Τα ‘ξερε τα κόλπα. Τα ‘μαθε από μικρή, έπρεπε να τα μάθει, οι άντρες ήταν σκληρά αρπαχτικά για κάτι θηλυκά σαν κι εκείνη. Γιατί ο Θεός όταν θέλει να φτιάξει θηλυκά, βάζει όλο το μεράκι του. Όμορφη δεν ήταν. Μάλλον συνηθισμένη, δεν είχε πάνω της κάτι που σκλάβωνε με την πρώτη. Είχε όμως έναν μαγνήτη,…

Σύρθηκε στην άκρη του δρόμου. Πίσω από τα ψηλά χόρτα, ήσυχα θα ήταν εκεί, πονούσε, πονούσε αβάσταχτα, έπρεπε να πάει σε μια γωνιά. Πονούσε κι αιμορραγούσε, το μύρισε το αίμα του και αυτό δεν ήταν καλό. Ο πόνος τον έσφαζε, με κόπο σύρθηκε, έφτασε και σωριάστηκε στα ξερόχορτα. Προσπάθησε να κουλουριαστεί, μόνο έτσι θα ζεσταινόταν,…

Κάθισα στο τραπέζι της κουζίνας. Είχαμε αποφασίσει κάποτε, πως το τραπέζι της κουζίνας θα ήταν οπωσδήποτε μεγάλο, οπωσδήποτε ξύλινο και θα έχει οπωσδήποτε θέα στον κήπο. Κοίταζα το αίμα μαγνητισμένη. Μια κατακόκκινη κουκίδα εκεί δα στην άκρη του δαχτύλου μου που μεγάλωνε. Γυαλιστερή και κατακόκκινη, ένας τέλειος κύκλος που σιγά σιγά έχασε το σχήμα του…

Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού κι έτριψε τα κουρασμένα της πόδια. Άρχισε να γδύνεται. Έβγαζε ένα ένα τα ρούχα της και τα δίπλωνε προσεκτικά ή τα κρεμούσε απ’ ευθείας στην ντουλάπα. Το μεταξωτό πουκάμισο, την βελούδινη πανάκριβη φούστα, τα κοσμήματα στα κουτιά τους και μετά στο χρηματοκιβώτιο. Είχε μείνει με τα εσώρουχα όταν μπήκε εκείνος…