TheBluez

Περίμενε πώς και πώς πάνω από την τοστιέρα. Κάθε τρεις και λίγο χαμήλωνε τη μουσική στα αυτιά της, ώστε να ακούει το τυράκι να τσιρτσιρίζει. Το αγαπημένο της! Δύο φέτες ψωμί με δύο φέτες τυρί και λίγο βούτυρο. Κάθε πρωί το ίδιο!

Σηκωνόταν, ντυνόταν, έβγαινε για το πρωινό της τρέξιμο στο πάρκο απέναντι από το κοινόβιο και μόλις τελείωνε την προπόνησή της, έπαιρνε έναν ζεστό καφέ από το μαγαζί στη γωνία και επέστρεφε με σκοπό να ψήσει το τοστ της.

Η ζωή είχε τελείως άλλα σχέδια από τα δικά της. Εκείνη ήθελε να μείνει στην πατρίδα, να διοριστεί, να παντρευτεί και να κάνει παιδιά. Από μικρούλα. Αμ, δε! Ένας χωρισμός, αρκετά δύσκολος, έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή της.

Παραίτηση από τη δουλειά, μετοίκηση στην αιώνια πόλη και αλλαγή επαγγελματικού προσανατολισμού. Χρειάστηκε να ξεσκονίσει τα ιταλικά της για να τα καταφέρει, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο. Μόλις μπήκε στο αεροπλάνο, ήξερε πως η ζωή της θα αλλάξει τελείως.

Δυστυχώς, δυσκολεύτηκε να βρει δουλειά. Κάθε αρχή και δύσκολη, λένε και το έζησε στο πετσί της. Βρήκε ένα δωμάτιο σε ένα κοινόβιο με συνομηλίκους και πλήρωνε ελάχιστα για τη διαμονή της. Όταν προσλήφθηκε σε ένα γραφείο, δεν το πίστευε! Θεού δώρο! Παρέμεινε όμως στο κοινόβιο. Δεν ήθελε να είναι μόνη!

Κάθε μέρα μέχρι να ψηθεί το τοστ της, σκεφτόταν τη ζωή της, κοιτώντας τη Πιάτζα Ναβόνα από το μικρό παράθυρο. Της άρεσε αυτή η πόλη! Τη θεωρούσε μαγική και περίμενε να δει το θαύμα που θα της έφερνε.

Το τυράκι της τσιρτσίριζε αρκετά. Είχε έρθει η ώρα να βγάλει το τοστ της από την τοστιέρα.

Πολύ προσεκτικά, σχεδόν ευλαβικά, το τοποθέτησε σε ένα γυάλινο πιάτο και το έκοψε διαγώνια στη μέση. Αυτά τα δύο τριγωνάκια, τα κοιτούσε με λαχτάρα. Άφησε στην άκρη το πιάτο της και πετάχτηκε μέχρι το διπλανό δωμάτιο να φέρει τον καφέ της. Τέτοια ώρα, κανένας δεν ήταν ξύπνιος.

Επέστρεψε μετά από μερικά δευτερόλεπτα και το ένα της τριγωνάκι είχε εξαφανιστεί….

“Ωωωωωω! Μα, πάλι, τα ίδια! Μια εβδομάδα τώρα κάποιος μου τρώει το μισό!”, άρχισε να φωνάζει ξέροντας πως δεν θα πάρει απάντηση. Όσοι έμεναν μαζί της ήταν Ιταλοί και όποτε μιλούσε ελληνικά, την κοιτούσα σαν εξωγήινο.

Έκατσε να φάει το μισό της τοστ και να πιει μια γουλιά καφέ. Δεν την ενοχλούσε που της έτρωγαν το φαΐ. Αυτό το τοστ ήταν έτσι κι αλλιώς η σπεσιαλιτέ της. Την εξόργιζε που γινόταν κρυφά! Λες και αν κάποιος της το ζητούσε, δεν θα του το έδινε! Εδώ και μια εβδομάδα, το ίδιο! Πλέον όμως ήταν αποφασισμένη. Θα παραμόνευε ώστε να βρει τον ένοχο. Είχε άδεια από τη δουλειά και είχε τον χρόνο να το κάνει.