Προηγούμενο Την ησυχία του μισοφωτισμένου δωματίου διέκοπτε το ρυθμικό «ταπ ταπ» των ακροδακτύλων του στο μπράτσο της βελούδινης πολυθρόνας. Ο Γρηγόρης έπινε μικρές συχνές γουλιές από το γεμάτο κονιάκ ποτήρι του, που έκαναν το μήλο του Αδάμ του ν’ ανεβοκατεβαίνει νευρικά. Κοίταξε το μισοτελειωμένο μπουκάλι δίπλα του και το πρόσωπό του συνοφρυώθηκε ακόμη περισσότερο. «Πού…

Προηγούμενο Η Αριάδνη, αγνοώντας επιδεικτικά τον Γρηγόρη που παρέμενε κρυμμένος ως τότε από τη μεγάλη πολυθρόνα, προχώρησε προς τα παράθυρα. Άρχισε να τα κλείνει, να τ’ ασφαλίζει και να τραβά τις κουρτίνες νευρικά, βυθίζοντας το δωμάτιο στο σκοτάδι και αφήνοντάς τον αποσβολωμένο. «Τελειώσαμε για σήμερα!», φώναξε δυνατά «Πίστη, ετοιμάσου! Θα βγούμε!» «Πού θα πάτε πάλι;…

Έσπρωξε την καγκελόπορτα του περιποιημένου κήπου, όπου έμοιαζε να έχει ξεχαστεί το φθινόπωρο, και πήρε ν’ ανεβαίνει ευθυτενής, με νευρικό κοφτό βήμα, το πλακόστρωτο μονοπάτι ως το νεόδμητο διώροφο σπίτι, όταν μαρμάρωσε. Όλα τα παράθυρα του σπιτιού του ήταν ορθάνοικτα με τραβηγμένες τις κουρτίνες και η βαριά δρύινη εξώπορτα μισάνοιχτη. Χίλιες σκέψεις πέρασαν από το…