“ταπ”
“ταπ”
“ταπ”
Με τον δεξί της αντίχειρα κράτησε σταθερή την εικόνα του story που πετάχτηκε μπροστά της. Ατελείωτα πόδια, μοντελικό σώμα, μακριά, ξανθιά αλογοουρά, κλειστά μάτια και τα χείλη της να είναι ένα με τα χείλη του. Μελαμψός, ένα κεφάλι πιο ψηλός από εκείνη, έντονες γωνίες, μεγάλες πλάτες, καστανά μαλλιά και δύο μάτια στο χρώμα του ταουπέ.
Το στόμα της στέγνωσε. Το χέρι της άρχισε να τρεμοπαίζει. Ο Αχιλλέας. Με γυναίκα. Και όχι οποιαδήποτε. Εμφανέστατα, ένα μοντέλο και μάλιστα ασυναγώνιστης ομορφιάς.
Η Κλέλια πήρε το δάχτυλό της από την οθόνη, έκλεισε την εφαρμογή και άφησε το κινητό με την οθόνη προς τα κάτω. Δεν θα έπρεπε να την ενοχλεί! Πιθανόν για εκείνον να μην υπήρχε καν. Να μην την είχε προσέξει ή να μην την είχε προσέξει ερωτικά. Εξάλλου ο ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου κλαμπ της πόλης δεν θα ασχολούνταν με μια υπάλληλό του. Πόσο μάλλον με μια μπαργούμαν…
“Μια τεκίλα”, είπε αυστηρά μια φωνή που την έβγαλε από τις σκέψεις της. Ο άντρας που στεκόταν απέναντί της σίγουρα είχε δώσει ήδη την παραγγελία αρκετές φορές ώστε να φτάσει να γίνει αγενής ο τόνος του.
“Αμέσως!”, απάντησε η Κλέλια και σε μια στιγμή είχε έτοιμο το ποτό του. Ο άντρας το πήρε απότομα κι έφυγε ψελίζοντας κάτι για αντιεπαγγελματισμό.
Η Κλέλια αφοσιώθηκε στη δουλειά της, καθώς δεύτερος δυσαρεστημένος πελάτης θα σήμαινε απόλυση. Οι κανόνες του μαγαζιού ήταν αυστηροί και δεν είχαν παραβιαστεί για κανέναν. Γι’ αυτό και συγκέντρωνε την αφρόκρεμα της πόλης και στο προσωπικό γίνονταν δεκτοί μόνο όσοι ήταν επαγγελματίες. Έτσι και η Κλέλια δουλεύοντας πίσω από τη μπάρα από τα 17 της, ούσα πια 32 και με αρκετά σεμινάρια μπαρίστα, είχε αρκετή εμπειρία. Πέρασε από τρεις συνεντεύξεις για να την προσλάβουν και δεν ήθελε να φύγει από εκεί. Τα λεφτά ήταν πολύ καλά, οι συνάδελφοι τυπικοί και ο κόσμος αξιοπρεπής.
Η βάρδιά της ολοκληρώθηκε. Πήρε το κινητό της και το μπουκαλάκι με το νερό που είχε κάτω από τον πάγκο για να πάει στο δωματιάκι του προσωπικού και να αλλάξει πριν φύγει. Χαιρέτησε την άλλη κοπέλα που δούλευαν μαζί και μόλις γύρισε το σώμα της, τα πόδια της ‘κλείδωσαν’ στο πάτωμα.
Γκρι κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, μαύρη γραβάτα με ασημί λεπτές γραμμές, μαύρα παπούτσια, σχιστά μάτια, έντονες γωνίες. Περπατούσε προς το μέρος της σαν να του ανήκει ο κόσμος όλος και όχι μόνο το κλαμπ. Ο ήχος των beat είχε ελαττωθεί μιας και ήταν πια ξημερώματα, αλλά στα αυτιά της ακουγόταν μόνο ένα δυνατό βουητό λόγω της αδυναμίας να πάρει τα μάτια της από πάνω του.
