιχείο που μάλλον μετράει για σένα απ’ ό,τι καταλαβαίνω”
Η Νατάλια με μια κίνηση του χεριού της του έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσει να μιλάει.