Δεν αντέχω να σε βλέπω με εκείνη…
Υπάρχουν εικόνες που τις κοιτάς και απλώς περνούν και υπάρχουν άλλες που καρφώνονται μέσα σου και δεν ξεκολλάνε όσο κι αν προσπαθείς. Εσύ δίπλα της είναι μία από αυτές τις εικόνες. Σε κοιτάζω και κάτι μέσα μου σκοτεινιάζει… Όχι επειδή δεν θέλω να είσαι καλά, αλλά επειδή θα ήθελα, αν μπορούσα να διαλέξω, το «καλά» σου να είχε το δικό μου όνομα.
Αχ, Θεέ μου, πόσο άδικο ακούγεται! Ξέρω πως δεν μου ανήκεις. Δεν έχω κανένα δικαίωμα πάνω σου, καμία θέση κατοχυρωμένη στη ζωή σου, καμία υπόσχεση που να μπορώ να σου θυμίσω. Έχω μόνο αυτό που νιώθω και πίστεψέ με, αυτό δεν ξέρει από δικαιώματα! Ντροπή μου!
Με κομματιάζει να βλέπω άλλα χέρια να σε αγγίζουν. Να σε πλησιάζουν με εκείνη την οικειότητα που θα ήθελα να έχω εγώ. Να σκέφτομαι πως κάποια άλλη μπορεί να ξέρει πώς είναι να σε κρατάει όταν σωπαίνεις, πώς είναι να σε κοιτάζει από κοντά, πώς είναι να ακούει το γέλιο σου και να ξέρει ότι της ανήκει εκείνη η στιγμή.
Κι εγώ να στέκομαι απ’ έξω… Να κοιτάζω, να καταπίνω λέξεις και να παριστάνω την αδιάφορη ενώ μέσα μου γίνεται χαμός.
Γιατί δεν είναι μόνο η αγκαλιά… Είναι όλα όσα σημαίνει!
Το χαμόγελό σου.
Η φωνή σου.
Ο τρόπος που κοιτάς έναν άνθρωπο όταν πραγματικά τον βλέπεις.
Μήπως ζηλεύω; Ναι! Ζηλεύω! Ζηλεύω ακόμα κι εκείνα τα μικρά πράγματα που ίσως για σένα δεν σημαίνουν τίποτα, γιατί για μένα σημαίνουν εσένα!
Δεν θέλω να της χαμογελάς όπως χαμογελάς σε μένα και ας ακούγεται εγωιστικό και ας ξέρω πως δεν μπορώ να το απαιτήσω!
Υπάρχουν κάποια χαμόγελα που τα κάνεις δικά σου χωρίς να το καταλάβεις και εγώ κάπως έτσι κράτησα το δικό σου…
Το κράτησα μέσα μου… Τώρα, κάθε φορά που το βλέπω να πηγαίνει αλλού, είναι σαν να μου παίρνουν κάτι που δεν μου δόθηκε ποτέ επίσημα, αλλά το αγάπησα σαν να ήταν δικό μου.
Αυτό είναι το παράλογο του έρωτα…
Να πονάς για πράγματα που δεν μπορείς να διεκδικήσεις…
Να σου λείπει ένας άνθρωπος που μπορεί να βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά, να τον κοιτάς και να αισθάνεσαι πως απέχει από σένα ολόκληρη ζωή.
Κι εγώ αυτή τη ζωή την έχω φανταστεί και ίσως περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε! Έχω κοιτάξει τα μάτια σου και έχω δει μέσα τους ένα μέλλον που δεν μου υποσχέθηκες ποτέ. Ένα σπίτι. Ένα «γύρισα». Ένα «πού είσαι;». Ένα χέρι που θα ψάχνει το δικό μου χωρίς να χρειάζεται να το ζητήσω. Μια καθημερινότητα που δεν θα είχε τίποτα θεαματικό και παρ’ όλα αυτά θα μου έμοιαζε με ολόκληρη ζωή. Και ίσως γι’ αυτό τα μάτια σου είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα πάνω σου. Γιατί όταν με κοιτάς, εγώ ξεχνάω πως πρέπει να προστατεύομαι. Κι εκεί ακριβώς χάνω…
Δεν έχω φοβηθεί ποτέ τόσο πολύ έναν άνθρωπο που δεν κατάφερα ποτέ να έχω και δεν έχω αγαπήσει ποτέ έτσι κάποιον που δεν μπορούσα να κρατήσω.
Αυτό είσαι για μένα…
Μια αγάπη χωρίς τίτλο, αλλά με βάρος.
Μια αγάπη χωρίς υπόσχεση, αλλά με απαιτήσεις που δεν τολμώ να σου ζητήσω.
Μια αγάπη χωρίς «μαζί», αλλά με τόσα ανείπωτα «εμείς».
Γι’ αυτό, αν κάποτε αποφασίσεις να έρθεις, έχω μόνο μία παράκληση… Μην περάσεις από πολλές αγκαλιές μέχρι να έρθεις σε μένα.
Μη με βρεις όταν θα έχεις κουραστεί από όλους τους άλλους.
Μη με θυμηθείς επειδή απέτυχαν οι υπόλοιπες ιστορίες.
Μη γυρίσεις από μοναξιά.
Έλα επειδή με διάλεξες….
Αυτό θέλω!
Όχι να είμαι η γυναίκα που περίσσεψε όταν τελείωσαν οι άλλες. Να είμαι εκείνη που, κάποια στιγμή, μέσα σε όλο αυτό το χάος, κατάλαβες πως δεν μπορούσες να προσπεράσεις.
Γιατί εγώ δεν θέλω να σε κερδίσω από κάποια άλλη. Δεν θέλω να σε κερδίσω καθόλου.
Θέλω να με επιλέξεις…
Από μόνος σου…
Με καθαρή καρδιά και ανοιχτά μάτια…
Να σταθείς απέναντί μου και να μη χρειαστεί να σου εξηγήσω τίποτα…
Να ξέρεις… Να ξέρεις ότι όλο αυτό που νόμιζες πως έψαχνες αλλού, μπορεί να ήταν εδώ!
Κι αν ποτέ φτάσεις σε εκείνη τη στιγμή, μη μου πεις μεγάλα λόγια. Δεν τα χρειάζομαι! Ένα βλέμμα σου θα μου φτάσει γιατί εγώ έχω μάθει να διαβάζω όσα δεν λες.
Κι αν εκείνη τη στιγμή τα μάτια σου μου πουν «ήσουν εσύ», ίσως για πρώτη φορά να σταματήσει μέσα μου όλος αυτός ο θόρυβος.
Δεν θα σε ρωτήσω πόσες πέρασαν πριν από μένα…
Δεν θα μετρήσω αγκαλιές…
Δεν θα κρατήσω λογαριασμό από φιλιά, βλέμματα και χαμένες νύχτες…
Θα με νοιάζει μόνο ότι γύρισες!
Όχι επειδή δεν είχες πού αλλού να πας αλλά επειδή, αφού είδες τον κόσμο ολόκληρο, αποφάσισες πού θέλεις να μείνεις.
Κι αν δεν γυρίσεις ποτέ, θα πρέπει κάποια στιγμή να μάθω να ζω με αυτό…
Να σε βλέπω να προχωράς χωρίς εμένα…
Να σου εύχομαι ευτυχία ενώ ένα κομμάτι μου θα ήθελε να είμαι η αιτία της…
Αλλά μέχρι τότε, άσε με να έχω αυτή την αλήθεια… Σε αγάπησα…
Όχι λίγο…
Όχι εύκολα…
Όχι όσο με συνέφερε…
Σε αγάπησα με εκείνον τον τρόπο που δεν αφήνει τον άνθρωπο ίδιο όταν τελειώσει…
Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να σου δώσω χωρίς να ζητήσω τίποτα πίσω…
Μια αλήθεια!
Εσύ μπορεί να μην ήσουν ποτέ δικός μου, αλλά μέσα μου υπήρξες και υπήρξες τόσο δυνατά, που κάποιες φορές ξεχνούσα πως η ζωή μας δεν είχε αρχίσει ποτέ.
Γι’ αυτό, αν είναι κάποτε να έρθεις… έλα ολόκληρος! Έλα χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς παλιές σκιές, χωρίς άλλες ζωές να κρέμονται πάνω σου.
Πρόσεξε όμως… αν δεν μπορείς να έρθεις έτσι, μην έρθεις καθόλου. Δεν θέλω το μισό σου!
Θέλω εκείνο το κομμάτι σου που θα κοιτάξει εμένα και θα πει: «Από εδώ και πέρα, εδώ!»
Τότε θα μπορέσω να σταματήσω να σε κοιτάζω από μακριά.
Θα μπορέσω να αφήσω κάτω όλο αυτό το βάρος.
Θα πάψω να ζηλεύω τις αγκαλιές που δεν ήταν δικές μου.
Και επιτέλους θα σε κρατήσω όπως σε κράτησα τόσον καιρό μέσα μου: σαν τον άνθρωπο που δεν κατάφερα ποτέ να έχω, αλλά δεν κατάφερα ποτέ και να πάψω να αγαπώ!
Κατερίνα Μοχράνη