Σήμερα, είναι Χριστούγεννα και οι ευχές έχουν φορέσει τα γιορτινά τους, έχουν ανάψει τα λαμπιόνια τους, περιφέρονται από στόμα σε στόμα, από οθόνη σε οθόνη και μπαινοβγαίνουν στα σπίτια, στα μαγαζιά στα εστιατόρια, φέρνοντας αγάπη στην καρδιά που καθώς δεν είναι μαθημένη σε τέτοια συναισθήματα, παλεύει να τη διαχειριστεί κι ας μην είναι απ’ άκρη έως άκρη αληθινή.
Παράλληλα υπάρχουν και κάποιοι που δυσαρεστημένοι κυρίως από τους «χριστιανούς» και λιγότερο από το θείο βρέφος που σήμερα γεννήθηκε, πασχίζουν ν’ αποδείξουν ότι Θεός δεν υπάρχει.
Κάπως έτσι έπεσα πάνω σ’ ένα ποστ που μετέδιδε ως πληροφορία τη σκέψη του στωικού φιλόσοφου Επίκτητου για τα «περί Θεού». Τις απορίες του Επίκτητου όπως έγραφε εκείνος που τις μετέδιδε.
«Έχει ο Θεός βούληση να εμποδίσει το κακό, αλλά δεν μπορεί; Άρα δεν είναι Παντοδύναμος. Μπορεί, αλλά δε θέλει; Άρα, δεν είναι Πανάγαθος. Δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε τη δύναμη να το εμποδίσει; Τότε γιατί τον λέμε Θεό;»
(Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζω καθόλου, αν διατυπώθηκαν αυτές οι απορίες από τον Επίκτητο κι αν καταγράφηκαν έτσι διατυπωμένες, για να έρθουν έως εμάς από τον Φλάβιο Αρριανό, επειδή δεν έχω διαβάσει Επίκτητο. Έχω παραγγείλει ένα βιβλίο, δεν έχει έρθει ακόμα κι έτσι δεν είμαι βέβαιη για την απόδοση των παραπάνω στον Επίκτητο.
Έστω ότι τα είπε)
Θυμήθηκα έναν καθηγητή του οποίου το όνομα λησμονώ, που μας δίδασκε Ιστορία στην Α’ Λυκείου και την προσπάθειά του, δε θυμάμαι με ποια αφορμή, να μας εξηγήσει το άτοπο, ίσως και λίγο απάνθρωπο που χαρακτηρίζει την προσπάθεια κάποιων ν’ αποδείξουν την ανυπαρξία του Θεού κυρίως σε γυναίκες μεγάλης ηλικίας που κατοικούν σε πόλεις και χωριά, που η μόνη τους ελπίδα είναι η ύπαρξη Θεού, πράγμα που φαίνεται στην προσευχή τους και στο γεγονός ότι γνωρίζουν απ’ έξω όλους τους ύμνους της θείας λειτουργίας ενώ είναι αγράμματες. Φαντάζομαι είχε αναφερθεί στις γυναίκες και κυρίως σ’ εκείνες παλιότερων εποχών που κακοποιούνταν όχι μόνο από μεμονωμένα πρόσωπα, αλλά από ολόκληρες τις κοινωνίες.
Μπήκα σε σκέψεις. Να αποδεχτούμε την ανυπαρξία του Θεού; Να πιστεύουμε στην ύπαρξή του, έτσι χωρίς αποδείξεις, μήπως και γεννηθεί μέσα μας καμιά σπίθα ελπίδας και αντέξουμε τις δυσκολίες της ζωής; Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Κι αν υπάρχει γιατί δε μας δείχνει ξεκάθαρα πως είναι Παντοδύναμος και Πανάγαθος, ώστε κανείς να μην αμφιβάλλει και να μην κλονίζεται η Πίστη μας;
Κι εκεί που μόνη στο γραφείο άρχισαν να γεννώνται μέσα μου αναπάντητα ερωτήματα, «ω του Θαύματος» το μυαλό μου ανέσυρε τη φράση του Άγγλου μυθιστοριογράφου Άλντους Χάξλεϋ: «Ίσως αυτός ο κόσμος είναι η κόλαση ενός άλλου πλανήτη».
