Τι δίνει άραγε έμπνευση σήμερα στους καλλιτέχνες;
Η αλήθεια είναι πως εννιά στα δέκα τραγούδια που τραγουδάμε μιλάνε για χωρισμούς. Κάποιοι αναφέρονται στον πόνο του χωρισμού… «Νύχτα πάρ’ τη, τη σκέφτομαι ξανά, κάνει πάρτι το χθες και με πονά».
Άλλοι σκέφτονται το παρελθόν και νιώθουν ματαίωση: «Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς, στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω». Και μερικοί πιο τολμηροί παίρνουν τους δρόμους για να τη βρουν: «Μα σε ψάχνω απελπισμένος στην Αθήνα μου».
Όσα τραγούδια κι αν αναλογιστείς, θα δεις πως ο πόνος εμπνέει. Είναι γεγονός πως τα μεγαλύτερα σουξέ γράφτηκαν από χωρισμένους στιχουργούς, συνήθως ενώ έπιναν ένα τελευταίο ποτό. Το οποίο, φυσικά, δεν ήταν ποτέ το τελευταίο.
Όταν είσαι ερωτευμένος και χαρούμενος τρέχεις στα λιβάδια, δεν κάθεσαι να γράφεις τραγούδια. Ενώ όταν σου λείπει, όταν δεν αντέχεις χωρίς αυτόν ή αυτήν, γράφει η ψυχή σου και όχι το χέρι σου.
Πριν από την εποχή των social media, οι άνθρωποι είχαν περισσότερες πιθανότητες να εμπνευστούν από έναν χωρισμό. Τώρα, μέχρι να τσεκάρεις αν είναι ενεργός στο Messenger, πότε είδε τελευταία φορά το Viber και τι ώρα έκλεισε το Instagram, πέρασε η νύχτα.
Άσε που πλέον, όταν χωρίζει κάποιος, «οφείλει» να ανεβάσει story με ένα ρητό του Facebook τύπου: «Αν αγαπάς κάποιον άσ’ τον να φύγει! Αν γυρίσει πίσω, είναι δικός σου! Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν ποτέ!» — Χαλίλ Γκιμπράν. Να το δει ο κολλητός του πρώην, να του στείλει screenshot και να εξελιχθεί ο χωρισμός αναλόγως.
Επίσης, κάθε χωρισμένος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να βγει σε ένα μπαράκι και να ανεβάσει story στο Instagram #NewLife #NewMe #ZousaKaiPrinGnorisoEsena. Με φόντο ένα ποτήρι κρασί, κατά προτίμηση κόκκινο, γιατί το λευκό δεν αποπνέει αρκετή συναισθηματική καταστροφή.
Και φυσικά, πρέπει να έχει επιλέξει το κατάλληλο τραγούδι. Όχι όποιο κι όποιο. Κάτι που να περνάει το μήνυμα ότι υποφέρει, αλλά ταυτοχρόνως έχει ήδη προχωρήσει, έχει αναγεννηθεί και ενδεχομένως έχει κλείσει και ραντεβού για ανταύγειες.
Ίσως να είναι κι ένας από τους λόγους που τον τελευταίο καιρό γράφονται όλο και λιγότερα τραγούδια με νόημα. Δεν προλαβαίνουμε να βιώσουμε τον πόνο. Τον έχουμε ήδη δημοσιεύσει.
Και πάμε τώρα στον κινηματογράφο. Εκεί όπου, αν δεις μια ταινία να ξεκινάει με ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, είσαι βέβαιος ότι κάτι κακό θα συμβεί.
Αν είναι αισθηματική, σίγουρα θα χωρίσουν. Αν είναι αστυνομική, σίγουρα θα συλλάβουν τον άντρα. Κι αν είναι θρίλερ, η γυναίκα θα ανακαλύψει πως ο άντρας της έχει μια μικρή ιδιαιτερότητα… κρατάει στο υπόγειο πτώματα, έχει τρεις ταυτότητες και συνομιλεί με ανθρώπους που έχουν πεθάνει.
Δεν υπάρχει περίπτωση να δεις ταινία όπου δύο άνθρωποι γνωρίζονται, ερωτεύονται, παντρεύονται και ζουν ευτυχισμένοι. Ποιος θα την έβλεπε άλλωστε; Θα τελείωνε στα πρώτα είκοσι λεπτά, με τον γαμπρό να πλένει τα πιάτα και τη νύφη να του ζητάει να κατεβάσει τα σκουπίδια.
Η τέχνη χρειάζεται δράμα. Χρειάζεται ανατροπές, προδοσίες, μυστικά, δάκρυα και έναν πρωταγωνιστή που θα κοιτάζει τη βροχή πίσω από ένα τζάμι. Δεν χρειάζεται κάποιον που θα κοιτάζει το πρόγραμμα της ΔΕΗ για να δει αν μπήκε η έκπτωση συνέπειας ή τι χρώμα τιμολόγιο να διαλέξει.
Και στην τηλεόραση, βέβαια, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Στις ελληνικές σειρές, αν ένα ζευγάρι είναι ευτυχισμένο, ξέρεις ότι κάπου υπάρχει μια μανιακή πρώην, ένας κρυφός γιος, ένα υιοθετημένο παιδί ή ένας δίδυμος αδελφός που όλοι θεωρούσαν νεκρό. Αν δεν υπάρχει τίποτα από αυτά, μάλλον δεν έχεις ανοίξει την τηλεόραση και απλά παρακολουθείς τη ζωή των γειτόνων σου.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως τελικά η ευτυχία δεν είναι και τόσο καλή πηγή έμπνευσης; Μήπως ο άνθρωπος χρειάζεται λίγη ταλαιπωρία για να δημιουργήσει;
Βέβαια, αν είναι έτσι, θα έπρεπε οι παντρεμένοι να είχαν κατακτήσει όλα τα καλλιτεχνικά βραβεία. Ο γάμος συνδυάζει το δράμα της αρχαίας τραγωδίας με τη διάρκεια καθημερινής τηλεοπτικής σειράς. Μόνο που εκεί δεν ψάχνεις happy end, αλλά happy hour στο σούπερ μάρκετ, όταν προλαβαίνεις την προσφορά στα απορρυπαντικά.
Γιατί, μεταξύ μας, αν υπάρχει κάτι που μπορεί να σου προσφέρει απλόχερα δράμα, ανατροπές και ψυχολογικό θρίλερ, αυτό είναι η συμβίωση. Και φυσικά αστειεύομαι. Μάλλον. Ίσως. Μπορεί.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεσαι πια μούσα για να δημιουργήσεις. Χρειάζεσαι απλώς έναν άνθρωπο που να σου πει: «Αγάπη μου, σήμερα θα φτιάξω εγώ βραδινό». Αν συμβεί αυτό, γράφεις ποίημα. Αν δε συμβεί, γράφεις σκηνή καβγά που ξεκινάει με το «όλα από μένα τα περιμένεις πια».
Καταλήγω, λοιπόν, πως ο πόνος είναι όντως απαραίτητος στην τέχνη. Ο έρωτας μπορεί να σε κάνει να πετάξεις στα σύννεφα, αλλά ο χωρισμός μπορεί να σε κάνει να γράψεις αριστουργήματα. Γιατί όπως λέει και ένα τραγούδι που σιγοτραγουδάω συνέχεια τελευταία: «Μην το κάνεις θέμα, μα εγώ δεν έχω κάτι άλλο έξω από εσένα… κι αφού δεν σε ενδιαφέρει τι ήμουνα για σένα, σπρώχνω τη μέρα για να βγει». Οπότε, αν ο πόνος γράφει έτσι, χαλάλι του. Αρκεί να μην ξεχάσουμε να τον ανεβάσουμε και σε story.
Ραφαέλικα Γεωργαλλή
❗❗❗Αν σου άρεσε το κείμενο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇
