TheBluez

Ο καταγάλανος ουρανός είχε πλημυρίσει με τα πορφυρά, κόκκινα, πορτοκαλένια χρώματα του ήλιου, όλα έμοιαζαν παραμυθένια, φωτεινά και ξεκάθαρα σαν να βρισκόσουν στον παράδεισο. Ή μήπως ήσουν;

Σίγουρα αυτό είναι το ιδανικό μέρος για εσένα γυναίκα, ταλαίπωρη και βασανισμένη! Εκεί που πάνε οι ψυχές όταν φεύγουν για το μακρινό τους ταξίδι από την γη στον ουρανό. Όταν αποχωρίζονται από το σώμα τους με την βία, όταν έχουν ζήσει μέσα στην μιζέρια χωρίς ίχνος αγάπης και φροντίδας. Διάσπαρτα στον απέραντο κήπο, που φτάνει μέχρι εκεί που πέφτει το μάτι σου και ακόμη παραπέρα, με τα λουλούδια τα όμορφα, τα εύοσμα, τα πολύχρωμα, με τα δέντρα τα τεράστια με τα καταπράσινα φυλλώματα και τους μεγάλους κορμούς, με τις λίμνες στολισμένες με νούφαρα, εκεί βρίσκονταν εκατοντάδες άνθρωποι, άντρες νέοι, ηλικιωμένοι, γυναίκες, παιδιά. Στο κέντρο στέκονταν όρθιες μερικές γυναίκες. Μα αυτές δεν ήταν οποιεσδήποτε γυναίκες. Όχι! Φορούσαν μακριούς χιτώνες, λευκούς, τα μαλλιά ανέμελα στους ώμους, με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη και στα χέρια τους κρατούσαν το λουλούδι που τους το πρόσφεραν οι άγγελοι για το καλωσόρισμα. Από αυτό το λουλούδι θα έπαιρναν και το καινούριο τους όνομα. Η Ανθή, η Βιολέτα, η Τριανταφυλλιά, η Δάφνη, η Κρινιώ! Στην σύντομη ζωή τους στην γη είχαν άλλα ονόματα, επειδή όμως η ψυχή τους έφυγε βίαια από το σώμα για τον ουράνιο παράδεισο, ο άγγελος που τις περίμενε στο κατώφλι του για να τις ηρεμήσει και να τις παρηγορήσει, τους έδωσε και ένα λουλούδι να το μυρίζουν και να μην φοβούνται στο νέο τους σπίτι.

Οι γυναίκες κάθισαν στο γρασίδι, στόλισαν τα μαλλιά τους με τα λουλούδια τους και απολαμβάνοντας το ελαφρύ δροσερό αεράκι άρχισαν να συνομιλούν, ενώ από το στόμα τους έβγαιναν λέξεις όμορφες και γλυκές σαν να ήθελαν να εξυμνήσουν τον χώρο που βρίσκονταν.
-Τι όμορφη μέρα και η σημερινή! είπε η Ανθή. Κοιτάξτε τα πουλάκια πόσο ανέμελα κάθονται στα κλαδιά των δέντρων και πόσο χαρούμενα είναι! Μα αυτό το τραγούδι τους είναι γιατρειά σκέτη! Αχ και να το άκουγαν και οι άλλες γυναίκες κάτω στην γη όταν στεναχωριούνται και κλαίνε…

-Πόσο θα τις παρηγορούσε το τραγούδι τους αλήθεια! συμφώνησε η Βιολέτα.

-Θυμάμαι πόσο φοβόμουν τα βράδια όταν επέστρεφε ο άντρας μου από την δουλειά… συνέχισε η Δάφνη. Προσπαθούσα να τα βρει όλα τέλεια για να μην βρει αφορμή να μου φωνάξει. Και δούλευα σκληρά και το πάλευα να φανώ ήρεμη και ευχάριστη, αλλά τις περισσότερες φορές δεν τα κατάφερνα. Με το παραμικρό έβαζε τις φωνές τόσο δυνατά, που οι λέξεις ηχούσαν στα αυτιά μου για μέρες! Γιατί δεν είχε αλάτι το φαγητό ή γιατί δεν έβρισκε το αγαπημένο πουκάμισο σιδερωμένο όταν το ήθελε…

