Μετά την κατοχή, ένας άντρας ξεκίνησε από ένα μεγαλοχώρι του Ηρακλείου που ζούσε, με προορισμό ένα απομονωμένο μαρτυρικό χωριό όπου οι Γερμανοί είχαν εκτελέσει σχεδόν όλον τον αντρικό πληθυσμό. Το παλιό λεωφορείο αγκομαχούσε σε όλη την διαδρομή, αφήνοντας πίσω του ένα σύννεφο σκόνης. Η ζέστη ήταν ανυπόφορη εκείνη τη μέρα. Μύριζε ιδρώτα, καπνό και πετρέλαιο.…

Ο καλύτερος γαμπρός για την Διαμαντούλα ήταν ο Μηνάς, ο γιος του λαδέμπορα, επέμενε ο πατέρας της. Η μάνα της σιγόνταρε και αυτή μπας και πείσουν την κόρη τους να μπει στο αρχοντόσπιτο. Βασίλισσα θα την είχε και θα περνούσε ζωή και ζάχαρη μαζί του. Με τα πολλά ενέδωσε στις πιέσεις, κάτι παραπάνω θα ήξεραν…

«Μια λέξη σου περιμένω να συνεχίσω να ελπίζω». Αυτό έγραψε ο Μάνος στο τέλος και με έναν αναστεναγμό έκλεισε τον φάκελο. Άλλο ένα γράμμα που θα έφευγε για Ελλάδα. Κάθε φορά έλεγε ότι θα είναι το τελευταίο. Είχαν περάσει πέντε χρόνια που είχε πάει εργάτης στην Γερμανία και είχε αφήσει πίσω την αγαπημένη του. Ο Μάνος…

Λίγες μέρες είχαν μόνο περάσει που έχασε τον άντρα της η Χρυσή και πήγε με το έτσι και θέλω και εγκαταστάθηκε στο σπίτι της ο αδερφός του μακαρίτη. «Βάλε μωρή να φάω», πρόσταζε αραδιασμένος στην καρέκλα και περίμενε την γυναίκα να τρέξει να τον υπηρετήσει. Η Χρυσή προσπαθούσε να κάνει καλά εφτά παιδιά που είχε…

Ένα μικρό παιδί ήταν στο λιμανάκι εκείνο το πρωινό. Καθόταν στην άκρη της προβλήτας και έκανε μικρά κύματα με τα πόδια του στο νερό. Τότε είδε κάτι που δεν είχε ξαναδεί: Μια βάρκα μοναχή της. Σηκώθηκε τρέχοντας και πήγε στα πιο κοντινά σπίτια να ειδοποιήσει τους κατοίκους. «Μια βάρκα γύρισε μόνη της!», φώναζε σε όλον…

Μερικά χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Θανάσης αποφάσισε να δωρίσει τα ρούχα και τα πράγματά του. Εκεί που νόμιζε ότι είχε βρει την δύναμη να συνεχίσει, ανακάλυψε κάτι που πάγωσε ξανά τον χρόνο. Το γράμμα που κρατούσε στα χέρια του το βρήκε μέσα σε έναν σκονισμένο φάκελο ανακατεμένο με παλιά χαρτιά του…

Η νεαρή κοπέλα έκλεισε πίσω της την πόρτα του μικρού εργαστηρίου που μύριζε βερνίκι και δέρμα. Χαιρέτησε τον ηλικιωμένο άντρα που καθόταν σκυμμένος πίσω από τον πάγκο και διόρθωνε απορροφημένος ένα ζευγάρι παπούτσια. Όταν αντιλήφθηκε την παρουσία της, σηκώθηκε αμέσως να την εξυπηρετήσει. Χαμογέλασε βλέποντας εκείνο το νεαρό κορίτσι που ήταν γεμάτο φρεσκάδα και ανυπομονησία.…

Κάθε απόγευμα την ίδια ώρα, η κυρία Ελένη έβγαινε στην βεράντα με ένα φλιτζάνι αχνιστό τσάι στο χέρι. Καθόταν στην κουνιστή καρέκλα και χάζευε τον δρόμο, τα παιδιά που έπαιζαν στο πάρκο, τους νέους που περπατούσαν αγκαλιά. Χρόνια μόνη της, αυτή ήταν η παρέα της. Αυτή και ο κυρ Θωμάς, ο γείτονάς της από το…