TheBluez

«Τι σκέφτεσαι;»
«Τίποτα μωρέ!»
«Εδώ δεν είσαι για τα ‘τίποτα μωρέ!’. Και πίστεψέ με, μετά από τόσα χρόνια, μπορώ να καταλάβω ότι κάτι σε απασχολεί!».

Και να του έλεγα; Ότι σκέφτομαι το παρελθόν; Ξανά; Θα με έπαιρνε και θα με σήκωνε. Θα μου έλεγε «έχεις κάνει τόσα βήματα μπροστά! Γιατί θέλεις όλα να τα γκρεμίσεις για το παρελθόν;». Σαν να τον ακούω! Αλλά έχει δίκιο… Σκέφτομαι πολλά και το τρομακτικό είναι ότι τα σκέφτομαι όλο και πιο συχνά.

«Ξέρεις… Ναι ok! Σκέφτομαι κάτι, αλλά δεν έχει σημασία!»
«Όλα έχουν σημασία εδώ μέσα και το ξέρεις πολύ καλά! Πες μου!»
«Δεν μου μιλάει! Πάλι!»
«Ποιος; Ο (κούνημα χεριού προς τα πίσω)…;;;»
«Όχι μωρέ εσύ αυτός! Ο… Ο άλλος… »
«Ο άλλος;;; Γυρίσαμε τόσο πίσω λοιπόν… Είμαι έτοιμος να ακούσω!»

«Δεν έχω πολλά να σου πω! Δεν μου μιλάει! Θα μου πεις ‘και τι μας νοιάζει;’ και θα σου πω ‘έλα ντε!’, αλλά μας νοιάζει. Με νοιάζει! Πάντα με ένοιαζε. Από την πρώτη στιγμή. Θυμάσαι πώς τον γνώρισα; Πρέπει να στο έχω περιγράψει πάνω από διακόσιες φορές όλον αυτόν τον καιρό…»
«Κάνε τις φορές πεντακόσιες και είμαστε μέσα!»
«Ασχολίαστο! Ε, ναι! Δεν θέλω να γυρίσω τόσο πίσω όμως… Αυτά πέρασαν! Τα συζητήσαμε άπειρες φορές. Όχι εμείς οι δύο, αλλά εγώ με εκείνον. Είχαμε την ευκαιρία να το κάνουμε. Όλα τα συζητήσαμε! Πολλάκις! Και όσο χρόνο περνούσαμε μαζί, ποτέ δεν έφτανε!»

«Ναι, αυτά τα ξέρω! Μην αποφεύγεις τις τωρινές σου σκέψεις χρησιμοποιώντας τις αναμνήσεις. Θέλω να μάθω τώρα τι σκέφτεσαι! Πάντα γυρνούσες σε εκείνον στα ζόρια. Όχι κυριολεκτικά. Μεταφορικά! Πάντα εκείνον σκεφτόσουν και πάντα τον αναζητούσες ακόμη κι αν δεν χρησιμοποιούσες λόγια για να εκφράσεις αυτή σου την ανάγκη. Ό,τι και αν έχει συμβεί, τον αγαπάς! Αυτό το ξέρουμε όλοι!»

«Ναι, τον αγαπάω! Αλλά δεν μιλάμε… Πάλι! Κάναμε μια προσπάθεια, αλλά μετά σιωπή! Φταίω! Δεν ήμουν ξεκάθαρη. Ήμουν απόλυτη, απόμακρη… Κακιά! Έγινα κακιά! Δεν το ήθελα όμως… Σε εκείνον ποτέ δεν ήμουν κακιά. Ο φόβος με έκανε, αλλά σιγά μην το μάθει. Κάθεται να ακούσει; Όχι! Μούτρα και εξαφάνιση! Λες και ξεφορτώθηκε το πρόβλημα. Δεν είναι έτσι! Άλλαξα… Άλλαξα χάρη σε εκείνον και σε όλα όσα άλλαξαν στη ζωή μου. Γιατί είναι τόσο κακό; Δεν αξίζω να αγαπιέμαι επειδή άλλαξα; Σταμάτησε να με αγαπάει επειδή άλλαξα; Και τι; Μόνο πρόβλημα είμαι; Και σε αυτόν; Γελάω! Ούτε στα μαθηματικά τόσα προβλήματα πια!».

«Δεν καταλαβαίνω! Τι σημαίνει ‘δεν αξίζω να αγαπιέμαι επειδή άλλαξα!’;;»

«Άλλαξα! Δεν είμαι ίδια με τότε! Άλλαξα! Για μένα άλλαξα προς το καλύτερο. Για τους άλλους, προφανώς (!) όχι! Και άλλαξα ακόμα περισσότερο τώρα. Αλλά πού είναι; Θα το μάθει ποτέ; Θα μου δώσει την ευκαιρία να του εξηγήσω; Να του μιλήσω; Άσε! Ξέρω! Όχι!».