“Καλημέρα”, είπε και στάθηκε αψεγάδιαστος απέναντί της, ενώ εκείνη είχε τα μαύρα της μαλλιά πιασμένα έναν κότσο με ένα στυλό, με μικρές τούφες να ξεπετάγονται, και μάσκαρα είχε τρέξει ελαφρώς στα κάτω βλέφαρα, προσδίδοντάς της τελικά μια πιο σέξι εικόνα από όσο εκείνη νόμιζε, με το κολλητό αμάνικο κορμάκι και το μικροσκοπικό τζιν σορτσάκι που αναδείκνυε τα πόδια της.
Δεν πρόλαβε να μιλήσει. Ο άντρας που πριν κάποιες ώρες είχε μείνει δυσαρεστημένος από το σέρβις και συγκεκριμένα την Κλέλια, πέρασε δίπλα από τον Αχιλλέα, τον σκούντηξε στον ώμο με δύναμη, πέταξε χαμηλόφωνα μια βρισιά και τον κοίταξε με σκοτεινό βλέμμα. Ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Βασικός κανόνας του κλαμπ ήταν: “Απαγορεύεται κάθε είδους βία”. Το να προκαλέσει ‘επεισόδιο’ ο Αχιλλέας ήταν η τέλεια αφορμή για να κριθεί ακατάλληλος για την ιδιοκτησία του κλαμπ και να περάσει στα χέρια κάποιου πιο… συνετού, σαν του Αντώνη. 50αρης, καλοστυμένος, με γλυμμένα μαλλιά, φτηνό χρυσό ρολόι και εκείνη την κολώνια που περισσότερο απωθεί παρά εκλύει τις γυναίκες. Ζήλευε παθολογικά τον Αχιλλέα που ήταν μόλις 35 και είχε αναλάβει με μεγάλη επιτυχία το μαγαζί του πατέρα του, αυξάνοντας σταθερά τα κέρδη και κρατώντας την αστυνομία σταθερά απόμακρη και ‘ευχαριστημένη’.
Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι, όταν η Κλέλια μάζεψε όσο περισσότερο αέρα μπορούσε στα πνευμόνια της και είπε με έντονο και αυστηρό τόνο στον Αντώνη:
“Νομίζω ότι πρέπει να ζητήσετε συγνώμη. ΤΩΡΑ!”.
Τέσσερα ζευγάρια μάτια την κοίταξαν το ίδιο έκπληκτα.
“Αλλιώς τι;”, της απάντησε με υπεροπτικό ύφος και σφίγγοντας τις γροθιές του.
“Προφανώς και δεν μπορώ να σας ανταγωνιστώ δεδομένης της σωματοδομής μου, αλλά νομίζω ότι ξεχνάτε έναν βασικό κανόνα. Οι κάμερες γράφουν”, έδειξε με τα χέρια της τριγύρω, “και ήδη έχετε απειλήσει τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού και μια εργαζόμενη. Τα tabloids θα χαρούν πολύ να μάθουν πόσο οξύθυμος είστε και πόσο δεν σέβεστε ένα πρόσωπο σαν τον κύριο Αχιλλέα, που ξέρετε πόσο τον λατρεύουν τα media”.
Ο άντρας την κοίταξε με βλέμμα που πετιαγε φωτιές, τρίζοντας τα δόντια του. Η ίδια αν και φοβήθηκε, δεν άφησε να φανεί. Τον κοίταζε το ίδιο θυμωμένα. Μετά από ένα λεπτό γύρισε το βλέμμα του στον Αχιλλέα:
“Συγνώμη”, ψέλλισε
“Συγνώμη τι;”, συνέχισε η Κλέλια
Τα χείλη του Αντώνη λέπτυναν τόσο που ήταν απλά μια άσπρη γραμμή:
“Συγνώμη που σε σκούντησα και παρέβη έναν από τους βασικούς κανόνες του μαγαζιού”
“Δεκτή η συγνώμη”, απάντησε με ήρεμη φωνή ο Αχιλλέας και μια υποψία χαμόγελου.
Ο Αντώνης έφυγε κακήν κακώς και η Κλέλια ξεφύσηξε.
