Η Σταχτοπούτα καθάριζε το τζάκι. Γονατιστή με το μισό σώμα της μέσα, έτριβε με μανία τοίχους και πάτωμα.“Να σου βάλουμε ένα στρώμα να κοιμάσαι εκεί”. Η Χιονάτη καθισμένη σε μια καρέκλα χάιδευε ένα κατακόκκινο μήλο. Μετά από μια δαγκωνιά το παράτησε κι έπιασε ένα δεύτερο μέσα από ένα καλάθι δίπλα της. Το δάγκωσε κι αυτό…

«Τι συμφογά! Τι συμφογά!», οι κραυγές του Σεφ Σοκολά ακούστηκαν μέχρι τα πέρατα του χωριού των Νάνων.«Τι συμβαίνει;»«Γιατί φωνάζει;»«Κακό που μας βρήκε!» Ο Σεφ έτρεξε μέχρι την πλατεία του χωριού κρατώντας στο χέρι του τον άσπρο του σκούφο και ανεμίζοντάς τον σαν σημαία. Γονάτισε και με το σκούφο σαν μαντήλι ξεκίνησε το κλάμα. Ένα κλάμα…

Ο Σωτήρης ήταν πολύ ικανοποιημένος με την πορεία της ημέρας μέχρι τώρα. Είχανε ξεμπερδέψει σχετικά νωρίς με την πρώτη κηδεία. Η κυρά – Κούλα, 80 ετών, δασκάλα φιλολογίας. Έμεινε την ώρα που έτρωγε μεσημεριανό. Πλουφ πάνω στη φασολάδα. Θεός σχωρέστην, σκέφτηκε κι έκανε το σταυρό του. Είχε αφήσει τη νεκροφόρα στο γκαράζ αφού την είχε καθαρίσει…

Η Κλάραμπελ Φον Τρίχεν, απολάμβανε το απογευματινό της λεμοντσέλο. Καθόταν στον κήπο της έπαυλής της με ένα μόνιμο χαμόγελο κολλημένο στο τσιτωμένο από τα αμέτρητα μπότοξ πρόσωπό της.«Επιτέλουθ, επιτέλουθ!» φώναξε. « Τα κακάρωθε η γριά καρακάκθα. Άργηθε, αλλά χαλάλι!». Ήπιε άλλη μια γουλιά λεμοντσέλο. Κοίταξε απαξιωτικά την ετοιμόρροπη έπαυλη. Η δεξιά πλευρά κόντευε να γκρεμιστεί…

Η Νεφέλη δε μπορούσε ν’ ανασάνει. Αισθανόταν το νυφικό να την πνίγει. Έβλεπε τον εαυτό της στον καθρέφτη και ήθελε να κλάψει. Οι φωνές γύρω της την τρέλαιναν. Όλη η οικογένεια, θείες, ξαδέρφες, μαζεμένες στο σαλόνι του σπιτιού της. Ξανακοίταξε το νυφικό από πάνω μέχρι κάτω.“Είναι δυνατόν να φοράω αυτή την αηδία;”Ήταν εξώπλατο, μακρύ, κάτασπρο,…