Αν δεν ήταν εκείνο το βράδυ, δεν θα σε είχα γνωρίσει ποτέ.
Αν δεν είχα αποφασίσει να σηκωθώ από τον καναπέ, να βγω από το σπίτι και να πάω κάπου χωρίς να ξέρω ότι εκείνη η έξοδος θα άλλαζε κάτι μέσα μου, ίσως να μην υπήρχες ποτέ στη ζωή μου.
Κι όμως, υπήρξες και μετά από εκείνο το βράδυ ξεκίνησε μια ιστορία που δεν ξέρω ακόμη πώς να ονομάσω…
Ένας έρωτας, μια επιθυμία, μια εμμονή, μια διαδρομή χωρίς προορισμό. Ίσως όλα μαζί…
Δεν ξέρω αν κατάλαβες ποτέ πόσο χώρο πήρες μέσα μου. Πόσο εύκολα κατάφερες να γίνεις σκέψη, προσμονή, λαχτάρα, αγωνία. Πόσες φορές περίμενα κάτι από εσένα. Ένα βλέμμα, μια λέξη, ένα μήνυμα, ένα χαμόγελο. Μικρά πράγματα, σχεδόν ασήμαντα για τον υπόλοιπο κόσμο, που εγώ μπορούσα να τα κάνω ολόκληρη ιστορία μέσα στο κεφάλι μου.
Και κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια…
Με ελπίδες που γεννιούνταν εκεί που δεν υπήρχε τίποτα να τις στηρίξει. Με απογοητεύσεις, ζήλιες, σιωπές, αποστάσεις και εκείνη τη διαρκή προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά.
Έχω κουραστεί να παλεύω με όσα αισθάνομαι. Να προσπαθώ να σε ξεχάσω και να επιστρέφω πάλι σε εσένα. Να θυμώνω μαζί σου, να θυμώνω με εμένα, να λέω πως τελείωσε και ύστερα να αρκεί μια ματιά σου για να γκρεμιστούν όλα.
Κάθε μέρα και μια καινούργια πίστα. Κάθε φορά μια νέα μάχη. Και το χειρότερο; Δεν ξέρω καν αν εσύ έπαιξες ποτέ το ίδιο παιχνίδι…
Γιατί εγώ δεν ήθελα απλώς να σε ερωτευτώ… Ήθελα να σε ζήσω…
Ήθελα να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου χωρίς να κοιτάζω το ρολόι. Να σε φιλήσω χωρίς να σκέφτομαι τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Να ξυπνήσω δίπλα σου και να μην είναι όνειρο. Να μάθω πώς κοιμάσαι, πώς τρως, πώς γελάς όταν είσαι πραγματικά ευτυχισμένος. Πώς είσαι όταν θυμώνεις, όταν κουράζεσαι, όταν κλαις, όταν πονάς.
Ήθελα να γνωρίσω τον άνθρωπο πίσω από το χαμόγελο. Όχι μόνο εκείνον που συναντώ για λίγο, αλλά εκείνον που επιστρέφει σπίτι, που έχει τις κακές του μέρες, τις παραξενιές, τις αδυναμίες, τις σιωπές του.
Ήθελα την καθημερινότητά σου. Τα απλά, τα βαρετά, τα ασήμαντα. Γιατί τελικά αυτά είναι που κάνουν έναν άνθρωπο δικό σου.
Κι εγώ δεν κατάφερα ποτέ να σε έχω ούτε για λίγο όπως πραγματικά ήθελα…
Και μετά, είναι και αυτά τα χείλη σου.
Αυτά τα γαμhμένα χείλη που κάθε φορά που μου χαμογελάς, κάθε φορά που μου μιλάς, κάθε φορά που βρίσκεσαι απέναντί μου, το μόνο που σκέφτομαι είναι πόσο θέλω να τα φιλήσω. Όχι για μια στιγμή που θα ξεχαστεί. Θέλω να τα φιλήσω όπως φιλάς έναν άνθρωπο που τον έχεις επιθυμήσει για πολύ καιρό. Χωρίς βιασύνη, χωρίς αποστάσεις, χωρίς να χρειάζεται να κρύψω τίποτα.
Ίσως να είναι το μοναδικό φιλί στον πλανήτη που θα ήθελα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο και η σκέψη πως αυτά τα χείλη αγγίζουν κάποια άλλα, πως κάποια άλλη μπορεί να τα φιλάει, να τα έχει κοντά της, να ζει αυτό που εγώ έχω φανταστεί τόσες φορές, με διαλύει.
Δεν θα προσποιηθώ την υπεράνω! Ζηλεύω!
