Δευτέρα πρωί. Για τον Αργύρη δεν ήταν μόνο η αρχή της εβδομάδας. Ήταν η μέρα που πάει για ψώνια, συνήθως του δεκαπενθήμερου. Σηκώθηκε, ετοιμάστηκε και κάθισε να απολαύσει τον πρωινό του καφέ. -Καλημέρα Τασία, κοιμήθηκες καλά; -Ε, με την ζέστη που κάνει, μια χαρά. Επιτέλους να ζεσταθεί το κοκαλάκι μου μπας και μου περάσουν αυτοί…

Για τον Αργύρη και την Τασία, η λέξη “διακοπές” ήταν μια πονεμένη ιστορία. Δεν λέω, στα νιάτα τους ήταν δεδομένο ότι θα απολάμβαναν λίγες μέρες δίπλα στην θάλασσα. Είχαν και την Μαρία μικρή, οπότε για χάρη του παιδιού ο κύριος Αργύρης έπαιρνε λίγες μέρες άδεια εκεί κοντά στον Δεκαπενταύγουστο. Ο Αργύρης ήταν προϊστάμενος στην ΔΕΗ…

Ο Ιάκωβος φόρεσε την μπλε φόρμα με τα λευκά σιρίτια στα πλαϊνά και το εθνόσημο στο αριστερό μέρος της ζακέτας και πήρε την έξοδο προς το στάδιο. Επιτέλους ήρθε η ώρα της δικαίωσης, αυτή που ονειρευόταν τόσα χρόνια. Ήταν ακόμη τόσο νέος, μετρούσε μόνο είκοσι δύο χρόνια, κι όμως να που στεκόταν πάνω στο πιο…

Ο κύριος Αντώνης ήταν ένας συμπαθέστατος συνταξιούχος κηπουρός. Τα φυτά και οι κήποι ήταν η ζωή του. Από μικρός, πού τον έβρισκες πού τον έχανες, ήταν στον κήπο με το σκαλιστήρι στο χέρι, να σκάβει, να ξεχορταριάζει και να φυτεύει. Οι φίλοι του τον πείραζαν συνέχεια: -Εεε Αντώνη, έλα να παίξεις μαζί μας μπάλα, αντί…

Η πρώτη Κυριακή του μήνα ήρθε επιτέλους. Χρόνια τώρα η κυρία Τασία φόραγε τα καλά της, έτοιμη για την μεσημεριανή έξοδο. Ήταν μία ιεροτελεστία αυτή η Κυριακή, γιατί από τα νιάτα της ο Αργύρης και εκείνη βόλταραν πρώτα στην παραλία του Φλοίσβου, αφού πρώτα είχε προηγηθεί ένα καφεδάκι στο κοντινότερο καφέ και μετά ένα πέρασμα…

Το παρόν κείμενο είναι λογοτεχνικό και όχι ενημερωτικό. Άνοιξη, 2007 Ένα κοπάδι από ψάρια και τι ψάρια, λαγοκέφαλοι, συγκεντρώθηκαν στα νερά της Μεσογείου, κοντά στις ακτές της Αιγύπτου. Θέμα για συζήτηση ήταν η μετανάστευση. Τον λόγο τον πήρε ο γηραιότερος που ήταν και ο αρχηγός της ομάδας. -Φίλοι μου αγαπημένοι, ένα έχω να σας πω.…