TheBluez

Προηγούμενο

Τις επόμενες μέρες και βδομάδες, πράγματι ο Μάρκος επισκεπτόταν πολύ συχνά το αρχοντικό των Βελλίνηδων. Ήταν πολύ αβρός και τυπικός με τις υποχρεώσεις του σαν αρραβωνιαστικός της Αντιγόνης. Πάντα κρατούσε λουλούδια για τις γυναίκες της οικογένειας και γλυκά που είχε φτιάξει η μάνα του και πολλές φορές ένα μικρό δωράκι για την Αντιγόνη. Ένα πορσελάνινο κουκλάκι, ένα τεράστιο κοχύλι, ένα μουσικό κουτί, μια χειροποίητη ξύλινη μπιζουτιέρα, τέτοια πράγματα. Μια μέρα με το μπουκέτο που πρόσφερε στην Ναυσικά, της έδωσε κι ένα μικρό κουτάκι. Η Ναυσικά το άνοιξε ανυπόμονα. Μέσα υπήρχαν τρία “ματάκια” της θάλασσας. Τρεις όμορφες πέτρες από θαλάσσια σαλιγκάρια που γίνονται κοσμήματα σ’ ένα γλυκό ροδακινί χρώμα και που όπως λέγεται έχουν τη χρήση φυλαχτού επειδή υποτίθεται ότι διώχνουν το κακό μάτι. Ένα αρκετά συνηθισμένο και ευτελές υλικό στα νησιά μας μιας και οι ψαράδες τα βρίσκουν συχνά όταν σηκώνουν τα δίχτυα τους και τα χαρίζουν στα παιδιά. Η Ναυσικά όμως αισθάνθηκε σαν να της χάριζε διαμάντια και με κόπο έκρυψε τον ενθουσιασμό της και απλά τον ευχαρίστησε ψυχρά. Οι γυναίκες του σπιτιού όμως τα θαύμασαν τόσο που ο Μάρκος υποσχέθηκε να φέρει για όλες “ματάκια” ακόμη και για την Ανέζα και τότε όλες γέλασαν. Την επόμενη μέρα η Ναυσικά τα πήγε στον χρυσοχόο του νησιού και του είπε να τα δέσει με ασήμι και να φτιάξει σκουλαρίκια και κρεμαστό για τον λαιμό, ήθελε να νιώθει κατάσαρκα το δώρο του. Και αυτή ήταν απ’ τις ελάχιστες προσωπικές επαφές που είχε με τον Μάρκο.

Γιατί όταν ο Μάρκος ερχόταν στους Βελλίνηδες η Ναυσικά τον απέφευγε όσο μπορούσε. Μετά τις τυπικές χαιρετούρες συνήθως εύρισκε δικαιολογίες για να απομονωθεί στό δωμάτιό της ή να βγει στον κήπο να ποτίσει ή να κεντήσει, ή να πάει στις ξαδέλφες της ή ότι άλλο μπορούσε να σκαρφιστεί για να απομακρυνθεί από κοντά του. Δεν τα κατάφερνε όμως πάντα και τότε ένιωθε το βλέμμα του Μάρκου να βαραίνει επάνω της κι ενώ οι υπόλοιποι φλυαρούσαν χαρωπά εκείνη καμωνόταν ότι είχε αλλού στραμμένη τη προσοχή της. Καθόταν τότε τόσο αλύγιστη προσπαθώντας να μην αναταμώσουν τα μάτια τους που ένιωθε όλους τους μυς του σώματός της να πονάνε. Κι ενώ εσωτερικά αλλεπάλληλα θερμά κύματα διέτρεχαν το κορμί της, εξωτερικά ήταν τόσο ψυχρή σαν να ήταν σμιλεμένη σε πάγο. Και η συμπεριφορά της ήταν τόσο ψυχρή και απότομη, που έφτανε σχεδόν στα όρια της απρέπειας. Η οικογένεια υπέθετε ότι η Ναυσικά απλώς ζήλευε που η μικρότερη της πήρε τη σειρά αλλά θα μπορούσε να μην ήταν σ’ αυτή τη θέση, δεν της είχαν λείψει δα και οι τύχες. Κάποιες φορές η Ερατώ της μιλούσε, να είναι πιο ευγενική, τι είχε πάθει και φερόταν έτσι; Και η ίδια δεν είχε αναθρέψει έτσι τα παιδιά της.

«Αγρίμι. Ένα όμορφο αγρίμι που με προκαλεί να το δαμάσω. Αυτό είναι η Ναυσικά για μένα. Δεν ξέρω… αλλά εγώ βλέπω πάθος και φλόγα στα μάτια της. Πίσω απ’ την ακαταδεξία της κρύβεται μια εκρηκτική προσωπικότητα και θέλω στα δικά μου χέρια να σκάσει το πυροτέχνημα. Με τραβάει σαν μαγνήτης, αλλά έλα μου που υπάρχει κι η Αντιγόνη. Κακώς… κάκιστα που έδωσα τον λόγο μου στην Αντιγόνη. Δεν λέω, γλυκιά κοπέλα αλλά να, δεν έχει το τσαγανό της Ναυσικάς. Ξέρω τι να περιμένω απ’ την Αντιγόνη, θα μπορούσα και τώρα ακόμη να σου περιγράψω με ακρίβεια τα επόμενα 30 χρόνια. Με την Ναυσικά όμως; Δεν θα ήμουν σίγουρος τι θα έφερνε η επόμενη ώρα, το επόμενο λεπτό και ποιος θέλει μια βαρετή ζωή; Ποιος…; Μμμ εγώ μάλλον, γιατί θα κρατήσω το λόγο μου. Δεν μπορώ να τα βάλω με τον Βελλίνη. Δεν με παίρνει… άσε που θα με σκότωνε πρώτα ο ίδιος μου ο πατέρας. Όχι δεν θα κάνω εχθρό τον γέρο Βελλίνη. Θα με καταστρέψει. Άσε, καλύτερα με την Αντιγόνη και αν μου κάτσει και κάνα τυχερό… έχει καλώς. Και μόνο όταν θα κλείνω τα μάτια… εκεί…λίγο πριν κοιμηθώ, θα μπορώ ίσως να φαντάζομαι εκρήξεις και πυροτεχνήματα. Μόνο τότε.»

Ένα απόγευμα ο Μάρκος είχε έρθει στο σπίτι γιατί θα έτρωγαν όλοι μαζί το βράδυ. Η Ερατώ με τη Ανέζα ήταν στη κουζίνα, ο Περικλής δεν είχε επιστρέψει ακόμα σπίτι και η Αντιγόνη ετοιμαζόταν στο δωμάτιό της. Στο σαλόνι είχαν αναγκαστικά ξεμείνει ο Αχιλλέας που μόλις είχε επιστρέψει απ΄την εταιρεία με τη Ναυσικά για να κάνουν συντροφιά στο Μάρκο. Ο Αχιλλέας ευτυχώς μονοπωλούσε τη συζήτηση κι η Ναυσικά έκανε την απασχολημένη βάζοντας το τραπέζι κάνοντας μια καθημερινή διαδικασία ιερή τελετουργία για να μη συμμετέχει στην κουβέντα. Ξαφνικά εμφανίστηκε η Ερατώ στο άνοιγμα της πόρτας και παρακάλεσε να πάει κάποιο απ’τα παιδιά της στον μπακάλη ν’αγοράσει κρασί γιατί δεν θα είχαν στο δείπνο. Ο Αχιλλέας είπε ότι δεν μπορούσε γιατί έπρεπε να αλλάξει κι αυτός για το δείπνο, δεν είχε προλάβει ακόμα κι η Ναυσικά παράτησε το τραπέζι κι ετοιμάστηκε να πάει. Ο Μάρκος πρότεινε να πάνε μαζί.
«Άντε παιδιά μου και γρήγορα, μην κλείσει. Απ’ το χύμα να του πεις, αυτό που παίρνει ο πατέρας σου» είπε η Ερατώ.
«Μα δεν είναι ανάγκη να έρθει και ο Μάρκος» απάντησε αγαναχτισμένα η Ναυσικά, «πάω και μόνη μου, δεν έχει δύσει ακόμη ο ήλιος».
«Μα επιμένω» είπε ο Μάρκος.
«Δεν ξεκινάτε, λέω εγώ, γιατί θα κλείσει ο μπακάλης και ποιός τον ακούει τον Περικλή» τελείωσε συνοπτικά την αντιπαράθεση η Ερατώ.

