TheBluez

Η Αθήνα δεν είναι ποτέ σιωπηλή. Είναι μια πόλη που μιλάει διαρκώς — με κορναρίσματα, βήματα, φωνές από ανοιχτά παράθυρα, με μουσικές που ξεχύνονται από μπαρ και ραδιόφωνα.

Ο Στέλιος συνάντησε για πρώτη φορά τη Μαρία ένα απόγευμα στην Πλάκα. Ο αέρας κουβαλούσε μυρωδιές από καφέ, που μόλις είχε καβουρδιστεί, από γιασεμί κρυμμένο πίσω από μάντρες, από φαγητό που ψηνόταν κάπου πιο κάτω. Ο κόσμος περνούσε δίπλα τους, γελούσε, μιλούσε δυνατά, κι όμως, μόλις αντάλλαξαν βλέμματα, δημιουργήθηκε ένας μικρός κύκλος ησυχίας γύρω τους.

Ο Στέλιος είχε τη συνήθεια να κρατάει πράγματα πίσω. Σκεφτόταν πολύ, ένιωθε βαθιά, αλλά σπάνια μιλούσε για τα συναισθήματά του και όσα τον βάραιναν. Η Μαρία, αντίθετα, ζούσε με “ανοιχτά παράθυρα”· μιλούσε, γελούσε, ανοιγόταν. Δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντήθηκαν, δύο κόσμοι που πίστεψαν ότι μπορούν να επικοινωνήσουν και για καιρό βέβαια το κατάφεραν. Όταν περπατούσαν μαζί στο Μοναστηράκι, ανάμεσα σε πάγκους και κόσμο, με μυρωδιές από μπαχαρικά, κρασί και ζεστό ψωμί, ένιωθαν πως βρίσκονταν σε έναν άλλο κόσμο.

Η πόλη βούιζε διαρκώς. Μηχανάκια, συζητήσεις, γέλια, μουσικές. Κι όμως, όταν ήταν μαζί, όλα έμοιαζαν μαγικά τακτοποιημένα. Η βουή γινόταν μουσική υπόκρουση και οι μυρωδιές, πριν καν χαθούν, γίνονταν ανάμνηση. Στα Εξάρχεια, με καφέδες στα χέρια και καθισμένοι σε τραπέζια στριμωγμένα στους πεζόδρομους, μιλούσαν για τα παιδικά τους χρόνια, τους φόβους τους ακόμα και για σχέδια που δεν ήξεραν καν αν ποτέ θα τολμήσουν να πραγματοποιήσουν. Ο Στέλιος ένιωθε πως μαζί της γινόταν κάποιος άλλος και ένιωθε σημαντικός. Και η Μαρία μαζί του ένιωθε ότι όλος ο κόσμος ήταν δικός της.

Στο Θησείο, τα βράδια, με την Ακρόπολη να φωτίζει τον ουρανό και τη μουσική να ανεβαίνει από τα μπαράκια και να τον συναντά, φιλιόντουσαν σαν να μην υπήρχε κανείς τριγύρω. Η Μαρία μοσχοβολούσε άρωμα ανακατεμένο με νύχτα, κι ο Στέλιος σκεφτόταν πως αν υπήρχε μια στιγμή να κρατήσει για πάντα, θα ήταν αυτή. Γελούσαν, έκαναν όνειρα, περνούσαν υπέροχα.

Αλλά η αγάπη, κάποιες φορές, χρειάζεται και λόγια, που όμως αυτοί οι δύο ποτέ δεν είπαν. Ο Στέλιος ένιωθε πως αυτή η αγάπη τον έκανε καλύτερο, αλλά δεν ήξερε πώς να το πει χωρίς να φοβηθεί. Η Μαρία ένιωθε πως τον αγαπούσε όπως ήταν, αλλά περίμενε κάτι ακόμα, κάτι μικρό, κάτι που νόμιζε πως θα ερχόταν αβίαστα μόνο του. Κι έτσι σε αυτή την αναμονή, χωρίς καβγά, χωρίς δραματικές σκηνές, άρχισαν να χάνουν το βήμα τους. Όχι τον έρωτα. Τον ρυθμό. Οι σιωπές μεγάλωσαν λίγο. Τα λόγια άργησαν λίγο. Κανείς δεν κατάλαβε πότε ακριβώς έγινε το λάθος. Ίσως να μην έγινε ποτέ.

Ένα απόγευμα απλώς είπαν αντίο. Όχι με θυμό, αλλά με εκείνη τη φωνή που χρησιμοποιείς όταν δεν θέλεις να πληγώσεις, αλλά πληγώνεις έτσι κι αλλιώς. Έτσι ο χωρισμός, που δεν ήρθε με έκρηξη, ήρθε με σιωπές, με προσδοκίες που δεν συναντήθηκαν, με εκείνη την αίσθηση ότι και οι δύο περίμεναν κάτι από τον άλλον, χωρίς να το πουν ξεκάθαρα. Ένα απόγευμα απλώς σταμάτησαν να περπατούν μαζί, αλλά η πόλη πάντα εκεί, συνέχισε να βουίζει, όμως πλέον όλα έμοιαζαν αδιάφορα.

Ο καιρός πέρασε και ο Στέλιος προσπάθησε, της έγραψε, της μίλησε, της εξήγησε όσα δεν ήξερε πώς να πει όταν ήταν ακόμα μαζί. Η Μαρία απαντούσε, αλλά σε αυτή τη σχέση δε ξαναγυρνούσε. Πάντα απαντούσε. Μιλούσαν για ώρες, για χρόνια, για τις ζωές τους, για όσα άλλαξαν, για όσα έμειναν ίδια. Δεν μαλώσανε ποτέ, δεν αντάλλαξαν ποτέ άσχημη κουβέντα.

Χρόνια μετά, ο Στέλιος περπατά μόνος στους ίδιους δρόμους και αναρωτιέται πότε ακριβώς άφησε κάτι τόσο μεγάλο να του φύγει. Ξαναγυρίζει τις στιγμές στο μυαλό του ψάχνοντας το λάθος, τη λέξη που δεν ειπώθηκε, τη σιωπή που κράτησε λίγο παραπάνω απ’ όσο άντεχε η αγάπη.

Η Μαρία ζούσε μόνιμα σε άλλη πόλη και για πολύ καιρό δεν άντεχε να επισκεφθεί την Αθήνα. Την πονούσαν οι αναμνήσεις. Όταν τελικά ξεκίνησε να την επισκέπτεται, συνήθιζε να κάθεται σε άλλα μέρη, σε άλλα στέκια, για να μην τον θυμάται. Σε μια από αυτές τις αποδράσεις της στην Αθήνα, όταν έπαψε να συσκοτίζει το μυαλό της ο πόνος, άρχισε να σκέφτεται πότε σταμάτησε να περιμένει και άρχισε να απομακρύνεται. Ακόμα και τώρα πολλά χρόνια μετά, αναρωτιέται αν έπρεπε να είχε μείνει, αν έπρεπε να είχε πει «μείνε», αν έπρεπε απλώς να αγαπήσει λίγο πιο γενναία.

Και κάπου εκεί, χωρίς να το πουν ποτέ ο ένας στον άλλον, κατάλαβαν το ίδιο πράγμα: πως δεν έπρεπε να χωρίσουν. Πως αυτός ο έρωτας δεν τελείωσε, τον άφησαν να αδειάσει και αυτό το πλήρωσαν και οι δύο ακριβά. Και αυτή η σκέψη, ήσυχη και αργή, τους ακολουθεί για πάντα.