Μια ανάσα πριν σε χάσω

“Αν έμενες πέντε λεπτά ακόμα θα σε πετύχαινα” – χαμογελαστή φατσούλα

Η Φαίδρα διάβασε πρώτο το μήνυμά του στην γραμμή ειδοποιήσεων του κινητού της κι ας ήταν κάτω κάτω. Η καρδιά της χτύπησε δυνατά και ένιωσε έντονη ζέστη στο στέρνο της.

Πάντα η ίδια συγκυρία! Ο ένας να βλέπει τα story του άλλου και ποτέ να μην βρίσκονται στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή! Αυτή τη φορά, είχε φύγει μόλις από το κλαμπ και βρισκόταν πάνω στη μηχανή. Στο μυαλό της άρχισαν να κυκλοφορούν ξανά εκείνες οι στιγμές που δεν βρέθηκαν, που έχασαν την ευκαιρία, που έμειναν στα λόγια, που δεν πήραν το ρίσκο…
…
Είχαν γνωριστεί τυχαία πριν ένα χρόνο σε ένα open party που είχε οργανώσει ο Φώτης με την αδερφή του για τα γενέθλιά τους. Αρκούσαν κάποιοι κοινοί γνωστοί για να βρεθούν για μία και μοναδική φορά στο ίδιο μέρος την ίδια στιγμή και η ατμόσφαιρα ανάμεσά τους να είναι έτοιμη να εκραγεί! Μόλις τον αντίκρισε ένιωσε το στομάχι της να δένεται κόμπος, τα γόνατα της να αδυνατούν να κρατήσουν σταθερά τα πόδια της, το πρόσωπό της να καίγεται και τα χέρια της να ιδρώνουν. Ήταν πεπεισμένη ότι δεν είχε δει ξανά τέτοια μάτια… Μαύρα αλλά καθαρά, που την κοίταζαν και έλεγχαν όλο της το κορμί!

Όταν ένιωσε την αφή του και τα δάχτυλά της χάθηκαν μέσα στην παλάμη του, όταν η ανάσα του γινόταν αισθητή στον βολβό του αυτιού της κάθε φορά που της μιλούσε και η φωνή του κατέκλυζε το μυαλό της, ήξερε ότι τον ήθελε μόνο δικό της. Η βραδιά, όμως, πέρασε με τους δυο τους να μιλάνε, να φλερτάρουν και να ανταλλάσουν αγγίγματα σε κάθε ευκαιρία. Και μετά, το σύμπαν τους έπαιζε το πιο εκνευριστικό παιχνίδι. Μπορούσαν να έχουν καθημερινή επαφή μέσω των social αλλά τα προγράμματά τους πάντα ήταν ‘αντίθετα’ ή δεν απαντούσαν έγκαιρα ο ένας στον άλλον.
…
“Όχι παλι!” , είπε τρίζοντας τα δόντια της και έκανε έναν απότομο ελιγμό για να προλάβει την αναστροφή.
Ένα όχημα κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα στην αριστερή λωρίδα. Πάτησαν από κοινού φρένο τελευταία στιγμή.
Η Φαίδρα ένιωσε το σώμα της να τινάζεται στον αέρα και το κράνος να προκαλεί έναν δυνατό κραδασμό στο κεφάλι της. Μετά από αυτό, όλα θόλωσαν και τελικά μαύρισαν.

“Οι σφυγμοί είναι σταθεροί. Το σώμα έχει σταματήσει τους σπασμούς. Πάμε κατευθείαν εντατική. Ετοιμάστε χειρουργείο, θα πρέπει να αφαιρέσουμε το κράνος. Μην ξεχνάτε να καθαρίζετε τις πληγές”, έλεγε μια βαριά φωνή κάπου στο βάθος, ενώ η Φαίδρα άρχισε να νιώθει τα άκρα της. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί και πώς βρέθηκε πάνω σε ένα φορείο, ενώ η τελευταία σκηνή που θυμάται είναι πάνω στη μηχανή της.

Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα. Κλαμπ, Φώτης, μήνυμα, αναστροφή, αμάξι, σύγκρουση.

Άρχισε να ξεχωριζει τις φιγούρες των γιατρών γύρω της. Προσπάθησε να πάρει μια βαθιά ανάσα να μιλήσει αλλά η μάσκα του οξυγόνου τής προκάλεσε ζάλη και έχασε ξανά τις αισθήσεις της.

Πέρασαν δύο ολόκληρες μέρες μέχρι μια γλυκιά γυναικεία φωνή να την ξυπνήσει. Έπαιξε τα βλέφαρα της αρκετές φορές. Κοίταξε γύρω της. Άσπροι τοίχοι, μπλε κουρτίνες, ένας ορός. Οι πόνοι που ένιωσε στο σώμα της στην προσπάθεια της να σηκωθεί την επανέφεραν στην πραγματικότητα.