Ζηλεύω όσα δεν έζησα, όσα δεν μου δόθηκαν, όσα μπορεί να θεωρούνται αυτονόητα για κάποια άλλη και με πονάει η σκέψη πως κάποια άλλη μπορεί να έχει για λίγα λεπτά αυτό που εγώ θα έδινα τα πάντα για να έχω έστω μία φορά.
Είσαι η ευχή μου κάθε Χριστούγεννα. Η ευχή μου στα γενέθλιά μου. Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια και μου δίνεται η ευκαιρία να ζητήσω κάτι για μένα, κάπως καταλήγω πάλι σε εσένα.
Είσαι η ευχή μου και είναι σχεδόν γελοίο πόσο σταθερά επιστρέφω στην ίδια επιθυμία, ενώ ξέρω πως δεν έχω κανέναν τρόπο να την κάνω πραγματικότητα.
Δεν ξέρω τι θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει. Δεν ξέρω αν θα ταιριάζαμε, αν θα μαλώναμε, αν θα γελούσαμε, αν θα αντέχαμε ο ένας τον άλλον. Δεν ξέρω αν θα ήσουν ο άνθρωπος που φαντάζομαι ή αν η πραγματικότητα θα ήταν τελείως διαφορετική και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αδικία αυτού του έρωτα.
Ότι δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να μάθω…
Γιατί μπορεί να έχω ερωτευτεί την ιδέα σου, μπορεί να έχω φτιάξει στο μυαλό μου χίλιες εκδοχές μιας ζωής μαζί σου, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως ήθελα να δοκιμάσω. Ήθελα να δω τι θα γινόταν αν, έστω μία φορά, δεν υπήρχαν εμπόδια, δικαιολογίες, αποστάσεις και μισές παρουσίες.
Δεν ήθελα να είμαι μια πιθανότητα…
Ήθελα να είμαι μια επιλογή…
Κι όμως, παρά τα δάκρυα, τις απορρίψεις, τις προσδοκίες που διαψεύστηκαν, τις φορές που ένιωσα πως έπρεπε να μαζέψω τον εαυτό μου από το πάτωμα, δεν μπορώ να πω πως θα ήθελα να μη σε είχα γνωρίσει.
Γιατί υπήρξες και με έκανες να νιώσω…
Με έκανες να περιμένω, να λαχταρώ, να ζηλεύω, να ονειρεύομαι. Να αισθάνομαι ζωντανή και ταυτόχρονα να διαλύομαι από κάτι που δεν μπορούσα να αγγίξω. Να κουβαλάω έναν άνθρωπο μέσα μου, ενώ δεν μπορούσα να τον έχω δίπλα μου.
Αν με ρωτούσες λοιπόν σήμερα αν θα επέστρεφα σε εκείνο το βράδυ, γνωρίζοντας όλα όσα θα ακολουθούσαν, θα σου απαντούσα «ναι, ρε γαμώto» χωρίς δεύτερη σκέψη…
Θα ξανασηκωνόμουν από εκείνον τον καναπέ. Θα ξαναέβγαινα από το σπίτι. Θα ξαναπήγαινα στο ίδιο μέρος. Θα ήθελα να σε γνωρίσω από την αρχή, να σε κοιτάξω ξανά, να νιώσω εκείνο το πρώτο σκίρτημα, χωρίς να ξέρω τι με περιμένει.
Θα ξαναπερνούσα από τις ίδιες πίστες, τις ίδιες μάχες, τις ίδιες απογοητεύσεις. Θα ξαναρίσκαρα να πληγωθώ, μόνο και μόνο για να έχω άλλη μία ευκαιρία να σε συναντήσω.
Και τι δεν θα έδινα για να μπορούσα να ξανακερδίσω την καρδιά σου από την αρχή. Να είχα πάλι εκείνη την πρώτη στιγμή, τότε που όλα ήταν πιθανά και τίποτα δεν είχε ακόμη χαθεί.
Για δεύτερη, τρίτη, πεντηκοστή, εκατοστή, χιλιοστή, εκατομμυριοστή φορά…
Όχι γιατί δεν πόνεσα, ούτε γιατί δεν θα ήθελα να είχαν γίνει τα πράγματα διαφορετικά αλλά γιατί, παρά το ότι δεν σε έζησα ποτέ όπως ονειρεύτηκα, παρά το ότι δεν θα ξυπνήσω ποτέ δίπλα σου, δεν θα φιλήσω ποτέ αυτά τα χείλη όπως λαχταρώ και δεν θα μάθω ποτέ πώς είναι να είσαι δικός μου, υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορώ να αρνηθώ.
Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα σε διάλεγα ξανά, ακόμη κι αν ήξερα πως στο τέλος θα έπρεπε να σε χάσω…
Θα το ξανάκανα, να ξέρεις…
Κατερίνα Μοχράνη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇
