Το καλό τραπεζομάντηλο

Εκείνο το χειμωνιάτικο μεσημέρι, το τραπέζι ήταν όπως πάντα στρωμένο με το καλό τραπεζομάντηλο. Το κατάλευκο, με τα κεντημένα λουλούδια στις άκρες που η μητέρα έβγαζε από το συρτάρι όταν μαζεύονταν και τα τέσσερα παιδιά της. Ήθελε να είναι όλα στην εντέλεια για να πείσει τους άλλους και κυρίως τον εαυτό της πως όλα στη ζωή τους πήγαιναν όπως έπρεπε.

Από το πρωί το σπίτι μύριζε το ψητό κρέας που ετοίμαζε στο φούρνο με ρίγανη και λεμόνι. Πάντα πρώτος στο τραπέζι καθόταν ο πατέρας και έκοβε το ψωμί σε μπουκιές για να βουτήξει στη σαλάτα. Γύρω του, τα τέσσερα παιδιά του που κάποιες φορές περίμεναν και την μάνα τους να φάνε όλοι μαζί.

Ο Γιώργος, ο μεγαλύτερος, καθόταν δίπλα στον πατέρα με το ακριβό του ρολόι να φαίνεται όταν τέντωνε το χέρι να πιάσει το μπουκάλι με το κρασί. Πάντα μιλούσε δυνατά για να ακούνε όλοι τα νέα του επαγγελματικά σχέδια. Δίπλα του, η Μαρία έπαιζε με το φαγητό της, κουρασμένη με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και κάθε τόσο κοίταζε το ρολόι στον τοίχο μπας και πέρασε η ώρα. Απέναντί της, η μικρή τους αδελφή, η Ελένη, κοιτούσε μόνιμα το πιάτο της αποφεύγοντας κάθε βλέμμα. Και ο Νίκος, καθόταν στην άκρη του τραπεζιού κοντά στην μητέρα. Είχε απολυθεί πριν λίγες μέρες και έκανε πρόβες στον καθρέφτη πώς να δείχνει ψύχραιμος γιατί δεν ήταν έτοιμος να το ανακοινώσει.

«Κοίτα τον Γιώργο, ρε Νίκο», είπε χαμογελώντας η μητέρα καθώς γέμιζε το ποτήρι με νερό. «Πήρε καινούργιο αμάξι, ταξιδεύει, προοδεύει. Εσύ πότε θα προκόψεις να πάρεις καμία προαγωγή, πότε θα εξελιχτείς; Και εσύ, Ελένη μου, πότε θα ακούσουμε κανένα ευχάριστο; Τριάντα έφτασες πια! Μαρία, πολύ κομμένη είσαι, βρε παιδί μου, να βάζεις τίποτα κάτω από τα μάτια σου. Νίκο μου, το κορίτσι σου πού είναι σήμερα; Γιατί δεν ήρθε;»

Συνηθισμένες οι παρατηρήσεις της μητέρας όπως κάθε φορά που μαζεύονταν στο τραπέζι. Πριν προλάβει να κάτσει, με την κανάτα του νερού στο χέρι, γύριζε πάνω από τα κεφάλια τους, έκανε ερωτήσεις και γέμιζε τα ποτήρια. Μόνο που εκείνη την Κυριακή, το ποτήρι ήταν έτοιμο να ξεχειλίσει.

Ξαφνικά, η Ελένη άφησε το πιρούνι της κάτω. Σήκωσε το κεφάλι και τους κοίταξε όλους στα μάτια. Δεν άντεχε άλλη μια Κυριακή σαν αυτή.

«Δεν θα κάνω παιδιά επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε παιδιά με τον άντρα μου. Ξέρεις καλά πόσο προσπάθησα. Ξέρεις πόσα μωρά έχασα. Κουράστηκα να έρχομαι εδώ και να κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Ούτε θα παίζω θέατρο ότι όλα είναι καλά για να μην στενοχωρηθείς»

«Τι λες, παιδί μου; Θα τα παρατήσεις; Αν πας σε άλλον γιατρό…»

«Δεν θέλω συμβουλές που δεν ζήτησα! Πήγα και σε άλλον γιατρό. Το θέμα τελείωσε και προσπαθώ να προχωρήσω. Θα με αφήσεις να προχωρήσω, μαμά;»

«Εσείς ασχολείστε ακόμα με το τι θα πει ο κόσμος που δεν κάνει παιδιά η Ελένη κι εγώ δεν έχω κοιμηθεί ολόκληρη νύχτα εδώ και δύο χρόνια!» πετάχτηκε ξαφνικά η Μαρία με όση δύναμη είχε πια η φωνή της. «Το βλέπεις ότι είμαι έτοιμη να καταρρεύσω και ποτέ δεν προσφέρθηκες να κρατήσεις το εγγόνι σου να ξεκουραστώ. Εσύ λοιπόν, ζητάς εγγόνια για να λες στον κόσμο ότι έχεις. Έτσι εύκολο είναι να κάνεις σήμερα παιδιά; Έχω πνιγεί στα έξοδα, έχω εξαντλήσει όλες τις άδειες και πληρώνω γυναίκα να τον παίρνει από το σχολείο που είναι λίγα μέτρα από το σπίτι σου και τον προσέχει μέχρι να γυρίσω εξαντλημένη από την δουλειά, να μαγειρέψω, να καθαρίσω και αν προλάβω να δω και λίγο τον άντρα μου που είναι και αυτός στα όρια της κατάρρευσης. Και μετά μου λες γιατί είναι έτσι τα μάτια μου;»

Για μια στιγμή έπεσε σιωπή. Οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να αποφασίσουν αν θα μιλήσουν και αυτοί. Τα κορίτσια είχαν επιτέλους πάρει θέση.

«Με απέλυσαν την Παρασκευή. Έκλεισε το τμήμα. Από τον άλλο μήνα δεν ξέρω πώς θα πληρώσω το νοίκι, δεν ξέρω τι θα τρώω, τι θα κάνω. Γι’ αυτό δεν μιλάω. Ντρέπομαι κάθε φορά που με συγκρίνετε με τον Γιώργο»

Όλα τα βλέμματα στράφηκαν τώρα στον Γιώργο. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός, το καμάρι της οικογένειας. Περίμεναν να δουν πώς θα αντιδράσει, αν θα αρχίσει το κήρυγμα σαν το αγαπημένο παιδί της μάνας του. Αντ’ αυτού, έβγαλε το δήθεν ακριβό του ρολόι και το ακούμπησε πάνω στο καλό τραπεζομάντηλο.

«Αρχικά, αυτό είναι ψεύτικο», είπε και για πρώτη φορά άκουσαν την φωνή του χωρίς την γνωστή έπαρση. «Το αμάξι είναι με δόσεις που δεν βγαίνουν. Χρωστάω δύο ενοίκια στο γραφείο και παίρνω χάπια για να κοιμηθώ από το άγχος. Έρχομαι εδώ κάθε Κυριακή και το παίζω σπουδαίος γιατί φοβάμαι πως αν πέσω εγώ, θα καταρρεύσετε όλοι. Και επειδή ρώτησες, μαμά, πού είναι απόψε η κοπέλα μου και δεν ήρθε… Θα σου πω. Χωρίσαμε»

«Αμάν, ρε παιδί μου! Μα δεν μπορείς να κρατήσεις μια σχέση πια, μια χαρά κοπέλα ήταν, τι έγινε;»

«Σου μιλά η μάνα σου και δεν απαντάς;» αποφάσισε ξαφνικά να συμμετάσχει και ο πατέρας.

«Πήγε με άλλον. Πότε θες να την φέρω ξανά;»

Κανείς δεν μίλησε. Το μόνο που ακουγόταν ήταν το ρολόι στον τοίχο που χτυπούσε τόσο δυνατά μέσα στην απόλυτη ησυχία. Η μητέρα κάθισε αργά στην καρέκλα της, κοίταξε ένα ένα τα παιδιά της και ήταν σαν να τα έβλεπε για πρώτη φορά. Τα κοιτούσε τώρα χωρίς τις μάσκες που φορούσαν τόσα χρόνια για χάρη της. Στο μυαλό της είχαν καταρρεύσει όλα όσα είχε φτιάξει τόσο προσεκτικά.

Τότε, ο πατέρας που όλη την ώρα είχε πει δυο λέξεις όλες κι όλες, σηκώθηκε, πήρε το μπουκάλι με το κρασί, γέμισε τα ποτήρια και κάθισε ξανά.

«Τώρα που τελειώσαμε με αυτά, ας φάμε. Οικογένεια είμαστε. Θα τα βρούμε», είπε ψυχρά και βούτηξε το κομμένο ψωμί στην σαλάτα. Πόση ώρα το περίμενε μόνο αυτός το ήξερε.

Εκείνο το μεσημέρι, τα τέσσερα αδέρφια κατάφεραν επιτέλους να σταματήσουν να υποκρίνονται. Λες και το Κυριακάτικο τραπέζι με τους γονείς τους δεν ήταν πια μια θεατρική παράσταση αλλά ένα απλό οικογενειακό γεύμα. Συζήτησαν, γέλασαν, έφαγαν, ήπιαν κρασί και αποχώρησαν ικανοποιημένοι.

«Έλα, να με βοηθήσεις να μαζέψω το τραπέζι. Να κάνεις τουλάχιστον κάτι χρήσιμο απόψε. Τους άκουγες πώς μου μιλούσαν και δεν είπες κάτι! Αλλά εγώ φταίω! Έβαλα και το καλό τραπεζομάντηλο. Δεν εκτιμάτε τίποτα!»

CC

❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.