Έχετε νιώσει ποτέ εκείνο τον έρωτα, που την μια μέρα κάνει την καρδιά σου να πετάει, να νιώθεις ζωντανή και ευτυχισμένη και την επόμενη σε κάνει να νιώθεις νεκρή;
Εγώ τον ένιωσα και άρχισα πραγματικά να πιστεύω πως ο Λούσιφερ ή ο Εωσφόρος ή όπως αλλιώς θέλετε να τον πείτε, υπάρχει και είναι εδώ στην γη μαζί μας και μαντέψτε, έπεσα εγώ πάνω του και όχι απλά έπεσα, αλλά έκανα μετωπική σύγκρουση και τον ερωτεύτηκα τρελά με κάθε κύτταρο της ύπαρξής μου, με κάθε ανάσα μου, με κάθε χτύπο της καρδιάς μου.
Η κόλαση μέσα μου ξεκίνησε όταν μετά από χρόνια παραμέλησης, από μεικτά σινιάλα, από “άλλα λέω, άλλα κάνω”, ο διάβολος κατάλαβε ότι δεν έχω άλλες αντοχές να πληγώνω την καρδιά μου. Είχα πάρει ένα μαχαίρι και σε κάθε καβγά την πλήγωνα και η καρδιά μου είχε πληγωθεί τόσο πολύ, που δεν είχε πια ούτε μια σταγόνα αίμα και έτσι έμεινα άδεια, μόνη σε ένα σπίτι να κλαίω μερόνυχτα περιμένοντας εκείνον να αποφασίσει να γυρίσει να με κοιτάξει, να μου δώσει λίγη σημασία, λίγη αγάπη, λίγη αναγνώριση, αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ. Έπαιρνε όλη αυτή την αγάπη, την γοητεία, την αναγνώριση και την έδινε άλλου και εγώ ένιωθα πως ό,τι κι αν κάνω δεν φτάνει για να κερδίσω λίγη αγάπη. Μα “γιατί;” ρωτούσα τον εαυτό μου, του έδωσα τα πάντα, ό,τι κι αν ζητούσε το έκανα, ζητούσε να μην υπάρχω, έπαψα να υπάρχω, ζητούσε να περιμένω καρτερικά, περίμενα, ζητούσε πλήρη πίστη και αφοσίωση, την έδινα τόσο απλόχερα…
Όλα τα συναισθήματα μέσα μου είχαν γίνει σαν μια χιονοστιβάδα που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα κατά πάνω μου και με κυνήγαγε να με σκοτώσει. Όλα τα δάκρυα, ο πόνος, η απογοήτευση, οι υποσχέσεις που δεν κρατήθηκαν… Κι έτσι εγώ αποφάσισα να απομακρυνθώ, γιατί δεν άντεχα άλλο τον πόνο να με τρώει σαν σαράκι μέσα μου. Και εκείνος το αισθάνθηκε και ήρθε και είπε αυτά που δεν είχε πει ποτέ, λόγια τόσο όμορφα, μια εκδήλωση αγάπης που δεν ένιωσα ποτέ κι εγώ άφησα την καρδιά μου να πιστέψει. Έμοιαζε με παράδεισο, ήταν σαν όλες οι πληγές που είχα μέσα μου τόσα χρόνια να έκλεισαν μεμιάς και να θεραπευθήκαν αμέσως. Ένιωθα αγάπη! Πόσο όμορφο συναίσθημα η αγάπη! Ένιωθα ότι ήθελα να κατακτήσω τον κόσμο όλο και να τον φέρω στα πόδια του για να είναι ευτυχισμένος.
Δεν κράτησε πολύ όμως, με πέταξε και πάλι στα καζάνια της κολάσεως να υποφέρω μόνη μου, στην μοναξιά μου, αυτή ήταν η τιμωρία μου. Ο πόνος μου μεγάλωσε και με έπνιξε, πνίγηκα στα δάκρυά μου, στην θλίψη… Γιατί όταν πας στον παράδεισο για μια στιγμή και νιώθεις τόσο όμορφα και την επόμενη στιγμή βρίσκεσαι και πάλι στην κόλαση, στην τιμωρία, ο πόνος είναι αβάσταχτος.