«Του είπες ότι θες να μιλήσετε;»

«Φυσικά! Και μάντεψε…. ‘ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΕ!’. Τηλέφωνο δεν τολμάω να πάρω! Θα χρεωθώ ότι θέλω να του καταστρέψω τη ζωή! Μας πώς γίνεται να καταστρέφω μόνο εγώ τις ζωές των άλλων; Τι ταλέντο είναι αυτό που έχω η άτιμη! Λες και δεν έχω άλλες δουλειές και ασχολίες! Λες και δεν έχω να μαζέψω τα κομμάτια της δικιάς μου κατεστραμμένης ζωής… Όχι! Μόνο καταστρέφω τις ζωές των ανθρώπων που αγαπώ…»

«Του το είπες ότι τον αγαπάς;»

«Πόσες φορές ακόμα χρειάζεται να το ακούσει; Να το διαβάσει; Πόσες; Πλέον θεωρεί ότι είναι λόγια του αέρα. Ότι δεν ίσχυε ποτέ και το κυριότερο… πλέον δεν τον νοιάζει! Σκληρός άνθρωπος! Για αυτό όμως ασχολούμαι! Κάποια κουσούρια δεν φεύγουν τόσο εύκολα…».

«Ναι! Αλλά πρέπει να σκεφτείς ότι για να έφυγε θα είχε τους λόγους του!»

«Ένας λόγος! Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος! Δεν φταίω όμως για αυτό. Έπρεπε να συμβεί και συνέβη. Δεν ήταν παρών στην αλλαγή μου. Με βρήκε έτοιμη και αυτό λογικό να μην του αρέσει. Αν είχαμε περάσει χρόνο… Αν είχαμε αφιερωθεί λιγάκι ο ένας στον άλλον… Θεωρώ ότι θα καταλάβαινε. Και το γιατί και πώς. Θα το δεχόταν! Θα έβλεπε ότι πίσω από όλη αυτή την αναδόμηση, είμαι ακόμα η ίδια. Ο άνθρωπος που τον έκανε και γελούσε. Ο άνθρωπος που περνούσαμε καλά. Ο άνθρωπος που κάποτε τον ερωτεύτηκε…».

«Ωραία! Όλοι έχουμε ένα κοντινό ‘κάποτε’ στην καρδιά μας! Το θέμα μου είναι εσύ τι θες… Η καρδούλα σου τι λέει…»

«Μου λείπει! Πάντα μου έλειπε! Ξέρεις, ένα κομμάτι μου νιώθω ότι είναι δεμένο μαζί του. Και θα συνεχίσει να είναι! Προφανώς και τον αγαπώ! Προφανώς και θέλω να είναι ευτυχισμένος. Να! Ξέρω ότι έχει φτιάξει τη ζωή του και είμαι τόσο περήφανη για αυτό! Του αξίζει! Δεν υπάρχουν πλέον τα συναισθήματα που υπήρχαν… Δεν μπορώ όμως να τον πιέσω και να τον αναγκάσω να μου μιλήσει… Δεν μπορώ να…»

«Θες να αφήσουμε τώρα τις μ@λ@κίες και να μιλήσουμε σοβαρά;»
«Σοβαρά μιλάω!»
«Πες μου τι θα του έλεγες αν είχες την ευκαιρία… Τουλάχιστον έτσι θα τα βγάλεις από μέσα σου…»

Παύση….
Θα του έλεγα ότι μου λείπει. Ότι δεν θέλω να είμαστε έτσι. Ότι έχω στεναχωρηθεί για την έκβαση της ιστορίας μας. Ότι άλλαξα, όχι για να κάνω κακό στους άλλους, αλλά για να κάνω καλό σε εμένα. Ότι όσο και να έχω αλλάξει, αυτό το κομμάτι που μας δένει είναι πολύ δυνατό. Ότι θέλω να μιλήσουμε με τις ώρες. Να βρεθούμε. Θέλω να του ανοίξω την καρδιά μου όπως έκανε και εκείνος κάποτε σε εμένα. Να μάθει! Θέλω να του εξηγήσω πώς έφτασα στο σημείο που έχω φτάσει και πώς έγινα ο άνθρωπος που είμαι τώρα. Θέλω να του πω πόσο περήφανη είμαι. Πόσο χαρούμενη για εκείνον. Να ξαναγίνουμε φίλοι. Όπως ήμασταν κάποτε. Με τις σειρές και τους καφέδες μας. Με τις βόλτες και τα αστεία μας. Με τα πάνω μας και τα κάτω μας. Να του πω ότι τον θέλω στη ζωή μου.

«Τι θα του έλεγα;;; Δεν ξέρω! Όλα όσα θα μου έρχονταν στο μυαλό εκείνη την ώρα! Αλλά… Δεν μου μιλάει πάλι και δεν ξέρω αν θα μου ξαναμιλήσει και ποτέ… Δεν θα τον παρακαλέσω όμως! Αν και εφόσον θελήσει, ξέρει πού και πώς θα με βρει. Όπως ξέρω πως αν ποτέ εμφανιστεί θα είναι και η τελευταία ευκαιρία…»

«Μάλιστα! Δεν ξέρεις τι θα του πεις; Πολύ αισιόδοξο και ελπιδοφόρο!»

«Δεν φταίω! Αποσυντονίζομαι κάθε φορά! Τουλάχιστον τώρα ξέρεις τι σκέφτομαι… Εσύ! Εκείνος όχι! Γ@μώ! Κοίτα, θεωρώ πως θα μου περάσει… Θα ήθελα όμως να του μιλήσω! Θα του έλεγα πως τον αγαπάω ακόμα… Αυτό μπορεί να θέλει να το ξέρει… Τέλος πάντων… Θα περάσει. Είμαι σίγουρη!».