“Φαίδρα μου, με ακούς; Με καταλαβαίνεις;”, της είπε η μαμά της κρατώντας απαλά το χέρι της

“Μαμά”, είπε ψιθυριστά η Φαίδρα και χαμογέλασαν μαζί. Η μητέρα της σηκώθηκε ήρεμα από την καρέκλα, προχώρησε προς τον διάδρομο και φώναξε μια γιατρό.

“Καλώς την. Πώς νιώθεις;”

“Πονάω”

“Λογικό. Έχεις μώλωπες παντού και πληγές που επουλώνονται. Το κράνος και η στολή που φορούσες σου έσωσαν τη ζωή. Θα μπορούσες να είχες σπασει κόκκαλα ή και χειρότερα. Θα χρειαστείς κάποιες βδομάδες μέχρι να υποχωρήσουν τελείως οι πόνοι, θα μπορέσεις να βγεις, όμως, σε λίγες μέρες. Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι όλα βαίνουν καλώς πρώτα”

Η Φαίδρα αναστέναξε και κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της. Η γιατρός έφυγε και η μαμά της, αν και ήθελε να ξεκινήσει τον εξάψαλμο για τις μηχανές, επέλεξε να μην το κάνει αυτή τη στιγμή και να αφήσει την Φαίδρα να ξεκουραστεί, να γυρίσει κι εκείνη σπίτι της, μιας και είχε μείνει άγρυπνη στο πλευρό της Φαίδρας μέχρι να ξυπνήσει και να της μιλήσει.

“Πήγαινε μαμά, θα είμαι εντάξει. Το είπε και η γιατρός”

“Εντάξει. Πριν φύγω όμως… Το κινητό σου έγινε κομμάτια. Δεν θα ρωτήσω γιατί δεν ήταν μέσα στη στολή. Όχι τώρα… Σου έφερα το δεύτερο που έχεις για τη δουλειά”, είπε φανερά θυμωμένη και ακούμπησε τη συσκευή στο τραπεζάκι δίπλα από το κρεβάτι.

Η Φαίδρα κατέβασε το βλέμμα και την ευχαρίστησε.

Αφού έφυγε η μητέρα της, ακούμπησε το κεφάλι της στο μαξιλάρι και κοίταξε έξω τα ψηλά δέντρα της αυλής του νοσοκομείου
“Εντάξει Θεέ, το κατάλαβα. Δεν θέλεις να είμαι με αυτόν τον άντρα και το έκανες ξεκάθαρο”

“Θα διαφωνήσω”

Η Φαίδρα γύρισε απότομα το κεφάλι της και κοίταξε προς την πόρτα. Ξανθά κοντά μαλλιά, μαύρα μάτια, καθαρό πρόσωπο, μακρύς λαιμός διακοσμημένος με τατουάζ, φαρδιές πλάτες, γυμνασμενα χέρια, ψηλός κορμός. Ο Φώτης με μια κυπαρισσί φόρμα νοσηλευτή και τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος στεκόταν στην πόρτα.

Η Φαίδρα κατάπιε δυνατά και προσπάθησε να ανασηκωθεί.
“Μην ταλαιπωρείσαι”, της είπε και πήγε δίπλα της. Είχε να την δει από κοντά από τότε στο πάρτι και μια μικρή καμπύλη εμφανίστηκε στα χείλη του η οποία, όμως, γρήγορα έσβησε. “Φαίδρα, φέρω μεγάλο μερίδιο ευθύνης για ό,τι σου συνέβη”
Η Φαίδρα ένωσε τα φρύδια της.
“Έμαθα ότι η στολή και το κράνος σε έσωσαν… όπως έμαθα και ότι όσα είχες μαζί σου βρίσκονταν στις εσωτερικές τσέπες της στολής, εκτός από το κινητό…” προσπάθησε να καταπνίξει τον κόμπο που ένιωθε ψηλά στον λαιμό του “και πως το ατύχημα συνέβη γιατί παραβίασες αρκετούς κώδικες κυκλοφορίας. Για να γυρίσεις πίσω;”

Η Φαίδρα άνοιξε το στόμα της να απαντήσει όταν ακούστηκε μια τσιριχτή φωνή έξω από το δωμάτιο:
“Κύριε Πιτσιλιάδη, εδώ είστε; Σας ζητούν στα επείγοντα! Τώρα!”
Ο Φώτης δυσκολεύτηκε να πάρει τα μάτια του από πάνω της, αλλά έπρεπε να φύγει κι αυτό έκανε, κλείνοντας την πόρτα πίσω του.

Εκείνη έκλεισε απαλά και η Φαίδρα άφησε έναν βαθύ αναστεναγμό, κλείνοντας τα μάτια της. Είχε ανάγκη να ηρεμήσει, να μείνει μόνη της, να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί.