-Τα ίδια βίωνα κι εγώ, συμφώνησε η Τριανταφυλλιά. Κάποιες φορές έβρισκα το θάρρος να του απαντήσω στις κατηγόριες του, αλλά τότε εκείνος γινόταν έξαλλος και οι φωνές δυνάμωναν. Στο τέλος δεν μιλούσα καθόλου και καθόμουν στην άκρη του δωματίου μου μέχρι να περάσει η μπόρα. Τότε ήταν που φούντωνε περισσότερο και μετά από λίγο καιρό δεν αρκέστηκε στις φωνές. Σήκωνε το χέρι του και με χτυπούσε, στην αρχή ήταν μόνο ένα χαστούκι, μετά ήρθαν και τα υπόλοιπα.

– Πόσους εξευτελισμούς έζησα ούτε ξέρω να σας πω, είπε η Ανθή και έβαλε τα χέρια της μπροστά στα υγρά της μάτια. Ήμουν μικρή, ούτε 17 όταν έμεινα έγκυος και σταμάτησα το σχολείο για χάρη του. Και αν δεν ήμουν η καλύτερη μαθήτρια; Και όχι μόνο! Και αθλήτρια και καλή μουσικός! Δεν ξέρω τι με είχε πιάσει τότε και ήμουν τόσο κολλημένη μαζί του. Ήταν τα μάτια του, τα ωραία λόγια που μου έλεγε; Ήταν και μεγαλύτερός μου, όμορφος και ευκατάστατος, με το δικό του αυτοκίνητο και την δική του δουλειά. Κι εγώ έπεσα στην παγίδα, κολακεύτηκα και παρασύρθηκα από την συμπεριφορά του. Και άφησα την μέχρι τότε ανέμελη ζωή μου και τους δικούς μου, που είχαν τόσες αντιρρήσεις για αυτή την σχέση και έφυγα μαζί του και τον παντρεύτηκα κρυφά. Και νόμιζα ότι ζούσα ένα όνειρο, που δεν ήθελα να τελειώσει με τίποτα! Τον πρώτο καιρό όλα έμοιαζαν υπέροχα και η ζωή κυλούσε ήρεμη. Όταν ήρθε το μωρό άρχισαν και τα προβλήματα. Δεν ξέρεις εσύ από αυτά, μου έλεγε και μου έπαιρνε το παιδί από τα χέρια και το ταρακουνούσε για να το ησυχάσει. Κι εγώ βουβή παρέμενα και δεν ήξερα τι να κάνω. Ίσως να είχε δίκιο, σκεφτόμουν, είμαι μια ανίκανη μάνα και το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμάμαι ατελείωτες ώρες. Και ούτε παιδί κοίταζα, ούτε σπίτι, ούτε άντρα. Και εκείνος γινόταν έξαλλος, με εξευτέλιζε και με μείωνε συνέχεια. Τις περισσότερες φορές το βράδυ έπεφτε στα πόδια μου και κλαίγοντας μου ζητούσε συγνώμη μετανοιωμένος για την απαίσια συμπεριφορά του. Κι εγώ τον λυπόμουν και αισθανόμουν για πολύ λίγο δικαιωμένη. Και τον συγχωρούσα και τον αγκάλιαζα σφικτά να μην μου φύγει και γινόμουν δική του χωρίς ενδοιασμούς. Για λίγες ώρες νόμιζα ότι είχαν αλλάξει τα πράγματα και θα ξυπνούσα την επομένη μέρα και όλα θα γίνονταν όπως στην αρχή της γνωριμίας μας…
Όταν το παιδί μου έκλεισε τα δύο του χρόνια άρχισαν τα προβλήματα στην δουλειά του και έγινε πιο επιθετικός και χειριστικός. Εγώ έβαζα τα δυνατά μου να φανώ δυνατή για την κόρη μου, για εκείνον και στο τέλος για μένα. Δεν καταλάβαινα και πολλά για τα ζόρια που πέρναγε ο ίδιος, από την μία τα ύποπτα τηλέφωνα με τον δήθεν παιδικό του φίλο που θα του δάνειζε ένα σημαντικό ποσό, από την άλλη η απότομη αλλαγή στην ζωή του, τον έφεραν στα όριά του. Ένα βράδυ τον άκουσα να συνομιλεί με κάποιους ύποπτους ανθρώπους της νύκτας και αυτό ήταν και το τέλος μου. Βρέθηκα στο λάθος μέρος την λάθος ώρα. Το μόνο που θυμάμαι ήταν να παλεύω μαζί του εκείνο το βράδυ του Ιουνίου για την ζωή μου και το μόνο που με ένοιαζε ήταν το παιδί μου. Σε λίγα λεπτά ένιωσα την αναπνοή μου να κόβεται και να σταματάει η καρδιά μου. Και μετά ήρθε το τέλος! Ο χρόνος σταμάτησε για λίγο, ένιωσα ανάλαφρη και μετά άρχισε το πέταγμά μου. Έβλεπα από ψηλά την μικρή να κοιμάται στην κούνια της, ήθελα τόσο πολύ να πάω να την αγκαλιάσω, να την προστατέψω και εκείνον να έχει χάσει την ψυχραιμία του και να προσπαθεί να κρύψει οποιοδήποτε ενοχοποιητικό στοιχείο, να μην καρφωθεί στην αστυνομία. Ευτυχώς όμως οι καταθέσεις του και η στάση του τον πρόδωσαν και ήρθε η δικαίωση.