“Δυναμική μπαργουμαν”
Κατέβασε το βλέμμα και ένιωσε τα μάγουλά της να κοκκινίζουν.
“Σε ευχαριστώ για αυτό. Δεν το θεωρώ δεδομένο…”. Το βλέμμα του που ένιωθε να διαπερνά το κορμί της και τα λόγια του τις φλέβες της, προκάλεσαν μια βουή στα αυτιά της και ένα ρίγος χαμηλά στη μέση της. Πρώτη φορά την κοίταζε μέσα στα μάτια, που αν τα προσεχές λίγο παραπάνω σχημάτιζαν μαργαρίτα γύρω από την κόρη, με ενδιαφέρον και της μιλούσε με πιο ήπια φωνή από ότι συνήθως.
“…για όσους δουλεύουν για μένα”, συμπλήρωσε και η Κλέλια πάλεψε να κρύψει την δυσαρέσκεια από την απότομη προσγείωσή της στην πραγματικότητα
“Σωστά”, είπε κοφτά. Πήρε τα πράγματά της και βγήκε από το μπαρ. Ένιωθε το βλέμμα του να καίει την πλάτη της, αλλά μόλις της είχε υπενθυμίσει ότι δεν είναι κάτι παραπάνω από εργαζόμενη εκεί. Ένας ακόμη απαράβατος κανόνας: “Απαγορεύονται οι σχέσεις μεταξύ προσωπικού και μελών”.
Κατάπιε τον κόμπο στον λαιμό της και μόλις έστριψε στο διάδρομο που οδηγούσε στα δωματιάκια που είχαν για να αλλάζουν, ακούμπησε την πλάτη της στον τοίχο. Έκλεισε τα μάτια και πίεσε τον εαυτό της να σταματήσει να πλάθει ιστορίες. Οι αποδείξεις ότι δεν μπορεί να είναι με τον Αχιλλέα ήταν μπροστά της. Το ξανθό μοντέλο στο story, η άποψη του ίδιου ότι είναι απλά υπάλληλός του, ο κανονισμός…
Ένιωσε ένα αεράκι στο αριστερό της αυτί και όταν άνοιξε τα μάτια της στεκόταν μπροστά της με το δεξί του χέρι ακούμπισμενο στον τοίχο ο Αχιλλέας. Γούρλωσε τα μάτια της. Η μυρωδιά του ήταν ακριβώς αυτή που περίμενε. Ακριβή και μυστηριώδης. Κατάπιε, χωρίς να πάρει τα μάτια της από τα δικά του. Λύγισε ελάχιστα τον αγκώνα του για να έρθει πιο κοντά της. Η Κλέλια ένιωσε ένα ηλεκτρικό ρεύμα να την διαπερνά. Σε απόσταση ενός μέτρου βρίσκονταν όλοι όσοι δεν έπρεπε να το δουν αυτό!
“Μάλλον πρέπει να φύγετε. Αν σας δει η κοπέλα σας εδώ-“
“Τι κακό κάνουμε εδώ;”, την διέκοψε και η μπάσα του φωνή προκάλεσε ένα σφίξιμο ανάμεσα στα πόδια της. “Συζητάμε”
“Δεν νομίζω ότι θα είχε την ίδια γνώμη η ξανθιά κοπέλα με την οποία ήσασταν πριν λίγο μαζί”
“Ζηλεύεις;”
Η Κλέλια έσμιξε τα φρύδια της. “Και τι με αυτό;”
“Ίσως και να μου αρέσει”, της είπε και πέρασε τη γλώσσα από το κάτω χείλος του. “Πάντως ό,τι είδες σε εκείνο το story και τη φωτογραφία που έχει διαρρεύσει στο ίντερνετ, ξέχασέ το. Ήταν μια παλιά περιπέτεια. Συναντηθήκαμε στο ίδιο πάρτι και μόλις έφτασαν οι δημοσιογράφοι έπεσε πάνω μου και με φίλησε. Αγαπά τα φώτα περισσότερο και από τον εαυτό της”
“Δεν νομίζετε ότι έχουν παραβιαστεί ήδη κάποιοι κανόνες του μαγαζιού; Αν σας δει κάποιος εδώ, να μιλάτε μαζί μου, σε τέτοια απόσταση…”, ο Αχιλλέας μίκρυνε κι άλλο το κενό μεταξύ τους, “και το μεταφέρει στον πατέρα σας, θα χάσετε τη θέση σας”.