Έτσι θέλοντας και μη, ξεκίνησαν οι δυο τους να πάνε στον μπακάλη. Ο Μάρκος κίνησε να πάνε από την παραλία, αλλά η Ναυσικά τον έκοψε λέγοντάς του να πάνε απ’ τα σοκάκια για να κόψουν δρόμο. Για λίγο περπατούσαν αμίλητοι και μες την ησυχία του απογεύματος αντηχούσαν μόνο τα βήματά τους στο πλακόστρωτο και τα τιτιβίσματα των πουλιών. Για μια στιγμή ο Μάρκος κοντοστάθηκε κι έκοψε ένα κλωνάρι αγιόκλημα από μια αυλή. Πλησίασε την Ναυσικά που είχε προπορευτεί και της το πρόσφερε:
«Κλάδος αγιοκλήματος στην θέση κλάδου ελαίας!» αστειεύτηκε.
«Ευχαριστώ, αλλά δεν υπάρχει λόγος. Ούτε για αγιόκλημα ούτε για ελαία», απάντησε στυφά η Ναυσικά και ξαφνικά χαμογέλασε βρίσκοντας ευκαιρία να εκτονώσει την αμηχανία της: «Α, να μια πασχαλίτσα στο κλωνάρι».
«Ε πώς! Μέρες τώρα με αποφεύγετε… δεν μου μιλάτε εκτός κι αν δεν γίνεται αλλιώς. Τι σας έχω κάνει και μου έχετε θυμώσει;» την προκάλεσε ο Μάρκος, αγνοώντας την πασχαλίτσα και τις προσπάθειες της Ναυσικάς να αλλάξει θέμα.

Η Ναυσικά σταμάτησε να περπατάει και γύρισε στον Μάρκο που την κοιτούσε με το γνωστό ειρωνικό του μειδίαμα. Αυτό το χαμόγελο πυροδότησε την επίθεσή της.
«Τι ιδέα! Θα ‘λεγε κανείς πως σας νοιάζει κιόλας!» αποκρίθηκε με αγένεια!
«Κι όμως. Με νοιάζει Ναυσικά και μάλιστα πολύ. Με νοιάζει οτιδήποτε σε αφορά».

Η Ναυσικά αιφνιδιάστηκε απ’τον απρόσμενο ενικό που δηλώνει οικειότητα αλλά κι απ’ την έκφρασή του.
«Δεν… δεν πρέπει να μιλάτε έτσι. Είστε λογοδοσμένος με την αδελφή μου. Το ξεχάσατε;»
«Ναι… ναι… βέβαια η Αντιγόνη. Εσύ; Εσύ έχεις κάποιον στην καρδιά σου;»
«Τι σας ενδιαφέρει;… Μπορεί…»
«Μπορεί ναι ή μπορεί όχι;»
«Ούφ αφήστε με, τι σημασία έχει;»
«Έχει, και μεγάλη μάλιστα. Αν υπάρχει κάποιος τότε είναι πολύ τυχερός και θα πρέπει να το ξέρει.»
«Ε και τι, θα του το πείτε εσείς;» κάγχασε η Ναυσικά. Της ξέφυγε μάλιστα ένα γελάκι.
«Απ΄την άλλη όμως» συνέχισε απτότητος ο Μάρκος «αν δεν υπάρχει…»
«Δεν σε αφορά!» τον έκοψε απότομα η Ναυσικά, στον ενικό πλέον κι αυτή και συμπλήρωσε «Κάνεις σαν να ζηλεύεις.»