-Εγώ ζούσα έναν εφιάλτη για πολλά χρόνια, από τα 20 μου που τον γνώρισα, η ζωή μου ήταν μία καθημερινή πάλη, συνέχισε η Βιολέτα. Δεν ξέρω γιατί δεν έφευγα, δεν είχα και πού να πάω. Με είχε αποκόψει από τις φίλες μου και την οικογένειά μου, που δυστυχώς δεν ζούσε κοντά μας. Θυμάμαι στην διάρκεια της εγκυμοσύνης μου να με χτυπάει για να ρίξω το παιδί. Δεν ξέρω πώς επέζησα και αφού το γέννησα το δόλιο, λίγο τα πράγματα άλλαξαν, γιατί ήταν και αγόρι βλέπεις και κάπου μαλάκωσε η ψυχή του. Μετά από λίγο καιρό όμως πάλι άρχισαν τα ζόρια και λίγο η ψυχολόγος στο σχολείο του μικρού που αντιλήφθηκε το πρόβλημα και με βοήθησε αρκετά, λίγο το παιδί που έκλαιγε τα βράδια γιατί φοβόταν και αυτό, βρήκα το θάρρος να πάρω το παιδί και να γυρίσω στο πατρικό μου. Τι ανακούφιση! Πόσο μου στάθηκαν οι γονείς μου! Αυτός ο πατέρας μου ήταν και για μένα και το παιδί μου το μεγάλο μου στήριγμα. Δυστυχώς η ηρεμία μας κράτησε λίγο. Μας ακολούθησε ο άντρας μου και ένα βράδυ που επέστρεφα στο σπίτι μου την είχε στημένη. Στην αρχή προσπάθησε με το καλό να με καταφέρει, με τα γλυκόλογα, κι εγώ αποφασισμένη όπως ήμουν επέμενα στην στάση μου για το διαζύγιο και τότε εκείνος άρχισε να με βρίζει. Στα αυτιά μου ηχούσαν οι λέξεις βαριές, όμως εγώ έσφιξα τα χέρια μου σε γροθιά και συνέχισα τον δρόμο. Τράβηξε μαχαίρι και με κάρφωσε ούτε ξέρω πόσες φορές στην καρδιά και στο λαιμό. Ένιωσα έναν δυνατό πόνο. Μετά ήρθε το σκοτάδι! Ο πρώην άντρας μου προσπάθησε να αυτοκτονήσει, αλλά ευτυχώς δεν τα κατάφερε και τώρα βρίσκεται στην φυλακή. Για το παλικαράκι μου λυπάμαι, για τον πόνο που γέμισε η αθώα ψυχή του. Ευτυχώς μεγαλώνει με τους γονείς μου κι εγώ βλέπω την πρόοδό του και χαίρομαι.

