Για τη μάνα μου την ελιά: Όταν αντίκρισες το φως του ήλιου για πρώτη φορά, ο κόσμος ήταν πολύ διαφορετικός από αυτό που είναι τώρα. Όχι ότι αντιλήφθηκες ποτέ τις διαφορές, για σένα ο χρόνος ήταν ο επαναλαμβανόμενος κυκλικός χορός των εποχών, του ήλιου και του φεγγαριού. Δεν υπήρχαν γεγονότα που έπρεπε να τοποθετηθούν πάνω…

Ιούλιος 2015, Ayelsbury «Παναγιώτη, πρόσεχε! Έχουμε και λεημονιά!», του φώναξε η Αθανασία. «Δεν έχουμε λεμονιές στην Αγγλία!». «Ξαδέρφη, στήριξέ με! Δυο αδερφάδων εγγόνες είμαστε!» Να σε στηρίξω ρε ξαδέρφη, αλλά λίγο τα κρασιά που είχα πιει, λίγο που είχα αράξει στον αναπαυτικό σου καναπέ, λίγο που η βροχούλα απ’ έξω με νανούριζε, δεν είχα και…

«Όταν βγω από δω μέσα, θα μπήξω τα δόντια μου στο χέρι του, θα πέσω στο έδαφος, θα τρέξω ανάμεσα στα πόδια του και θα χωθώ σε κάποια τρύπα στον τοίχο. Ύστερα, θα ψάξω να βρω τους δικούς μου. Δεν ξέρω πόσες μέρες θα μου πάρει, πόσες νύχτες, αλλά θα τους εντοπίσω, και θα ξαναζήσουμε μαζί,…

Το κεφάλαιο εκείνο της ζωής μου, άνοιξε ταυτόχρονα με την πόρτα του μπαρ που δούλευα σερβιτόρα. Έξω έριχνε βροχή με το τουλούμι. Δύο νεαροί βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο, όρμησαν μέσα σαν κυνηγημένοι. Τα ρούχα τους έσταζαν, σχηματίζοντας μια μικρή λίμνη μπροστά στην είσοδο. Σάρωσαν με μια γρήγορη ματιά την αίθουσα και κατευθύνθηκαν σ’ ένα άδειο,…

Ξερή σκόνη, πυκνή, άχρωμη και άοσμη θαμπώνει σήμερα τον Αττικό ουρανό. Ο ήλιος με ζεσταίνει, αόρατος και οι σκιές διαχέονται σε ένα αμυδρό γκρί γύρω από τα αντικείμενα. Με τη φαντασία μου ανασαίνω τα αρώματα της μαύρης ηπείρου μαζί με τους κόκκους που τρυπώνουν και γαργαλούν τα ρουθούνια μου. Ένας μουτζουρωμένος ουρανός καταπλακώνει την άλλοτε…