Με τα λόγια του Χάξλέϋ στο μυαλό, έπεσα πάνω στον τίτλο του νέου βίντεο μια κοπέλας που παρακολουθώ στο youtube: «Καμία Καλή πράξη δε μένει ατιμώρητη».
Πραγματικά, οι καλοί τιμωρούνται σε αυτόν κόσμο που δεν αποδέχεται και δε συγχωρεί την καλοσύνη.
Σκέφτηκα λοιπόν ότι η γη είναι μέρος διαμονής και κυριαρχίας του Διαβόλου. Ίσως είναι ο όμορφος πλανήτης στον οποίο εξορίστηκε από τον Πανάγαθο Θεό ο αγαπημένος του Άγγελος μετά την προδοσία του. Ίσως οι άνθρωποι κάποιου άλλου πλανήτη, όταν πεθαίνουν και αποφασίζεται πως υπήρξαν κακοί να στέλνονται για να γεννηθούν στον πλανήτη του Διαβόλου, στον οποίο ο εξορισμένος Έκπτωτος υποδέχεται για να βασανίσει μέχρι εξαντλήσεως τους ομοίους του.
Σύμφωνα με αυτή τη σκέψη είμαστε όλοι μας, εμείς οι κάτοικοι της Γης, οι κακοί ενός άλλου πλανήτη που είτε ήρθαμε ακούσια για να τιμωρηθούμε είτε οικειοθελώς ακολουθήσαμε τον Αρχηγό μας.
Ο Θεός λοιπόν επιτρέπει το Κακό στον τόπο του Κακού. Δεν μπαίνει να κάνει κουμάντο στην Κόλαση ή τουλάχιστον αυτό θα έπρεπε να κάνει, αφού έκανε στον αρχηγό του Κακού αυτή την παραχώρηση.
Παρόλα αυτά, επειδή ακριβώς είναι Πανάγαθος κάποιες φορές λυγίζει και παραβιάζει κι εκείνος τους κανόνες που ορίζουν την τιμωρία των κακών από τον αρχηγό που διάλεξαν να τους διαφεντεύει.
Σ΄ αυτό το σημείο φαίνεται και η Παντοδυναμία του. Και να γεννηθεί μπόρεσε ο ίδιος στον «διαβολοπλανήτη» και απεσταλμένους του να στείλει και να μετριάσει σε πολλές περιπτώσεις τα βασανιστήρια που μας αξίζει να βιώσουμε είτε μικροί είμαστε είτε μεγάλοι.
Κι επειδή πρόσφατα ένα φίλος μου εκθείαζε τον «Δωδεκαθεϊσμό», με αυτή τη θεωρία τον κοντράρω. Ο Δίας ούτε ήθελε ούτε μπορούσε να πάει στον Άδη. Κανείς Θεός δεν μπορούσε εκτός από τον Ερμή που ήταν αγγελιαφόρος και ψυχοπομπός. Ο δικός μας ο Θεός μπορεί να πάει παντού, ακόμα και στα μέρη που έχει συμφωνήσει να μην πηγαίνει. Άρα και Παντοδύναμος είναι και Πανάγαθος, εφόσον ακόμα και στον Αγαπημένο του Άγγελο, όταν τον πρόδωσε, έδωσε Γη να κυριαρχήσει για να του φύγει ο νταλκάς της Αρχηγίας. Μέχρι και για την ευτυχία του Έκπτωτου νοιάστηκε κι ας μην του το αναγνώρισε ποτέ όπως ακριβώς κάνουμε κι εμείς οι άνθρωποι.
Είναι χαζό εκ μέρους των έξυπνων ανθρώπων να προσπαθούν ν’ αποδείξουν ότι δεν υπάρχει Θεός. Η ζωή δεν παλεύεται χωρίς Θεό. Όπως λέει και ο Ντοστογιέφσκι: «Αν δεν υπάρχει Θεός, πρέπει να εφεύρουμε έναν».
Και αν μου πείτε ότι στην εποχή των Επιστημών, της Τεχνολογίας και του Ορθολογισμού, είναι ηλίθιο να επενδύουμε στο άυλο και στα θαύματα και να αεροβατούμε, θα αφήσω τον Ελύτη να σας απαντήσει: «Για να πατάς στέρεα στη Γη, πρέπει το ένα πόδι σου να είναι έξω από αυτήν»
Χρόνια Πολλά
Μαίρη Βαβουράκη