Λίγες ώρες αργότερα και μετά από πολλά ‘μπες-βγες’ νοσοκόμων στο δωμάτιο, επικρατούσε επιτέλους η πολυπόθητη ηρεμία. Το απαλό φως μόνο από το πορτατίφ του κομοδίνου την βοηθούσε να χαλαρώσει το μυαλό της ενώ έξω είχε αρχίσει να ψιχαλίζει, και ο ήχος της βροχής στα τζάμια επισκίαζε κάθε άλλον.

Ένα απαλό χτύπημα στην πόρτα της τράβηξε την προσοχή.

Ο Φώτης μπήκε μέσα κρατώντας δύο χάρτινα ποτήρια. Είχε βγάλει την μπλούζα της στολής και φορούσε ένα απλό μαύρο t-shirt που διέγραφε κάθε μυ του κορμού του. Τα τατουάζ στον λαιμό και τα χέρια του έμοιαζαν πιο σκοτεινά στο αμυδρό φως του διαδρόμου. Κάτι καυτό έρεε στο αίμα της Φαίδρας, ξεχνώντας το μέρος που βρισκόταν, τον λόγο, τους πόνους…

Πλησίασε προς το κρεβάτι αργά.
“Έφερα χαμομήλι. Για εμάς τους δύο ο καφές απαγορεύεται απόψε”, είπε με χαμηλή, βραχνή φωνή και ένα ελαφρύ μειδίαμα στα χείλη και τράβηξε την καρέκλα για να κάτσει διπλα στο κρεβάτι.

“Ευχαριστώ”, ψιθύρισε η Φαίδρα, παίρνοντας το ποτήρι. Τα δάχτυλά τους ακούμπησαν για ένα δευτερόλεπτο και μια ηλεκτρική σπίθα διέτρεξε αυτή τη φορά το σώμα της.

Αφού έκατσε, ακούμπησε τους αγκώνες του στα γόνατά του και έτριψε το πρόσωπό του πριν την κοιτάξει. Πήρε μια βαθιά ανάσα
“Όταν είδα το όνομά σου στον πίνακα των επειγόντων, νόμιζα ότι σταμάτησε η καρδιά μου, Φαίδρα”, ομολόγησε χαμηλόφωνα. “Για έναν ολόκληρο χρόνο έψαχνα αφορμές να σε συναντήσω “τυχαία”. Έβλεπα τα story σου, υπολόγιζα πού μπορεί να πας, αλλά πάντα κάτι στράβωνε. Κι αυτή τη φορά…”, η φωνή του έσπασε.

“Εγώ έκανα την αναστροφή, Φώτη. Δεν φταις εσύ. Κουράστηκα να περιμένω πότε θα τύχει να βρεθούμε. Ήθελα απλώς να σε δω”

“Ακούς τι λες; Έναν χρόνο τώρα παίζουμε αυτό το παιχνίδι. Έναν χρόνο σε αφήνω να μου ξεφεύγεις. Κι εσύ παραλίγο να σκοτωθείς για πέντε γ@μhμ€ν@ λεπτά!!”

Η Φαίδρα άπλωσε το χέρι της και έπιασε το δικό του. Οι ματιές τους ενώθηκαν. Το μόνο που ακουγόταν στον χώρο ήταν οι ανάσες τους και ο αεραγωγός.

Ο Φώτης έμπλεξε απαλά τα δάχτυλά του με τα δικά της. Σηκώθηκε κρατώντας το χέρι της μέσα στη παλάμη του και έσκυψε τόσο κοντά, που η ζέστη του σώματός του και η μυρωδιά του πορτοκαλιού και της κανέλας που αναδυόταν από το εσωτερικό των ρούχων του ήταν αισθητή. Το ελεύθερο χέρι του ανέβηκε αργά και τα δάχτυλά του χάιδεψαν απαλά το πηγούνι της, προσέχοντας να μην την πονέσει, αλλά κρατώντας την σταθερή. Πίεσε απαλά τον αντίχειρα του στο κάτω χείλος της “Θα είμαι εδώ να σε προσέχω όσο χρειαστεί και μόλις βγεις, είσαι δική μου. Δεν θα αφήσω ξανά τις συναντήσεις μας στη τύχη”.

Η Φαίδρα του χαμογέλασε γλυκά και ακούμπησαν ο ένας το μέτωπο του άλλου μένοντας σιωπηλοί, με τον Φώτη να ευγνωμονεί όποιον είναι εκεί πάνω που δεν του στέρησε τη Φαίδρα. Γιατί τελικά ήταν τόσο σημαντική για εκείνον που έπρεπε να φτάσει μια ανάσα πριν την χάσει για να το καταλάβει!

Αγγελική Ανδριοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.