-Και γιατί όλα αυτά, μου λέτε; ρώτησε η Λεμονιά, μία πανέμορφη νεαρή γυναίκα που στα τριάντα της χρόνια, έγκυος, βίωσε έναν μαρτυρικό θάνατο. Γιατί σε κάποια στιγμή η κάθε μία από μας αποφάσισε να βάλει ένα τέλος στην θλιβερή ζωή της, να απαλλαγεί από την κακοποίηση και τους εξευτελισμούς. Κι αν δεν είχα προσπαθήσει να του εξηγήσω με ωραίο τρόπο πως το μόνο που με ενδιέφερε ήταν η οικογένειά μας και φυσικά αυτός ο ίδιος. Ήμουν ανέκαθεν άτομο με χαμηλό προφίλ, έτσι είχα μάθει από την μάνα μου. Να μην αντιμιλάω, να κοιτάω την δουλειά μου και τον άντρα μου. Εκείνος όμως είχε μεγαλώσει αλλιώς. Το “απόλυτο αρσενικό”, ό,τι σκεφτόταν έπρεπε να γίνει την ώρα που το ήθελε και με τον τρόπο που του άρεσε. Και από την άλλη, είχαμε και ζήλιες. Γιατί με κοίταξε ο ένας ή ο άλλος, γιατί μου μίλησε με ιδιαίτερο τρόπο ο σερβιτόρος στην ταβέρνα, γιατί, γιατί… Κι εγώ την ησυχία μου ήθελα και τίποτε άλλο. Και όταν έμεινα έγκυος, η χαρά μετατράπηκε σε θλίψη. Πού να πιστέψει ότι το παιδί ήταν δικό του! Λέγε με ποιόν το έκανες ή ποιος είναι ο πατέρας του παιδιού; Εκεί ήταν που ξεχείλισε το ποτήρι, η μία κουβέντα έφερε την άλλη, η υπομονή μου έφτασε στα όριά της και άνοιξα την πόρτα και έφυγα. Ούτε ξέρω πώς το έκανα αυτό, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έβρισκα την δύναμη να επαναστατήσω! Το βράδυ με βρήκε να κοιμάμαι σε μία φίλη και τα επόμενα βράδια το ίδιο. Μέχρι που μία μέρα αποφάσισα να γυρίσω σπίτι να μαζέψω τα πράγματά μου. Ανοίγοντας την πόρτα, τον βρήκα να κάθεται στον καναπέ, δεν περίμενα να τον βρω εκεί τέτοια ώρα. Στην αρχή έδειξε ότι χάρηκε που με είδε, αντιθέτως εγώ ταράχτηκα αλλά προσπάθησα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Άρχισα να μαζεύω τα πράγματά μου, τα πιο απαραίτητα και αυτό τον θύμωσε περισσότερο. Οι κουβέντες που έβγαιναν από το στόμα του πριν λίγες μέρες θα με πλήγωναν, όμως ήμουν αποφασισμένη να φύγω μακριά, να γλυτώσω για το παιδί που κουβάλαγα και για μένα φυσικά. Στο δευτερόλεπτο ένιωσα ένα βαρύ χτύπημα στο κεφάλι και έπεσα κάτω, κι εκείνος συνέχισε να με χτυπάει μέχρι που σταμάτησα να αναπνέω. Μετά βρέθηκα σε ένα μπαούλο, ίσα που με χώραγε και εκείνος έκλεισε την πόρτα και έφυγε. Η αστυνομία βρήκε το βασανισμένο μου κορμί μετά από μέρες. Όταν βγήκε η ψυχή μου από το σώμα μου, ένα ελαφρύ αεράκι με έσπρωχνε ψηλά και ένιωθα τις φτερούγες των αγγέλων να με αγκαλιάζουν γλυκά γλυκά. Φτάνοντας σε αυτό το μέρος, αυτό που αντίκρισα με αποζημίωσε για τον πόνο που είχα νιώσει, δεν ξέρω αν ήταν το φως, τα λουλούδια, τα δέντρα, τα ρυάκια. Εγώ δεν ήμουν η ίδια. Είχε γαληνέψει η ψυχή μου, κοίταξα το σώμα μου που φόραγε το μακρύ λευκό φόρεμα, τα μαλλιά μου μακριά στους ώμους καλοκτενισμένα, τα χέρια μου καθαρά και απαλά και όταν ο άγγελος με καλωσόρισε με τους λεμονανθούς και τους τοποθέτησε στα χέρια μου, ένιωσα την απόλυτη ευτυχία!

