Μέσα σε μια νύχτα άλλαξε η ζωή της

Η Σοφία ακούμπησε την τσάντα της στο πάτωμα και έβγαλε τα ψηλοτάκουνα με περίσσια ανακούφιση. Με αργό βήμα, μέχρι να συνηθίσει το πέλμα της στο ίσιο πάτωμα, τακτοποίησε τα παπούτσια. Όπως έσκυψε, ‘έπιασε’ με την άκρη του ματιού της κάτι λευκό στην τσάντα της. Έβαλε τις γόβες στην παπουτσοθήκη και σήκωσε την τσάντα από το πάτωμα. Πήρε από μέσα ένα μεγάλο λευκό Α3 χαρτί, το οποίο ήταν διπλωμένο στα δύο, και την κρέμασε στον καλόγερο. Θα ορκιζόταν ότι δεν το είχε εκεί όταν έφυγε από το γραφείο. Άρχισε να τη λούζει κρύος ιδρώτας. Με τρεμάμενα χέρια το ξεδίπλωσε. Άσπρισε και ένιωσε το στόμα της στεγνό. Ο χτύπος του κουδουνιού την έκανε να χάσει πλήρως τα λογικά της. Πέταξε κάτω το χαρτί και έτρεξε να κρυφτεί κάτω από την τραπεζαρία. Μόνο αφού ένιωσε την πλάτη της στον τοίχο, σταμάτησε να σέρνεται προς τα πίσω. Από την κρίση πανικού που είχε πάθει, δεν έβλεπε καθαρά και σίγουρα άκουγε μόνο τύμπανα στα αυτιά της.

Το κουδούνι χτύπησε και δεύτερη φορά και τότε έβαλε τα κλάματα. Δεν μπορούσε να αναπνεύσει και προσπαθούσε να μην ακούγονται οι λυγμοί της. Επικράτησε ησυχία για λίγα λεπτά και μετά η εξώπορτα άνοιξε. Τα συμπτώματα επανήλθαν με μιας. Τύλιξε τα χέρια της γύρω από τα γόνατά της και έκρυψε το πρόσωπό της, ακουμπώντας το κούτελο πάνω στα γόνατα. Τα βαριά βήματα όλο και εντείνονταν, μέχρι που σταμάτησαν μπροστά από την τραπεζαρία. Η Σοφία σήκωσε το βλέμμα και θολά είδε δύο αντρικά παπούτσια. Ένιωθε ότι το οξυγόνο στα πνευμόνια της είχε στερέψει και πως αυτή ήταν η τελευταία της στιγμή. Όταν ο άντρας λύγισε το ένα πόδι ώστε να δει κάτω από το έπιπλο, έκρυψε ξανά το πρόσωπό της και το κλάμα της ήταν βουβό, παρόλο που το κορμί της έτρεμε.

“Σοφία! Σοφία! Είσαι καλά;!”, ακούστηκε μια φωνή τόσο οικεία που την έκανε να κοιτάξει και πάλι προς το μέρος του άντρα. Όταν αντιλήφθηκε ποιανού ήταν τα δύο μελί μάτια που την κοιτούσαν με συμπόνια αλλά και οργή, ανέπνευσε και ξέσπασε σε περισσότερα κλάματα. Ο Στέργιος της άπλωσε το χέρι για να τη βοηθήσει να βγει. “Όλα είναι καλά”, τη διαβεβαίωσε με ήρεμη φωνή κι εκείνη βγαίνοντας διστακτικά από την ‘κρυψώνα’ της, έπεσε στην αγκαλιά του και έκλαψε, πολύ.