Σκέφτηκα να θάψω την καρδιά μου, ίσως αν η καρδιά μου πέθαινε και δεν είχε συναισθήματα δεν θα πονούσε πια, μα μετά κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να σκοτώσω την καρδιά μου. Εκείνος ήταν που δεν ήταν ικανός να νιώσει αγάπη, που δεν ήταν ικανός να δώσει πίστη και αφοσίωση, όχι εγώ.
Και τότε έκανα το πιο μεγάλο καλό που μπορούσα να κάνω στην καρδιά μου, τον συγχώρησα, βίωσα τον πόνο μου, την απογοήτευσή μου και τον συγχώρησα για μένα, για να θεραπευθεί η καρδιά μου, να γεμίσει και πάλι φως και πίστη.
Όμως εγώ ήξερα πως ο Λούσιφερ ήταν κάποτε ο Σαμαήλ, ο Αρχάγγελος του Θεού, ο πιο όμορφος και πετυχημένος, μα ο εγωισμός του και η ματαιοδοξία του τον οδήγησαν στην πτώση του. Γιατί καμία φορά μπορεί να έχουμε τον παράδεισο και να μην τον βλέπουμε και ψάχνοντας άλλους παραδείσους, τελικά χάνουμε τα φτερά μας και πέφτουμε στην κόλαση. Αλλά αυτά είναι μαθήματα ζωής του καθενός και κανείς δεν έχει δικαίωμα να επέμβει στα μαθήματα ζωής κανενός.
Εγώ στην καρδιά μου θα κρατήσω αυτήν την ανάμνηση του Σαμαήλ και όχι του Λούσιφερ που ψάχνει την αγάπη σε κάθε νέο πρόσωπο, νομίζει ότι την βρίσκει και μόλις βιώσει ηρεμία, σταθερότητα, αποσυντονίζεται, κάτι χτυπάει μέσα του και νιώθει παγιδευμένος και πρέπει να απομακρυνθεί. Εκεί κατάλαβα ότι δεν έφταιγα εγώ, όση αγάπη κι αν έδινα ήταν ο ίδιος που πίστευε ότι δεν την άξιζε και όπου άλλου κι αν την έβρισκε, πάλι θα την έδιωχνε, γιατί την φοβόταν την αγάπη. Την φοβόταν με όλο του το είναι, φοβόταν πως θα πάει σε κομμάτια της καρδιάς του που είχαν πεθάνει, γιατί είχε ξεχάσει πως κάποτε ήταν ο Σαμαήλ, ο Άγγελος του Φωτός που έφερνε φως, ο εκλεκτός του Θεού και ίσως και ο ίδιος να μίσησε τον εαυτό του τόσο πολύ που κατέστρεψε ό,τι είχε γιατί νόμιζε ότι δεν ήταν αρκετά.
Η απάντηση σε όλα είναι η αγάπη, το να αισθανθείς την αγάπη μέσα σου, να καταλάβεις πώς είναι να σε αγαπάνε, να σε προσέχουν, να σε εκτιμάνε, να σε προστατεύουν.
Ποσό διαφορετικός θα ήταν αυτός ο κόσμος αν δείχναμε αγάπη, ακόμη κι αν μας πατούσαν την καρδιά και μας την έκαναν χίλια κομμάτια…
Η αγάπη γέννησε κόσμους και ζωές, γέννησε ιστορία και εξέλιξη, γέννησε επαναστάσεις και πολέμους, γιατί όταν κάποιος μπορεί να νιώσει ότι τον αγαπάνε νιώθει ικανός να κάνει τα πάντα.
Γι’ αυτό εγώ πάντα θα ελπίζω όπου κι αν πάει, όπου κι αν βρεθεί ο Λούσιφερ, πως κάποια στιγμή θα νιώσει την αγάπη και θα θυμηθεί ότι ήταν ο Σαμαήλ, θα ξεθολώσει η εικόνα μέσα στο μυαλό του για τον εαυτό του, θα γιατρευτούν αυτές οι βαθιές πληγές που του κλείδωσαν τα συναισθήματα και θα ψάξει την αγάπη. Ελπίζω μόνο να μην είναι αργά…
Βασιλική Γκόγκα