Ο ήχος που έφτανε από το διπλανό διαμέρισμα, έκανε τον Κλεάνθη να πεταχτεί από το κρεβάτι. Ήταν δυνατόν; Ηλεκτρική κιθάρα; Ντραμς; Αρμόνιο; Ουρλιαχτά; Από τους δίπλα; Το ηλικιωμένο ευγενικό ζευγάρι Χαρουμενόπουλου;
Ο κύριος Ευτύχιος, 90 ετών, ίσως και παραπάνω, συνταξιούχος εφοριακός, έβγαινε κάθε πρωί στις 09:00 βόλτα με τη χελώνα τους, την Ευλαμπία. Πίστευε πως κάθε ζώο έχει το δικαίωμα να χαρεί έναν περίπατο. Κοντούλης, με τρεις άσπρες τρίχες που αιωρούνταν ατίθασα, φιλούσε τη γυναίκα του στο μάγουλο πριν ξεπορτίσει μαζί με την Ευλαμπία, με πραγματικούς ρυθμούς χελώνας. Η Κυρία Χαρουμενόπουλου, συνταξιούχα νοικοκυρά, έπεστρεφε στο σαλόνι με τα τσοκαράκια της, άνοιγε την τηλεόραση να παρακολουθήσει Μενεγάκη. Τη λάτρευε την Ελένη! Όποτε συναντιόταν τυχαία με τον Κλέανθη στο ασανσέρ του έλεγε:
-Άντε να βρεις κι εσύ καμιά καλή κοπέλα σαν την Ελενίτσα μας. Όμορφη και…
“Κρυόκωλη”, σκεφτόταν πάντα ο Κλεάνθης.
-…. δροσερή, συνέχιζε απτόητη η κυρία Ευτέρπη
Οι τοίχοι των διαμερισμάτων δεν είχαν και την καλύτερη ηχομόνωση. Από το σαλόνι άκουγε άνετα την τηλεόρασή τους, μερικές ομιλίες, τις γαργάρες τους στο μπάνιο και ειδικά όταν έκλανε ο κύριος Ευτύχιος, τρανταζόταν η πολυκατοικία ολόκληρη! Καμιά φορά μαζευόντουσαν με τους φίλους τους και παίζανε ντάμα. Εκεί πια κανονική χορωδία τα ευγενή αέρια που αμολούσε η παρέα! Ο Κλεάνθης φανταζόταν πως μόνο με μάσκα οξυγόνου μπορούσες να μπεις στο σπίτι τους τέτοια βραδιά.
Η φασαρία συνεχιζόταν. Ο Κλέανθης διάβαζε για την εξεταστική του την τελευταία βδομάδα. Έδινε ένα δύσκολο μάθημα την επόμενη μέρα, το οποίο έπρεπε να περάσει οπωσδήποτε. Με τέτοιο θόρυβο ήταν αδύνατον! Σηκώθηκε από τον καναπέ. Κατευθύνθηκε στην κουζίνα. Οι φάλτσοι ήχοι της κιθάρας και του αρμόνιου του τρυπούσαν τα τύμπανα σα βελόνες. Η τραγουδίστρια με τη φωνή της, ο Θεός να την έκανε, έσπαγε τζάμια θωρακισμένου αυτοκινήτου.
-Μα καλά είναι δυνατόν; Μετακόμισαν οι “Def Leppard” στο διπλανό διαμέρισμα; ούρλιαξε.
Κοίταξε το ρολόι του. Εφτά το απόγευμα. Δεν ήταν ώρα κοινής ησυχίας. Τι θα έκανε; Άκουγε κανένας άλλος άραγε όλο αυτό; Άνοιξε την εξώπορτα. Κανείς. Όλος ο διάδρομος τρανταζόταν από τα ντραμς. Μήπως ήταν η ιδέα του; Μήπως είχε ξεθεωθεί στο διάβασμα, είχε κουραστεί και άκουγε μόνο αυτός τη φασαρία; Παραληρούσε; Έβαλε ένα ποτήρι κρύο γάλα. Το ήπιε μονορούφι. Τον ηρεμούσε πάντα. Αυτή τη φορά όχι. Έκατσε στον καναπέ. Άνοιξε το βιβλίο. Το ξανάκλεισε. Σηκώθηκε. Έκανε πέντε φορές το γύρο του διαμερίσματός του. Αυτό ήταν. Θα πήγαινε δίπλα.