Ο Στέργιος ήταν ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος και είχε συμφωνήσει με τη Σοφία να κρατήσει ένα ζευγάρι κλειδιά σε περίπτωση που παραστεί ανάγκη, μιας κι εκείνη έλειπε συχνά σε επαγγελματικά ταξίδια. Νωρίτερα την ίδια μέρα είχαν συμφωνήσει να περάσει το βράδυ, αφού θα επέστρεφε η Σοφία από την εταιρεία, για να παραλάβει το ενοίκιο. Ήξερε ότι γυρίζει από τη δουλειά γύρω στις 9 το βράδυ, οπότε μέχρι τις 9μιση της χτύπησε το κουδούνι. Όταν την άκουσε να βγάζει μια δυνατή φωνή, ανησύχησε. Όταν δεν άνοιξε και τη δεύτερη φορά, πήρε το θάρρος και χρησιμοποίησε τα αντικλειδια. Μπαίνοντας μέσα, άκουγε το κλάμα της αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει πού είναι. Έκανε ένα βήμα εμπρός και πάτησε πάνω στο χαρτί. Το σήκωσε και διάβασε 9 λέξεις που ήταν γραμμένες με σκούρο μαύρο χρώμα σε υπολογιστή “ΓΥΡΝΑ ΣΠΙΤΙ ΑΠΟΨΕ. ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ Ή…”. Ένιωσε το στήθος του να καίει και έσφιξε τις γροθιές του. Και μόνο στην ιδέα ότι κάποιος είχε σκοπό να κάνει κακό στη Σόφια, έχανε τα λογικά του! Μπορεί να μην την γνώριζε καιρό, αλλά από την πρώτη στιγμή που τού την σύστησε ο μεσίτης, δεν μπορούσε να πάρει το βλέμμα του από πάνω της. Τα μακριά της πόδια, το σφιγμένο της κορμί, οι τέλειες αναλογίες, τα κατακόκκινα μαλλιά, τα σμαραγδί μάτια, οι φακίδες, τα ζουμερά της χείλη… μετά άκουσε τη φωνή της. Βραχνή και θηλυκή ταυτόχρονα… και όσο μιλούσε, τα πνευμόνια του κατέκλυζε η μυρωδιά της πούδρας και της βανίλιας. Είχε μαγευτεί από την παρουσία της. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην της δώσει το διαμέρισμα. Την βοήθησε με την μετακόμιση, με τη διακόσμηση, πέρασαν χρόνο μαζί, γέλασαν, έφαγαν και η φωτιά μέσα του όλο και άναβε. Απόψε που την είδε τόσο ευάλωτη και φοβισμένη, του ήταν πολύ εύκολο να βάλει φωτιά στο σύμπαν προκειμένου να μην κλαίει, να μην πονάει… αλλά έκλαιγε στην αγκαλιά του. Το σαγόνι του ακουμπούσε στα μαλλιά της και το σώμα της είχε αφεθεί στα χέρια του.

Το ίδιο ένιωθε και η Σοφία. Μέσα στα μεγάλα χέρια του Στέργιου ένιωθε ασφαλής. Η μυρωδιά των μπαχαρικών την βοήθησε να ηρεμήσει όσο περνούσε η ώρα. Μέχρι που σταμάτησε να κλαίει και διαπίστωσε ότι είχε λερώσει το φούτερ του Στέργιου με μάσκαρα.
“Πω πω με συγχωρείς!”, είπε και ρούφηξε τη μύτη της
“Μα τι λες; Κάθισε να ηρεμήσεις. Να σου φέρω λίγο νερό;”
“Όχι!”, φώναξε τρομαγμένη η Σοφία, “όχι…”, είπε πιο ήρεμα
“Πάμε μαζί στη κουζίνα να πιείς ένα ποτήρι νερό, να ξεπλύνεις το πρόσωπό σου και να μιλήσουμε”

Η Σοφία τον κοίταξε με μάτια κόκκινα όλο ντροπή. Κατάλαβε ότι ήξερε. Κοίταξε το πάτωμα και πρόσεξε ότι το χαρτί έλειπε. Δεν το αναζήτησε, ωστόσο. Αφού ηρέμησε και ξαναβρήκε το χρώμα της, έκατσαν στις καρέκλες της κουζίνας, αντικριστά.
“Από πότε συμβαίνει αυτό;”
Τα μάτια της Σοφίας γέμισαν δάκρυα.
“Ξέρω ότι σου είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να ξέρω. Μπορώ να σε βοηθήσω”
Αμέσως σκούπισε τα μάτια της και γέλασε ειρωνικά.
“Κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει. Αυτή η τρέλα κρατάει χρόνια! Γι’ αυτό μετακόμισα και ήρθα εδώ. Αλλά με βρήκε. Σταμάτησα να κοινοποιώ την τοποθεσία μου στα social, τον έκανα μπλοκ από παντού, άλλαξα δουλειά για να ταξιδεύω συνέχεια και να χάνει τα ίχνη μου. Σήμερα με ξαναβρήκε…”

“Τι σχέση έχεις με αυτόν;”, ρώτησε αυστηρά ο Στέργιος πιέζοντας με τα δάχτυλα τα γόνατά του
“Δεν τον έχω δει ποτέ. Με είχε βρει στο Instagram και μου έστελνε συνέχεια μηνύματα. Λόγω της δουλειάς πρέπει να έχω ανοιχτό προφίλ, αλλά όσες φορές και να τον διέγραψα, με βρήκε από άλλον λογαριασμό. Και σιγά σιγά άρχισαν τα μηνύματα σε χαρτί μέσα στη τσάντα μου. Που σημαίνει ότι βρισκόταν κοντά μου. Τόσο κοντά που μπορούσε να μου κάνει κακό”. Τα τελευταία λόγια έβγαιναν με δυσκολία.

