TheBluez

Προηγούμενο

Η διαμονή του στο νησί έμελλε να καθυστερήσει περισσότερο απ’ ότι προβλεπόταν. Ο Κωνσταντής έφτασε στην Άνδρο και η οικογένεια Βελλίνη τον υποδέχτηκε και τον φιλοξένησε κατά πώς αρμόζει στην κοινωνική τους θέση. Γενικά έκανε καλή εντύπωση ο καινούργιος γαμπρός στους Βελλίνηδες, αφού μέσα από συζητήσεις εκτίμησαν τον ήπιο χαρακτήρα του και τους κοινωνικούς του τρόπους. Έμενε στο σπίτι τους στο ξενώνα και η συμβίωση αυτή ήταν κατά τη κρίση του πάτερ φαμίλια ένα καλό τεστ για τον χαρακτήρα του γαμπρού. Οι Βελλίνηδες παρέθεσαν αρκετά τραπεζώματα για να γνωρίσουν τον Κωνσταντή στην ευρύτερη οικογένεια, αλλά και στην τοπική κοινωνία. Ο Αχιλλέας συμπάθησε αμέσως τον Κωνσταντή και στις κουβέντες που κάνανε κατάλαβαν και οι δυο ότι ταίριαζαν πολύ και γρήγορα έγιναν φίλοι που εκτιμούσε ο ένας τον άλλον. Αυτόν που δεν είδε πολύ ο Κωνσταντής, ήταν ο Μάρκος, που έφυγε για δουλειές στο εξωτερικό λίγες μέρες μετά την άφιξή του.

Αυτή που έδειχνε κατενθουσιασμένη με τον Κωνσταντή, ήταν η Αντιγόνη. Συνέχεια ήθελε να τον περιποιείται, να προλαβαίνει τις επιθυμίες του, να κουβεντιάζει μαζί του. Κλεισμένη στο σπίτι μ’ ένα μωρό στην αγκαλιά, η παρουσία του Κωνσταντή δημιουργούσε έναν περισπασμό στη ζωή της, που μετά την γέννα είχε γίνει μονότονα προγραμματισμένη και ανιαρή. Έβρισκε την ευκαιρία να αφήνει το μωρό στη μάνα της και να βγαίνει έξω μαζί του, με την δικαιολογία να δείξει τον τόπο τους στον γαμπρό. Μετά τη γέννα η ψυχολογία της είχε πιάσει πάτο, αλλά τι στο καλό, ήταν πολύ νέα ακόμα και βρήκε την ευκαιρία να στολιστεί πάλι και βγαίνει βόλτες συνοδευόμενη από ένα γοητευτικό καβαλιέρο, χωρίς παρεξηγήσεις και κυρίως χωρίς το αυστηρό βλέμμα της Ερατούς πάνω της να την κατακρίνει και χωρίς την βαριά σκιά της Ναυσικάς να την χειραγωγεί. Ο Μάρκος έλειπε, αλλά και να μην έλειπε δεν θα υπήρχε και τόση διαφορά. Όχι ότι είχε κάποιο παράπονο με τον Μάρκο, δεν είχε κάτι να του προσάψει, ήταν πάντα τόσο τυπικός, αλλά να… σαν να έμενε στους τύπους και να έχανε την ουσία. Πώς να το πει και πώς να το εξηγήσει… ήταν που ένιωθε μια αδιαφορία εκ μέρους του. Δεν καταλάβαινε τις ανάγκες της, ότι ήθελε να ντύνεται, να βγαίνει, να διασκεδάζει, να κάνει ταξίδια, να ζήσει. Θεωρούσε πως η θέση μιας παντρεμένης γυναίκας με παιδί είναι στο σπίτι της και ότι πρέπει να είναι ολοκληρωμένη και ευτυχισμένη μ’ αυτό. Και όλως περιέργως είχε δύο δυνατούς συμμάχους σ’ αυτό, τον Περικλή και την Αθηνά. Οπότε ποιος θα μπορούσε να την κατηγορήσει που άρπαξε τώρα την ευκαιρία για να αλλάξει λίγο την ζωή της; Να κάνει ό,τι την ευχαριστεί, νόμιμα και χωρίς ενοχές, να προσποιηθεί ότι δεν είχε υποχρεώσεις και να ασχοληθεί αποκλειστικά με τον εαυτό της, ακόμα και φλερτάρει λίγο. Λίγο. Λίγο και ανώδυνα. Έτσι για αλατοπίπερο. Πότε θα ξαναείχε την ευκαιρία;

