TheBluez

Αν κάποτε με ρωτούσες ποιο νομίζω πως είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου κάνει κάποιος, θα σου απαντούσα “να σε σκοτώσει”. Αν με ρωτούσες τώρα, η απάντησή μου θα ήταν πολύ διαφορετική, γιατί σίγουρα το χειρότερο είναι όσα σε “υποχρεώνει” να ζήσεις και να νιώσεις μέχρι να σε σκοτώσει. Αν με ρωτούσες τώρα, θα σου απαντούσα πως… μα τι λέω, πια ούτε να με ρωτήσεις μπορείς, ούτε να σου απαντήσω. Ή μάλλον, εσύ μπορείς να θέσεις όσα ερωτήματα θέλεις, μα εγώ θα παραμένω το ίδιο σιωπηλή, όσο δυνατά κι αν ψάχνεις τις απαντήσεις σου.

Εξάλλου, δεν μπορώ να σου περιγράψω τον φόβο που ένιωθα όταν μου φώναζε και μ’ απειλούσε. Δεν μπορώ να σου περιγράψω τον πόνο -τον ψυχικό κυρίως- που αισθάνθηκα στο πρώτο του χτύπημα. Δεν μπορώ να σου περιγράψω την αγωνία όταν ένιωθα το αίμα μου να τρέχει και τον έβλεπα να συνεχίζει να μου επιτίθεται. Δεν μπορώ να σου περιγράψω την απόγνωση όταν με είχε -νεκρή πια- μπροστά του και τον έβλεπα να πέφτει στα γόνατα και να κλαίει σαν παιδί, δήθεν μετανιωμένος. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως το ότι με σκότωσε τελικά, ήταν το μικρότερο κακό, γιατί όσα αισθανόμουν όσο πάλευε να πετύχει το στόχο του -το θάνατό μου- ήταν σαν ένα ατέλειωτο ταξίδι στην κόλαση. Κάνε μου τη χάρη λοιπόν και μην μείνεις στο γεγονός της δολοφονίας μου, σκέψου για λίγα λεπτά το πώς ένιωθε η ψυχή μου όσο πάλευα να ξεφύγω. Μόνο αν μπεις σ’ αυτή τη διαδικασία, ίσως νιώσεις το θυμό που πρέπει να έχεις απέναντί του. Μόνο τότε ίσως μπεις στη διαδικασία να παλέψεις να του δοθεί η τιμωρία που του αξίζει.

Το πώς με λένε, το πόσο χρονών είμαι, το πού μένω, το τι δουλειά κάνω, το πώς ήταν τα παιδικά μου χρόνια κι όλες αυτές οι διευκρινίσεις που πιθανότατα θα ήθελες, θα παραμείνουν άγνωστες. Δεν είναι που θέλω να ρίξω κάποιο πέπλο μυστηρίου ή κάτι τέτοιο, είναι που καμία απ’ αυτές τις λεπτομέρειες δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Κανένα απ’ τα παραπάνω στοιχεία δεν παίζει κάποιο ρόλο στο ότι βρίσκομαι εδώ. Έχουν βρεθεί εδώ γυναίκες με παρόμοια, αλλά και εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά απ’ τα δικά μου, κατά συνέπεια δεν υπάρχει κανένας λόγος να σταθούμε σ’ αυτά.

Ίσως θα ήταν πιο σοφό να με ρωτήσεις “τι έφταιξε τελικά”. Μετά από ώριμη σκέψη μάλλον θα σου πω… η τύχη. Και ξέρεις, αυτή είναι η πιο τρομαχτική απάντηση που θα μπορούσες να λάβεις, γιατί αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει τρόπος να προφυλαχτείς, δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις ή να μην κάνεις, δεν υπάρχει κάτι που αποφεύγοντάς το, θα μπορούσες να μην έχεις τη δική μου μοίρα. Μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω περισσότερο, μα όσο κι αν έψαξα, δεν κατάφερα να βρω άλλη αιτία. Μην απορείς… σκέψου το λίγο και θα συμφωνήσεις μαζί μου. Όλες οι ιστορίες που είχαν παρόμοια κατάληξη με τη δική μου, διαφέρουν πολύ η μία απ’ την άλλη. Επί της ουσίας, ό,τι κι αν έκανε, όπως κι αν λειτούργησε το “θύμα”, αν στο μυαλό του “θύτη” είχε μπει ο θάνατος, σ’ αυτόν θα όδευε.

Ξέρω πως δεν είμαι πολύ ευχάριστη και διασκεδαστική αυτή τη στιγμή, αλλά μιας και βρίσκομαι παγωμένη κι ακίνητη σ’ ένα κρύο φέρετρο, θα ήταν μάλλον οξύμωρο έστω να προσπαθήσω για κάτι τέτοιο. Είναι λίγο άβολη η θέση μου στη δεδομένη φάση (απ’ όλες τις απόψεις), αλλά θα ήθελα να σου μεταφέρω δυο-τρεις σκληρές αλήθειες, μήπως έστω και τώρα καταφέρω να σε αφυπνίσω, με την κρυφή ελπίδα να μην βρεθεί άλλη γυναίκα στο σημείο που βρίσκομαι τώρα.

Μην ψάχνεις τίποτα που να αφορά εμένα. Την ηλικία μου, το κοινωνικό μου γίγνεσθαι, το μορφωτικό μου επίπεδο. Μην ψάχνεις ψεγάδια στο χαρακτήρα μου, προβλήματα στη συμπεριφορά μου, μελανά σημεία στη ζωή μου.

Μην επικεντρώνεσαι στο πού τον γνώρισα, στο πώς ήρθαμε κοντά, στο πόσο καιρό συνυπήρχαμε. Μην επικεντρώνεσαι στη φύση της σχέσης μας, στο βάθος των συναισθημάτων μας, στο χρόνο γνωριμίας μας.

Μην ασχολείσαι με το τι δουλειά κάνει, με το αν τέλειωσε πανεπιστήμιο ή μόνο το δημοτικό, με το αν ο τραπεζικός του λογαριασμός είναι άδειος ή όχι. Μην ασχολείσαι με το πού γεννήθηκε, με το σε ποιον Θεό πιστεύει, με το τι αυτοκίνητο οδηγεί.

Αν κάπου θα έπρεπε να σταθείς είναι στο πώς τον μεγάλωσαν, στο τι αξίες του δόθηκαν, στο ποια κοινωνία τον γαλούχησε. Σ’ αυτά πρέπει να σταθείς, γιατί μόνο αυτά μπορούν να οπλίσουν ένα χέρι. Μόνο αυτά! Όχι το τι φορούσα, το αν ήμασταν παντρεμένοι, το αν είχαμε παιδιά, το αν με διεκδικούσε και δεν τον ήθελα, το αν του έδινα “δικαιώματα”. Αν σταθείς έστω μισό δευτερόλεπτο σ’ αυτά, του δίνεις ελαφρυντικά, ελαφρυντικά που δεν του αξίζουν. Γιατί ακόμη κι αν σ’ όλα τα παραπάνω ήμουν “φταίχτρα” κι εκείνος ισορροπημένος, θα με άφηνε, δεν θα με σκότωνε. Κι όμως κοίτα… κείτομαι εδώ νεκρή κι ακίνητη, με μια μάνα να κλαίει πάνω από ένα φέρετρο, έναν πατέρα να σπαράζει δίπλα της, λίγο πιο πέρα τα αδέρφια, συγγενείς, φίλους, γείτονες… Μια κοινωνία ολόκληρη να αναθεματίζει τον εγκληματία, συζητήσεις επί συζητήσεων για αυστηρότερες ποινές και τρόπους αντιμετώπισης του φαινομένου. Social που “ουρλιάζουν”, εκπομπές αφιερωμένες στο θέμα, με εκτενείς ενημερώσεις από ειδικούς κι ένα άδικο που πνίγει τους πάντες, μα που δυστυχώς ξεχνιέται στις πρώτες διαφημίσεις.