Η Μαίρη ήταν μια γλυκιά, μεσόκοπη κυρία με μια δοτική ψυχή γεμάτη αγάπη και καλοσύνη. Ήταν γεννημένη “μάνα”. Η ζωή της είχε φερθεί πολύ καλά. Αξιώθηκε να εκπληρώσει το μεγάλο της όνειρο, που ήταν η δημιουργία μιας δεμένης και ευτυχισμένης οικογένειας με έναν άνθρωπο εξίσου δοτικό και ανοιχτόκαρδο. Τα παιδιά της, μεγάλα πια, είχαν απλώσει…

Ο Παύλος ζούσε χάρη στον Πέτρο. Και τα ονόματά τους ακόμα πήγαιναν πακέτο. Μέσα τους κυλούσε το ίδιο αίμα, όχι λόγω συγγενικών δεσμών αλλά λόγω μετάγγισης. Εκτός από κολλητοί φίλοι από το δημοτικό, είχαν όλως τυχαίως την ίδια σπάνια ομάδα αίματος. Μετά από το σοβαρό τροχαίο που παρ’ ολίγον να στοίχιζε τη ζωή του Παύλου,…

«Έκπληξη!», φώναζε 10 το πρωί μιας ηλιόλουστης ανοιξιάτικης Κυριακής η Μερόπη, ανοίγοντας με τα κλειδιά της την πόρτα του νοικιασμένου διαμερίσματος της κόρης της, της Στάσας. Η Στάσα είχε διοριστεί την προηγούμενη χρονιά μόνιμη καθηγήτρια σε ένα ορεινό χωριό της Πελοποννήσου, απ’ όπου θα συγκέντρωνε αρκετά μόρια ώστε να διοριζόταν κάποτε κοντά στο σπίτι της.…

Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη γροθιά στο στομάχι, βαθύτερη μαχαιριά στην καρδιά, από το να σου λέει η ίδια η γυναίκα που σε έφερε στον κόσμο, που σε μεγάλωσε με τόση τρυφερότητα και αγάπη «Ξεχνώ το όνομά σου»; Όσο μεγάλος άνθρωπος κι αν είσαι ηλικιακά, τα λόγια αυτά πονάνε. Δεν είναι τα πικρά λόγια μιας αντιμαχίας, ούτε…

Δεν εξεπλάγη η Νικολέτα όταν γυρίζοντας μια μέρα νωρίτερα από τις δουλειές της, τσάκωσε τον Παναγιώτη, το γιο της, να προβάρει τα ψηλοτάκουνά της. Φορούσαν το ίδιο νούμερο. Ούτε και η αδελφή του η Γωγώ έμεινε έκπληκτη όταν τον είδε μια μέρα μακιγιαρισμένο με τα καλλυντικά της. Η Φρόσω, η άλλη αδελφή, με την οποία…

Στην ελληνική επαρχία, στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, μία νεαρή για να κάνει καλό γάμο, έπρεπε να ήταν προικούσα και παρθένα. Μηδέν στα δύο για την Άννα, που ήταν ‘ξεβράκωτη’ και ξεβγαλμένη. Η οικογένειά της πάμφτωχη. Ο πατέρας ανάπηρος και η μάνα ξενοδούλευε κυνηγώντας ό,τι μεροκάματο έβρισκε. Έπαιρνε κοντά και την 16χρονη, τότε, Άννα.…

Δεν είχε στεγνώσει καλά – καλά το μελάνι του διαζυγίου της, όταν η Γιολάντα, εκ του Γεωργία – Αλεξάνδρα, υπέγραφε τα χαρτιά του δεύτερου γάμου της, θρησκευτικός κι αυτός. Ήταν μάλιστα τεσσάρων μηνών έγκυος, με το παιδί του καινούργιου συζύγου, φυσικά. Η Γιολάντα ήταν της φιλοσοφίας ότι τα πράγματα είναι απλά. Όποια κατάσταση δεν μας…

Άλλες εποχές, άλλοι καιροί, άλλοι άνθρωποι. Σχεδόν αθώοι, σχεδόν απονήρευτοι, σχεδόν αγαθοί. Ο κυρ Δημητρός ήταν ένα ήσυχο, καλό ανθρωπάκι γύρω στα 85,  καλοστεκούμενος. Βρισκόταν στο λεωφορείο για την πρωτεύουσα. Πήγαινε τα πεσκέσια του, φρέσκα αυγά, τραχανά, ζαρζαβατικά από τον κήπο του και μία αλανιάρα κότα για σούπα. Στη διαδρομή εξιστόρησε το βίο και την…

Η Ντίνα και η Θάλεια ήταν δύο κομψές, καλλιεργημένες 45χρονες γυναίκες, κολλητές φίλες από το δημοτικό. Ήταν σιαμαίες στην ψυχή και ο φιλικός δεσμός τους έμοιαζε με το δέσιμο που έχουν συχνά τα δίδυμα αδέλφια. Οι χαρακτήρες τους είχαν βέβαια πολλά κοινά, εξ ου και το ταίριασμα αυτό, αλλά και πολλές διαφορές. Ίσως αυτό να…