Η Ειρήνη ήταν μία “ονειροπόλα ρεαλίστρια”. Με αυτόν τον οξύμωρο χαρακτηρισμό αυτοπροσδιοριζόταν. Ήταν μεν προσγειωμένη, αφού επί το πλείστον, έβλεπε την πραγματικότητα όπως ήταν, ακαλλώπιστη χωρίς φτιασίδια. Όμως, ήταν και αιθεροβάμων, διότι πού και πού πετούσε στο ροζ συννεφάκι της, από το οποίο ατένιζε την πραγματικότητα αφ’ υψηλού, ονειροπολώντας ότι στο τέλος, με ένα μαγικό…

«Ω, ρε κατοχή που σας χρειάζεται!», μουρμούραγε ο παππούς μισοαστεία – μισοσοβαρά κάθε φορά που τα εγγόνια του γκρίνιαζαν και δεν έτρωγαν το φαγητό τους. «Το ένα σας βρωμάει, το άλλο σας μυρίζει! Ο ένας δεν τρώει το ένα, ο άλλος δε θέλει το άλλο. Εμείς ένα ξεροκόμματο είχαμε κι αυτό όχι πάντα», έλεγε στο…

Η Μελίνα γνώρισε τον Άρη στο νοσοκομείο όπου εργαζόταν ως νοσηλεύτρια. Είχε φέρει τη μητέρα του για μία γυναικολογική επέμβαση ρουτίνας. Τον ερωτεύτηκε σφόδρα. Διέθετε το τρίπτυχο tall, dark and handsome, καθώς και πλείστα άλλα χαρίσματα, όπως ευγενικούς τρόπους, φινέτσα και ένα βλέμμα που μαγνήτιζε. Παρ’ ότι ντροπαλή και οπαδός της θεωρίας ότι ο άντρας…

Η θεία Κούλα, όπως την αποκαλούσαμε όλοι, ασχέτως συγγενικής σχέσης, είχε τεκμηριωμένη άποψη επί παντός επιστητού και ας είχε φοιτήσει μόνο μέχρι τη δευτέρα δημοτικού. Ειδικότητά της ήταν οι σχέσεις, οι ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα, αλλά κυρίως οι αισθηματικής φύσεως. Η ίδια ήταν άγαμη, με τη διττή σημασία της λέξεως, όχι τόσο εξ επιλογής, αλλά κυρίως…

«Θέλω τη μαμά μου!», ξεφώνιζε ο μικρός αρνούμενος να φάει τον τραχανά του. «Κι εγώ μαμά σου είμαι!», απάντησε κοφτά και θυμωμένα η γιαγιά του. «Δεν είσαι εσύ μαμά μου. Η μαμά μου είναι στη δουλειά», απάντησε με στεντόρεια φωνή ο πιτσιρικάς. «Καλησπέρα», είπε η Κλειώ μπαίνοντας στο σπίτι, διακόπτοντας τη στιχομυθία γιαγιάς και εγγονού.…