– Ελάτε κορίτσια όμορφα και γλυκά να κάνουμε έναν κύκλο και να χορέψουμε στον ρυθμό της μουσικής που δίνουν τα τραγούδια των πουλιών, να χαρούμε αυτόν τον Παράδεισο! είπε η Μυρτώ.

Και όλες μαζί σηκώθηκαν, έπιασαν τα χέρια και άρχισαν να χορεύουν με αργά βήματα ακολουθώντας τις νότες που έβγαζαν τα πουλάκια, και χάρηκαν οι ψυχές και τα ζώα παρακολουθούσαν τον χορό και χαίρονταν κι αυτά! Οι άγγελοι είχαν μαζευτεί από πάνω τους και κούναγαν τα φτερά τους , να τους δείξουν την παρουσία τους και ένα μεθυστικό αεράκι ακουμπούσε τα μάγουλά τους. Σε κάποια στιγμή η Δάφνη γύρισε το κεφάλι της και με τρεμάμενη φωνή είπε “Κοιτάξτε! Έρχεται και άλλη μια γυναίκα και κρατάει χρυσάνθεμα και πίσω της άλλη μια με μαργαρίτες. Πάμε κοντά τους να τις υποδεχτούμε , να μην φοβηθούν!”.

Και έτσι γεμίζει ο παράδεισος με τις ψυχές των γυναικών που έφυγαν από την ζωή με τον πιο άγριο, άδικο τρόπο. Γιατί βρέθηκε στον δρόμο τους ένας άλλος άνθρωπος που κουβαλάει κι εκείνος ένα μεγάλο βάρος από το μεγάλωμά του.

Τα τελευταία χρόνια η λίστα των γυναικών που χάνουν την ζωή τους από το χέρι του συντρόφου τους δεν έχει σταματημό. Οι ηλικίες των θυμάτων ποικίλουν, 17, 22, 30, 40, 77, 80 ετών. Οι θύτες τις περισσότερες φορές παίζουν θέατρο ότι πονούν και υποφέρουν. Στο τέλος ομολογούν ύστερα από τις πιέσεις της αστυνομίας.

Κάποτε ο “πάτερ φαμίλιας” είχε το δικαίωμα να υπερασπιστεί την τιμή του αφαιρώντας την ζωή της κόρης, της γυναίκας, χωρίς φόβο, χωρίς τιμωρία. Τα χρόνια πέρασαν και τίποτε δεν άλλαξε, το έγκλημα κατά των γυναικών κρατάει τα επίσημα κλειδιά του σπιτιού της καθεμίας. Πάλι ένας άντρας ασκεί βία και τις περισσότερες φορές παίρνει το όπλο στα χέρια και χωρίς δεύτερη σκέψη δολοφονεί την σύντροφο, την σύζυγο, μόνο και μόνο γιατί ακόμη υπάρχουν οι ανισόρροπες σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα μέσα σε μία πατριαρχική ακόμη κοινωνία. Και αυτή η αδικία οδηγεί στην αντίληψη ότι η εύκολη λύση είναι η αφαίρεση της γυναικείας ζωής!

Γυναίκες κάθε ηλικίας μιλήστε, δεν είστε μόνες, υπάρχουν σωματεία, σύλλογοι, ψυχολόγοι, ειδικοί να σας βοηθήσουν να βρείτε την χαμένη σας αυτοπεποίθηση, να σταθείτε στα πόδια σας. Η ζωή σας ανήκει μέχρι το τέλος, εκεί που έχει καθορίσει ο Θεός, η μοίρα για σας και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κάνει βίαιες παρεμβάσεις και να σας κόβει το νήμα της ζωής με τέτοιους τρόπους. Στην ζωή πρέπει να μάθουμε να βάζουμε όρια, ο καθένας στην θέση του, γιατί αν τα όρια παραβιάζονται, τότε έρχεται η ρήξη με τον εαυτό μας και μετά με τους άλλους. Υπάρχει και το ΟΧΙ και πρέπει να μάθουμε όλοι να το δεχόμαστε! Μας αρέσει δεν μας αρέσει!