“Πότε θα σταματήσεις να μου μιλάς στον πληθυντικό;”
“Όταν δεν θα είμαι υπάλληλός σας, όπως επισημάναμε και προηγουμένως”
“Κλέλια”
Τον κοίταξε εκπληκτη! Ήξερε το όνομά της.
“Ναι, ξέρω πως σε λένε”, της είπε και πέρασε με το χέρι του μια τούφα πίσω από το δεξί της αυτί. Του ξέφυγε ένα επιφώνημα ικανοποίησης όταν ένιωσε το τρέμουλό της στο άγγιγμά του. “Έμαθα τα πάντα για σένα από την πρώτη μέρα. Επέμεινα να δουλέψεις εδώ για να σε βλέπω συνέχεια. Πίστευα ότι μπορούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου… μέχρι απόψε. Μετά από τον δυναμισμό που υπέδειξες απέναντι στον Αντώνη, κάθε φραγμός έσπασε. Στα κομμάτια οι κανονισμοί. Δεν μπορώ άλλο να σε έχω απέναντί μου και να μην μπορώ να σε αγγίξω, να σε γευτώ, να είσαι δική μου”.
Όλα είχαν σταματήσει γύρω και υπήρχαν μόνο οι δύο τους για την Κλέλια. Ένιωθε τόσο καιρό ό,τι κι εκείνη και το έκρυβε τόσο καλά; Είχε δύο επιλογές πια. Ή να φύγει και να μην ρισκάρει τη θέση κανενός από τους δύο ή να μείνει και να ενδώσει, κόντρα σε όλα.
Η σιωπή ηταν πιο δυνατή από τη μουσική του μαγαζιού και τα βήματα δίπλα στον διάδρομο. Ο Αχιλλέας πλησίασε κι άλλο. Τους χώριζε μόνο μια ανάσα.
“Γιατί εμένα; Είμαι… λίγη για σένα”
Ο Αχιλλέας της απάντησε ψιθυριστά και η ανάσα του που μύριζε μαύρο πεύκο έφτανε στα χείλη της.
“Οι φανταχτερές είναι λίγες. Εσύ είσαι πάνω από όλες. Με το ειλικρινές σου βλέμμα, την προσπάθειά σου να είσαι ανεξάρτητη χωρίς να ξεπουλιέσαι, τα σαρκώδη χείλη, τα κυανά μάτια, τον μακρύ λαιμό, το καλοδουλεμένο σου σώμα… τον τσαμπουκά σου”
Ένα ξέπνοο ‘χμ’ βγήκε από τα χείλη της Κλέλιας και δύο καμπύλες σχηματίστηκαν στα άκρα του στόματός της. Η μυρωδιά της πούδρα ήταν αρκετή για να διεκδικήσει το στόμα της.
Πέρασε το χέρι του στο σβέρκο της, την τράβηξε και τη φίλησε επιδέξια, κυρίαρχα, κτητικά. Τα δάχτυλά της διαπέρασαν τα μαλλιά του και τον φίλησε με τόσο πάθος που τόλμησε μια μικρή δάγκωνια στο κάτω χείλος του, που τον έκανε να την φιλήσει ακόμα πιο έντονα. Μετά από αρκετά λεπτά, κοιτάχτηκαν.
Τα ανακατεμένα μαλλιά της Κλέλιας και το μικρό σημάδι στα χείλη του Αχιλλέα μαρτυρούσαν την πράξη τους.
Ένα δυνατό γέλιο και μια γνώριμη φωνή τους απομάκρυνε. Η άλλη κοπέλα που δούλευε πίσω από τη μπάρα έστριψε στον διάδρομο.