Χτύπησε το κουδούνι. Η μουσική και οι κραυγές συνεχίζονταν. Ξαναχτύπησε με μανία χωρίς ν’ αφήσει το δάχτυλό του από το κουδούνι. Η φασαρία σταμάτησε. Τον άκουσαν. Αργά, συρτά βήματα πλησίασαν. Η πόρτα άνοιξε. Το θέαμα που αντίκρισε θα το θυμόταν σε όλη του τη ζωή.
Η κυρία Ευτέρπη με μαλλιά Tina Turner, κορμάκι γκρι, άσπρο χοντρό καλσόν και τα τσοκαράκια της, εμφανίστηκε στο κατώφλι. Στο μάγουλό της είχε ζωγραφίσει μια μωβ αστραπή.
-Κλεάνθη αγόρι μου όλα καλά;
Ο Κλεάνθης έβγαλε μια κραυγή όπως τα κοράκια.
-Tina; ψέλλισε.
Η κυρία Ευτέρπη χαμογέλασε.
-Πέρασε μέσα, είπε τραβώντας τον από το χέρι.
-Κάνουμε πρόβα! συνέχισε η κυρία Χαρουμενόπουλου απτόητη.
Ο Κλεάνθης επεξεργάστηκε το χώρο. Ο κύριος Ευτύχιος φορούσε μαύρο βινύλ παντελόνι και μόνο ένα γιλέκο του ιδίου χρώματος από πάνω. Στο κεφάλι είχε μια περούκα του Rod Stewart. Κρατούσε μια ηλεκτρική κιθάρα. Στα ντράμς ο κύριος Χαρίλαος, με παρόμοια εμφάνιση, αλλά περούκα Jon Bon Jovi στη δεκαετία του ‘80. Τέλος, στο αρμόνιο η κυρία Κοραλία με περούκα Cher και μπορντώ κορμάκι.
-Τι…τι.. τι συμβαίνει; τραύλισε ο Κλεάνθης
-Κάνουμε πρόβες για το Σάββατο. Έχουμε γιορτή στα ΚΑΠΗ! είπε ο κύριος Ευτύχιος.
-Τραγουδάμε το “Simply the Best” της αγαπημένης μας Tina Turner.
-Κι εγώ που νόμιζα πως ήρθαν οι απόκριες νωρίς… είπε ο Κλεάνθης.
-Συμβαίνει κάτι και μας διέκοψες νεαρέ; ρώτησε αυστηρά η κυρία Κοραλία.
Ο Κλεάνθης σα να ξύπνησε από λήθαργο.
-Συμβαίνει ότι αύριο γράφω μάθημα και διαβάζω. Με όλη αυτή τη φασαρία και τις φωνές δε μπορώ όμως.
-Καλά τελευταία μέρα βρήκες να διαβάσεις; συνέχισε στον ίδιο τόνο η Cher. Θα έπρεπε να ήσουν ήδη έτοιμος!
-Επανάληψη κάνω, είπε τσαντισμένα ο Κλεάνθης.
-Άρα έχεις ήδη διαβάσει. Τι μας πρήζεις τότε; φώναξε ο Bon Jovi
Ο Κλεάνθης κοκκίνησε από το θυμό του.
-Κάνετε ηχορύπανση! Δεν παίζεται έτσι το κομμάτι!
-Είναι Τετάρτη. Δεν έχουμε πολύ χρόνο μέχρι το Σάββατο, είπε απογοητευμένος ο Rod Stewart.
-Προφανώς! απάντησε ο Κλεάνθης ειρωνικά.
Κατά βάθος τους θαύμαζε που σε αυτή την ηλικία είχαν το κουράγιο για κάτι τέτοιο. Σκέφτηκε να τους βοηθήσει και να ηρεμήσει και ο ίδιος.
Σε λίγα λεπτά επέστρεψε στο διαμέρισμά του απόλυτα ικανοποιημένος. Η φασαρία είχε σταματήσει. Αύριο θα τους δάνειζε το CD με τα τραγούδια της Tina. Έτσι θα έκαναν πρόβα σε χαμηλούς τόνους, χωρίς να παίζουν οι ίδιοι και χωρίς να καταστρέφουν ένα ιερό κομμάτι μουσικής. Να ’ναι καλά το Playback, σκέφτηκε χαμογελώντας.
Elpida Petrova