“Λοιπόν…”, πήρε τον λόγο ο Στέργιος και σηκώθηκε όρθιος. “Δεν μπορείς να μείνεις εδώ απόψε. Θα έρθεις δίπλα μαζί μου”
“Έχεις κάνει ήδη πολλά για μένα. Και ντρέπομαι…”
“Εσύ ντρέπεσαι; Εσύ είσαι το θύμα Σοφία! Πάρε ό,τι χρειάζεσαι και πάμε δίπλα. Θα κοιμηθώ στον καναπέ”
“Θα έρθω με την προϋπόθεση να μην σε ξεβολέψω κιόλας”
“Καλά, καλά”

Η Σοφία έφτιαξε μια μικρή βαλίτσα χειρός με πιτζάμες και άλλα απαραίτητα, κλείδωσε και ακολούθησε τον Στέργιο στο διαμέρισμά του. Μαγείρεψε μια ομελέτα, για να τον ευχαριστήσει για τη φιλοξενία και επειδή δεν είχε φάει τίποτα από το πρωί κι έπειτα έκατσαν στο σαλόνι. Ξαφνικά, ακούστηκε ένας θόρυβος από έξω. Ο Στέργιος άνοιξε γρήγορα το πρώτο μικρό συρτάρι από το έπιπλο πάνω στο οποίο στηριζόταν η τηλεόραση. Πήρε το όπλο και πλησίασε αργά στην εξώπορτα. Κοίταξε προσεκτικά από το ‘ματάκι’ και είδε την πόρτα του διαμερίσματος της Σοφίας παραβιασμένη.
“Θα σου εξηγήσω για το όπλο μετά. Κάποιος είναι στο διαμέρισμά σου!”

Χωρίς δεύτερη σκέψη, η Σοφία κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι και ο Στέργιος αφού έβαλε τα κλειδιά στην τσέπη του, άνοιξε αθόρυβα την πόρτα και κράτησε σφιχτά το 9αρι ανάμεσα στα χέρια του. Έφτασαν αθόρυβα έξω από το διαμέρισμα της Σόφιας. Ο Στέργιος έσπρωξε την πόρτα με το πόδι του και είπε με ήρεμη φωνή στον άντρα που στεκόταν στο κέντρο του σαλονιού να σηκώσει τα χέρια ψηλά και να γυρίσει προς το μέρος του. Εκείνος έπραξε όπως του ζήτησε.
“Προσέλαβες μπράβο;”, ρώτησε όλο ειρωνεία κοιτάζοντας την Σοφία
Ο Στέργιος έσφιξε τα δόντια κι ένας μυς συσπάστηκε στο σαγόνι του.
“Θα πας ισόβια για μια γκόμενα;”
“Ποιος σου είπε ότι θα πάω ισόβια;”, απάντησε με βαριά φωνή ο Στέργιος. Η Σοφία στεκόταν δίπλα του κοιτάζοντας με γουρλωμένα μάτια τον άντρα
“Τον ξέρεις;”, ρώτησε ο Στέργιος
“Είναι… είναι… ο γιος του πατριού μου!”
Ο Τάσος χαμογέλασε βάζοντας τα χέρια πίσω από το κεφάλι.
“Γι’ αυτό ήξερες πού είμαι ανά πάσα στιγμή. Γιατί το έκανες αυτό;”
“Ήξερα ότι δεν θα μπορούσα να σε έχω αλλιώς. Μου άρεσες πολύ. Από παιδιά. Πάντα έβρισκα ευκαιρία να σε νιώθω δίπλα μου, να σε μυρίζω. Θυμάσαι; Όταν σε είδα κρυφά ένα βράδυ στο μπάνιο να βάζεις κρέμες στο γυμνό σου κορμί, τρελάθηκα! Πόσο μάλλον όταν σε πήρα μάτι μετά να πhδΙ€σαι” ελεγε με ένα σαρδόνιο χαμόγελο ο Τάσος.
Η Σοφία είχε κοκκινίσει από ντροπή και ο Στέργιος που τον σημάδευε με το όπλο, όπλισε.
“Θα πας ισόβια για μια τσ-“. ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ.

Πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση του, η Σοφία είχε περάσει τα χέρια της γύρω από του Στέργιου και έδωσε ώθηση στην σκανδάλη. Δύο σφαίρες στον κρόταφο ήταν αρκετές για να του αφαιρέσουν τη ζωή και να γεμίσουν την ροζ μοκέτα της με σκούρο κόκκινο αίμα. Ο Στέργιος με γρήγορες κινήσεις, έκλεισε την πόρτα. Στάθηκε απέναντί της, όσο εκείνη κοίταζε το πτώμα.
“Είσαι καλά;”, τη ρώτησε και την έπιασε από τους ώμους
“Δεν ξέρω αν μετά από όσα άκουσες…”, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την φράση της και έτρεξε προς το μπάνιο. Αφού έκανε αρκετές φορές εμετό, ξέπλυνε το πρόσωπό της και βγήκε στο σαλόνι. Ο Στέργιος, ο Τάσος και η ροζ μοκέτα δεν ήταν πουθενά. Έκατσε στον καναπέ και κοίταζε στο κενό. Μετά από τρεις ώρες, το άνοιγμα της πόρτας την ξάφνιασε και πετάχτηκε όρθια. Ο Στέργιος την πλησίασε και την αγκάλιασε σφιχτά. Εκείνη έβαλε τα κλάματα.
“Τελείωσαν όλα”, της είπε και της χάιδεψε το κεφάλι
“Ποιος είσαι και γιατί με βοηθάς; Κανονικά θα έπρεπε να με καταδώσεις στην αστυνομία. Τι θα πω στη μητέρα μου που θα τον ψάχνουν από αύριο; Ένιωσα απέχθεια, αηδία, ντροπή, θυμό, όλα μαζί. Το όπλο ήταν ό,τι πιο θελκτικό εκείνη τη στιγμή. Μια στιγμή, το όπλο πώς βρέθηκε στα χέρια σου;”, μιλούσε χωρίς να έχει πάρει ανάσα η Σοφία
Ο Στέργιος της ζήτησε να πάνε στο διαμέρισμά του. Έφτιαξε ένα τσάι κι έκατσαν στον πάγκο της κουζίνας.

“Έχω υπηρετήσει στις Ειδικές Δυνάμεις στο Ιράκ. Θεωρούμαι βετεράνος πολέμου, αν και μικρός ηλικιακά. Ωστόσο, επέλεξα να επανενταχθώ στην κοινωνία, να βρω μια δουλειά, να τρέξω τα ακίνητα της οικογένειάς μου, χωρίς να έχω χάσει τις διασυνδέσεις μου. Σε βοηθάω, Σοφία, γιατί σε ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή και δεν θα μπορούσα να αφήσω κανέναν ούτε καν να σε αγγίξει! Ξέρω ότι τώρα η εικόνα του Τάσου θα είναι χαραγμένη στο μυαλό σου, αλλά είσαι απόλυτα δικαιολογημένη και, μαζί μου, ασφαλής. Τα κανόνισα όλα ώστε να φαίνεται ότι έχει φύγει μόνιμα στο εξωτερικό, σε άγνωστο προορισμό. Από εσένα θέλω να ηρεμήσεις. Τόσα χρόνια είχες έναν άνθρωπο να παρακολουθεί κάθε σου κίνηση. Έπρεπε να βάλεις ένα τέλος. Ίσως να μην έγινε με τον πιο σωστό τρόπο, αλλά σε μια νύχτα μόνο απελευθερώθηκες”.

Η Σοφία ήπιε μια γουλιά τσάι. “Δεν ξέρω τι να πω… Αυτός ο άνθρωπος παραβίαζε τη ζωή μου για χρόνια. Πατέρα δεν γνώρισα ποτέ. Ήμουν αναγκασμένη από πολύ μικρή να μεγαλώνω με κάποιον που προσπαθούσε να με αγγίξει σε κάθε ευκαιρία, με τη δικαιολογία του αδελφού. Σε όποιον μιλούσα, με αποκαλούσε υπερβολική. Κι απόψε ήταν έτοιμος να μου κάνει κακό. Ξέρεις κάτι; Όντως για πρώτη φορά, από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, νιώθω ελεύθερη. Ίσως, τελικά, να έγινε με τον σωστό τρόπο…”
Τελείωσαν το τσάι χωρίς να μιλήσουν.

“Δεν μπορώ να μείνω δίπλα. Θα μαζέψω τα πράγματα μου και-“
“Θα μαζέψεις τα πράγματά σου και θα έρθεις να μείνεις εδώ”

Η Σοφία τον κοίταξε μέσα στα μάτια, γεμάτη ευγνωμοσύνη. Άπλωσε τα χέρια της γύρω από το λαιμό του.

“Σε μια νύχτα μου άλλαξες τη ζωή”
“Από αύριο θα ξεκινήσουμε μια νέα ζωή, μαζί”, της απάντησε ο Στέργιος και την έκλεισε στην αγκαλιά του, εκεί που η Σοφία ένιωσε από την πρώτη στιγμή ασφαλής.

Αγγελική Ανδριοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇

One response to “Μέσα σε μια νύχτα άλλαξε η ζωή της”

  1. Πραγματικά υπέροχο!!!
    Πόσες γυναίκες άραγε θα ήθελαν να μπορούσαν να απελευθερωθούν από τέτοια τέρατα.
    Το ιδανικό βέβαια θα ήταν να γινόταν με πιο αναίμακτο τρόπο

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.