TheBluez

– Άντε Λία! Σήκω! Ένα μάθημα έμεινε! Έχει πάει 9 η ώρα και 11 δίνεις! Σου έχω πάρει και κρουασάν σοκολάτας που σου αρέσει! είπε η γιαγιά Καίτη στη Λία και την φίλησε στο μέτωπο για «καλημέρα».

– Αχ γιαγιά μου, τι θα έκανα χωρίς εσένα…

Αμέσως η Λία σηκώθηκε, έβαλε τις παντόφλες και τη ρόμπα της – ήταν Φλεβάρης – και αφού έπλυνε το πρόσωπό της, πήρε εκείνο το γκρι βιβλίο που εξαιτίας του είχε μείνει ένα εξάμηνο πίσω και πήγε να απολαύσει το γάλα και το κρουασάν της.

Καθ’ όλα τα έτη της σχολής, η Λία έφευγε από το σπίτι της και πήγαινε στο ‘ησυχαστήριό’ της. Στο σπίτι της γιαγιάς, που όλα ήταν πιο ήρεμα, πιο όμορφα και πιο…μυρωδάτα!

Μετά από ώρα, ετοιμάστηκε και πήρε τον δρόμο για τη σχολή με ανάμεικτα συναισθήματα και σκέψεις, μιας και επρόκειτο για το τελευταίο μάθημα, στο οποίο είχε κοπεί ήδη 2 φορές και ήθελε να το περάσει πια. Ήθελε να φύγει από τη σχολή και να ασχοληθεί ουσιαστικά με το αντικείμενο που τόσο αγαπούσε, την διδασκαλία.

Ήταν 10:40 όταν η Λία έφτασε στο αμφιθέατρο, το οποίο προφανώς και ήταν γεμάτο, μιας και ο συγκεκριμένος καθηγητής περνούσε με το σταγονόμετρο τους φοιτητές και σκανάροντας τον χώρο βρήκε ένα άδειο έδρανο στη δεύτερη σειρά, στο κέντρο.

Μόλις έκατσε, ξεφύσηξε τόσο δυνατά, που η κοπέλα που βρισκόταν στα δεξιά της γύρισε και την κοίταξε.

-Έχεις διαβάσει;
– Ναι, αλλά με τα θέματα που βάζει αυτός, θέλουμε ένα θαύμα για να περάσουμε και να τελειώνουμε με αυτό το βάσανο!
– Έχω κάνει σκονάκι στο έδρανο τα sos. Μπορούμε να βοηθήσουμε η μία την άλλη αν θες. Παναγιώτα!
– Λία, χάρηκα!

Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα…

Το ίδιο καλοκαίρι, η Παναγιώτα πρότεινε στη Λία, αν και γνωρίζονταν μόλις λίγους μήνες, να την φιλοξενήσει στο σπίτι της στο Άστρος και εκείνη δέχτηκε αμέσως! Τι κι αν είχε σχέση, τι κι αν είχε κανονίσει βόλτες με άλλες φίλες, με την Παναγιώτα δεν συγκρινόταν κανείς!

Έμεινε στο Άστρος μία ολόκληρη βδομάδα και έζησαν με την Παναγιώτα αξέχαστες κι αδιανόητα ανεξίτηλες στιγμές. Μιλούσαν όλη μέρα προσεγγίζοντας κάθε είδους θέμα, χωρίς να βαριούνται λεπτό. Αντάλλασσαν ρούχα, έφτιαχναν η μία τα μαλλιά της άλλης και άκουγαν δυνατά μουσική σαν να ήταν 16χρονα κορίτσια.

Ετοιμάζονταν για έξοδο κάθε βράδυ, με την Παναγιώτα να αδημονεί για την γνωριμία με τον «κατάλληλο».

«Α, φίλη μου» , έλεγε και ξαναέλεγε στην Λία, «εσύ τον έχεις δέσει τον γάιδαρό σου! Να μην βρούμε κι εμείς κανέναν;».

Κάθε βράδυ όμως, όποιος κι αν την πλησίαζε, αφού η Παναγιώτα «έπαιζε» μαζί του με τα μάτια και τα λόγια, με την ανατολή του ηλίου – γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να γυρίσουν νωρίτερα σπίτι – λίγο ο μπάρμαν που τις κέρναγε σφηνάκια, λίγο οι καλοκαιρινές μυρωδιές, έφευγε από το μαγαζί χωρίς καν να τους χαιρετήσει. Χωρίς να τους δώσει ένα τηλέφωνο, ένα προφίλ στα social media…

«Γιατί δεν του μίλησες του ανθρώπου;» την ρώταγε κάθε βράδυ η Λία. «Δεν είδες που σου έκανε νεύμα να πας προς τα εκεί;»

Ποτέ κανείς όμως δεν ήταν αρκετά καλός για εκείνη…

Έτσι πέρασε το πρώτο καλοκαίρι και ακολούθησαν πολλά ακόμα, με τις δύο φίλες να είναι αχώριστες και να γεμίζουν τις μέρες και τα βράδια τους με γέλια, ιστορίες, συζητήσεις, σχέδια για το μέλλον, καφέδες, βουτιές, ηλιοθεραπείες, βόλτες, ποτά, φωτογραφίες…

Οι χειμώνες τους δυστυχώς δεν ήταν ίδιοι. Η δουλειά και το πατρικό της Παναγιώτας ήταν στην Πελοπόννησο και της Λίας στην Αθήνα, με αποτέλεσμα να χάνεται η καθημερινή επαφή μεταξύ τους, μιας και οι υποχρεώσεις τους ήταν πολλές. Μόνο τον χειμώνα που η Λία έχασε τον πατέρα της είχε στο πλευρό της την Παναγιώτα και πραγματικά η πράξη της αυτή ‘επισφράγισε’ την φιλία τους.

Και μετά κι άλλα καλοκαίρια, που η Λία άφηνε πίσω, χωρίς δεύτερη σκέψη και τύψεις, οικογένεια και σχέση αδημονώντας να δει και να μιλήσει με την Παναγιώτα! Εκεί που ο ήλιος ανέτειλε το πρωί και έδυε το βράδυ, αλλά οι ώρες δεν ήταν ποτέ αρκετές για να αναλύσουν όσα τις ένωναν. Μέσα από κάθε τους συζήτηση διαπίστωναν πως είχαν όλο και περισσότερα κοινά γούστα, τρόπο σκέψης, απόψεις, τοποθετήσεις επί του επαγγελματικού, φιλοσοφία ζωής…