Τα δάχτυλά του πλησίασαν το πρόσωπό της κι έπαιξαν με μια ατίθαση μπούκλα δίπλα στο αυτί της.
«Πού ξέρεις… πού ξέρεις» ψιθύρισε ο Μάρκος και έσκυψε και της έδωσε ένα γρήγορο πεταχτό φιλί στην άκρη των χειλιών της. Η Ναυσικά έμεινε αποσβολωμένη. Ο Μάρκος εκμεταλλεύτηκε το στιγμιαίο πάγωμα και ακούμπησε τα χείλη του στα χείλη της και για λίγα δετερόλεπτα όλα χάθηκαν γύρω της, το σοκκάκι, τα πουλιά, το αγιόκλημα, η Αντιγόνη, το νησί ολάκερο. Για λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Λίγα δευτερόλεπτα έφταναν για να ηλεκτριστούν οι νευρώνες της, έφταναν για να παραλύσει το μυαλό της, να καταρρεύσουν οι άμυνές της. Όμως μιλάμε εδώ για την Ναυσικά, που η περηφάνεια είναι το βασικό συστατικό της φύσης της. Πράγμα που σημαίνει ότι βαθμιαία επανήλθαν οι ήχοι και τα σχήματα και το μυαλό της ξεκίνησε να επαναλειτουργεί και τότε τον έσπρωξε αποφασιστικά.

«Τι θράσος!» ψιθύρισε, μουδιασμένη ακόμα, λόγια που δεν έπεισαν ούτε το ίδιο της τον εαυτό. Τον κοίταξε με ανταριασμένα μάτια και είδε το πάθος και τον πόθο στα δικά του μάτια. Απέστρεψε γρήγορα το βλέμμα της κι έμεινε να κοιτάζει με μεγάλη περισυλλογή τον περίπατο της πασχαλίτσας στο κλωνάρι. Για λίγες στιγμές κανένας δεν μιλούσε.

«Μου χρωστάς ένα χορό!» του είπε απροσδόκητα.

«Ένα χορό;» απόρησε ο Μάρκος

«Ναι, στη γιορτή τις προάλλες χόρεψες με όλες δυο και τρεις φορές. Με μένα όμως μόνο μία.» έκανε με προσποιητή ζήλια.

«Μα, δεσποινίς, χορέψαμε τον πρώτο χορό» ξαναγύρισε εκείνος στους τύπους.

«Κύριε, μου χρωστάτε ένα χορό» ξανάπε θεατρικά η Ναυσικά «μην το ξεχνάτε!»

Και γέλασαν αυθόρμητα κι οι δυό.

Ξαφνικά η Ναυσικά σοβάρεψε.
«Κάτι πρέπει να κάνεις Μάρκο. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό.»

«Λες να μην το ξέρω… αλλά είναι που έχω δώσει τον λόγο μου στην Αντιγόνη. Και είμαι άντρας που κρατάει τον λόγο του».

«Εντάξει λοιπόν, αλλά τέρμα τα παιχνίδια με μένα.»

«Μα Ναυσικά δεν καταλαβαίνεις… άλλα λέει το μυαλό μου κι άλλα η καρδιά μου.»

«Κοίτα Μάρκο, δεν υπήρξα ποτέ ούτε η δεύτερη γυναίκα ούτε η δεύτερη επιλογή και δεν θα κάνω την αρχή τώρα. Εσύ πρέπει να δεις τι θέλεις. Μέχρι τότε απλά δεν υπάρχω για σένα. Τέλος» πέταξε αυστηρά η Ναυσικά.

«Μπορείς;… Μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο;»

«Και βέβαια, μπορώ. Κι αν δεν μπορώ… θα βρω τον τρόπο να μπορέσω.» Τώρα που είχε επιβεβαιώσει τα αισθήματά του, αισθανόταν δυνατή, πανίσχυρη και τα λόγια έβγαιναν απ’το στόμα της χωρίς σκέψη και θα το τράβαγε στα άκρα.

«Και… ό,τι μοιραστήκαμε;»

«Τίποτα δεν μοιραστήκαμε, Μάρκο. Δεν είμαστε συνένοχοι… δεν μου πάει ο ρόλος… κατάλαβες;»

Μεγάλα λόγια, αλλά για μια στιγμή η Ναυσικά αισθάνθηκε καλά με τον εαυτό της. «Για να σε δούμε λοιπόν, τι θα κάνεις» σκέφτηκε. Ο Μάρκος προς στιγμήν χαμήλωσε τα μάτια και μετά την κοίταξε ικετευτικά αλλά η αυταρέσκεια που είδε ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της τον σόκαρε.

Η Ναυσικά τον χτύπησε ελαφρά με το αγιόκλημα και κίνησε για τον μπακάλη.
«Έλα, θα αργήσουμε.»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…