Σταμάτησε απέναντί τους και το βλέμμα της πήγαινε μια στην Κλέλια μια στον Αχιλλέα. Τελικα, κατέβασε το κεφάλι της και τους προσπέρασε.
Η Κλέλια τον κοίταξε έντρομη. Έστριψε να φύγει αλλά ένιωσε ένα δυνατό χέρι στον καρπό της.
“Δεν έχεις να πας πουθενά”
“Δεν είδες τι έγινε μόλις; Πρέπει κάποιος να είναι βλάκας για να μην καταλάβει τι συνέβη μεταξύ μας! Διακυβεύονται πολλά. Δεν έπρεπε”, είπε και έφυγε με ταχύ βηματισμό.
Ο Αχιλλέας έριξε μια μπουνιά στον τοίχο πίσω του. Πέρασε τα χέρια του μέσα από τα μαλλιά του και ξεφύσηξε. Ακούμπησε τα χείλη του στο σημείο που τον είχε δαγκώσει η Κλέλια. Δεν θα το άφηνε έτσι.
Αφού έκανε μπάνιο, ξεβάφτηκε και άλλαξε ρούχα, βγήκε από το δωματιάκι και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Ο ήλιος είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται και οι πρώτες ακτίνες έκαναν το θέαμα ακόμα πιο αβάσταχτο για εκείνη. Μικρές χρυσές πινελιές στα καστανά μαλλιά και δύο λαμπερά ταουπέ μάτια. Ο λιγοστός ήλιος τόνιζε περισσότερο τις γωνίες του προσώπου του, ενώ το πουκάμισο αναδείκνυε το γυμνασμένο του κορμό και τα χέρια του. Ένιωθε τα πόδια της να λυγίζουν.
Την πλησίασε και μύρισε τα μαλλιά της. Ο συνδιασμός της καρύδας και της δικής της μυρωδιάς πυροδότησε κάτι ζωώδες μέσα του.
“Πιστεύεις ότι θα αφήσω έναν δύο κανονισμούς του δικού μου μαγαζιού να μου στερήσουν κάτι που πρέπει να είναι δικό μου;”
“Δικό σου;”, είπε και σήκωσε το ένα της φρύδι η Κλέλια
“Φυσικά”, είπε με πιο βαριά φωνή από ποτέ ο Αχιλλέας και με το δεξί του χέρι άρπαξε τα μαλλιά της και έκανε το κεφάλι της ελαφρώς πίσω. Με το άλλο χέρι έπιασε τη μέση της και έκαναν τέσσερα βήματα πίσω. Άνοιξε την πόρτα του μεγάλου μαύρου τζιπ. “Μπες μέσα, Κλέλια”.
Εκείνη υπάκουσε και έκατσε με το σώμα της να καίει και το στομάχι της πιο σφιγμένο από ποτέ στα πίσω καθίσματα. Ο Αχιλλέας μπήκε μέσα από την άλλη πόρτα. “Αυτή η γεύση πούδρας και το άρωμα καρύδας… δεν μπορεί να τα γευτεί άλλος”.
Η Κλέλια παραδόθηκε στα χέρια του χωρίς άλλη αναστολή και διαλύθηκε σε χιλιάδες μικρά κομμάτια.
Έναν χρόνο τώρα ήθελαν ο ένας τον άλλον και μερικά γράμματα σε μια ταμπέλα στον τοίχο τούς κρατούσαν μακριά. Όχι πια.
Η Κλέλια ακούμπησε το κεφάλι της στο γυμνό στήθος του Αχιλλέα, προσπαθώντας να βρει την ανάσα της. Της χάιδεψε τα μαλλιά και περασε τα δάχτυλά του από το πρόσωπό της.
“Μόνο δική μου. Για πάντα”
“Το για πάντα είναι πολύς καιρός”
Ο Αχιλλέας της έπιασε το πηγούνι και τη φίλησε κτητικά. Η Κλέλια γέλασε και τον αγκάλιασε.
“Μόνο δική σου. Για πάντα”
Αγγελική Ανδριοπούλου
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