Είχε ήδη περάσει σχεδόν ένας μήνας από τότε που έφτασε ο Κωνσταντής στο σπιτικό των Βελλίνηδων και απολάμβανε την φιλοξενία τους και ιδιαίτερα την φιλία του με τον Αχιλλέα. Η Αντιγόνη δεν του θύμιζε καθόλου την Ναυσικά, αλλά χαιρόταν με την παρέα της. Μαζί γύρισαν όλο το νησί. Και πού δεν τον πήγε. Ήταν χαρούμενη και γελαστή κοπέλα, όλο ζωντάνια, σε πλήρη αντίθεση με την αυστηρή Ναυσικά. Εκείνο το πρωί είχε στείλει τηλεγράφημα στην Ναυσικά ότι θα επέστρεφε τις επόμενες μέρες και στο μεσημεριανό γεύμα το ανακοίνωσε και στην οικογένεια. Μάλιστα ρώτησε τον Περικλή πότε φεύγει το επόμενο καράβι για Σμύρνη. Η Αντιγόνη ενοχλήθηκε, αλλά κανείς δεν το πρόσεξε. «Κιόλας;» σκέφτηκε και το μυαλό της άρχισε να δουλεύει πυρετωδώς. Μα πώς μπορούσε να καθυστερήσει το αναπόφευκτο; Κάποια στιγμή θα έφευγε, έτσι δεν είναι; Είχε κι ένα γάμο να κάνει ο άνθρωπος. Αλλά και πάλι, ας έμενε λίγο ακόμα… Θα έφευγε κι αυτή θα έμενε πάλι κλεισμένη στο σπίτι μ’ ένα μωρό κρεμασμένο στο βυζί. Τι θλιβερή προοπτική!

Το ίδιο βράδυ, περιποιήθηκε ιδιαίτερα τον εαυτό της και πήρε τον Κωνσταντή για να του δείξει τα αγαπημένα μέρη της Ναυσικάς. Πράγματι τον πήγε στα βραχάκια, τον πήγε στην απάνω γειτονιά με τα όμορφα καλντερίμια, του έδειξε ένα παλιό σπίτι με αυλή που ασκούσε ιδιαίτερη γοητεία στη Ναυσικά και φανταζόταν μικρή ότι είναι δικό της και τέλος τον πήγε στο δασάκι κοντά στις πηγές κι εκεί κάθισαν να ξαποστάσουν καθώς το φεγγάρι πρόβαλλε δειλά-δειλά ανάμεσα απ’ τα δέντρα.

Η Αντιγόνη με μια ξαφνική κίνηση του έπιασε τα χέρια κι άρχισε να του μιλάει μπερδεμένα. Του είπε για το πόσο βαρετή βλέπει τη ζωή της, πόσο τυχερή – της τα χρωστάει η ζωή – είναι η Ναυσικά που είναι στη Σμύρνη, πως ο Μάρκος δεν την καταλαβαίνει, πως ναι, αγαπάει το μωρό, αλλά την κουράζει απίστευτα, πως βλέπει την ζωή της να γλιστράει απ’ το παράθυρο. Και τα δάκρυα που είχαν λιμνάσει στα μάτια της άρχισαν να τρέχουν ανεξέλεγκτα. Ο Κωνσταντής αισθάνθηκε αμήχανος και προσπάθησε να την παρηγορήσει και να την ηρεμήσει. Της χάιδεψε το μάγουλο και της άνοιξε την αγκαλιά του αδελφικά. Έτσι νόμισε. Γρήγορα τα πράγματα ξέφυγαν και παρόλο που ο Κωνσταντής προσπάθησε να τραβηχτεί, η Αντιγόνη κόλλησε επάνω του και άρχισε να τον φιλάει. Ο Κωνσταντής προσπάθησε πάλι να την σπρώξει, αλλά εκείνη κόλλησε με μεγαλύτερη δύναμη επάνω του και άρχισε να του ξεκουμπώνει αδέξια τα κουμπιά.
«Τι κάνεις;»
«Σώπα, μη μιλάς!»
«Μη… Δεν πρέπει…»
«Σώπα. Κανείς δεν θα το μάθει!»

Έτσι εκείνο το βράδυ η Αντιγόνη πρόσφερε απλόχερα το κορμί της στον μελλοντικό σύζυγο της αδελφής της και ο Κωνσταντής που πιάστηκε εξ απίνης απ’ την απρόσμενη επίθεση της Αντιγόνης. Με χλιαρές αντιρρήσεις τελικά ενέδωσε και τα κορμιά τους κυλίστηκαν στις πευκοβελόνες κάτω από το λάγνο φως του φεγγαριού.

Όταν σηκώθηκαν και έφτιαχναν τα ρούχα τους, κανείς δεν κοίταγε τον άλλον στα μάτια. Κανείς δεν μίλαγε. Ξεκίνησαν για την επιστροφή μέσα σε θανατική σιωπή. Λίγο πριν φτάσουν στο σπίτι, κοντοστάθηκε ο Κωνσταντής και την τράβηξε απότομα απ’ το χέρι.
«Κανείς δεν πρέπει να μάθει για το αποψινό» της σφύριξε μέσα απ’ τα δόντια του.

Εκείνη δεν απάντησε. Κρατούσε το κεφάλι χαμηλά σαν πληγωμένη παρθένα.
Έσφιξε πιο δυνατά το χέρι της.
«Ακούς; Κανείς!»