Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, άρχισαν οι αναρτήσεις για τα τσουρέκια του Πάσχα. Θα νόμιζε κανείς ότι γίνεται ένας εγχώριος διαγωνισμός, να μην πω και διεθνής, για το ποια συνταγή είναι η καλύτερη. Κάθε ζαχαροπλάστης ή μάγειρας που σέβεται τον εαυτό του, θα ανεβάσει τουλάχιστον δύο συνταγές, μία για αρχάριους, σαν την φίλη μας…

Η Σοφί ήταν μία κοπέλα ρομαντική, περισσότερο από όσο έπρεπε. Ίσως σε αυτό συνετέλεσε το γεγονός ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα παλιό αρχοντικό της Καστέλας. Ίσως πάλι ότι την φρόντισε μία γυναίκα που ήταν λάτρης των γραμμάτων και της ποίησης. Η Σοφί γεννήθηκε μία ημέρα του Απρίλη, λίγο πριν το Πάσχα, σε μία κλινική…

Η αίθουσα του δικαστηρίου είχε γεμίσει με κόσμο, μην πάει ο νους σας στο κακό. Δεν είχε συμβεί κανένα δυστύχημα με τραίνο, ούτε καμιά φωτιά είχε πάρει τραγικές διαστάσεις, ούτε είχε γίνει καμία υπεξαίρεση χρημάτων. Τίποτα απ’ όλα αυτά, γιατί απλά όλα τρέχουν ομαλά σε αυτήν την χώρα. Όλα; Σχεδόν! Γιατί το τέλειο το συναντά…

Ο Λευτέρης ένα όνειρο είχε από τα μικρά του χρόνια. Να γίνει κτηνοτρόφος. Κανείς δεν κατάλαβε ποτέ πώς προέκυψε αυτή του η επιθυμία. Ίσως γιατί στα λίγα χρόνια ζωής που μέτραγε μέχρι τότε, να είχε ακούσει τόσες ιστορίες για τα ζώα, κυρίως για τα προβατάκια, τα κατσικάκια και τα κουνελάκια και να του αναπτύχθηκε ένα…

Ο Νικόλας τράβηξε το κουρτινάκι από το μικροσκοπικό παράθυρο της κουζίνας με θέα το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου. Το σπίτι του, ένα μικρό παλιό κτίσμα στην Αμοργό, κληρονομιά από τον θείο του, είχε γίνει το καταφύγιό του τα τελευταία δύο χρόνια. Ο ήχος από το μπρίκι που ψήνει τον καφέ, τον έκανε να γυρίσει το…

-Όχι, δεν θα βγεις από ‘δω μέσα! με αυτά τα κοφτά λόγια ο Θανάσης έκλεισε την ξύλινη πόρτα της σοφίτας αφήνοντας μέσα την μικρή του κόρη.Η Ανθή ήταν μόλις δώδεκα ετών, το τελευταίο παιδί της οικογένειας της Γεωργίας και του Αθανασίου Κουβελάκη, ενός επιφανούς άντρα που δεν ήταν άλλος από τον πρόεδρο ενός ξεχασμένου χωριού…

Τρέξε, τρέξε γρήγορα, ό,τι προλάβεις να αρπάξεις πριν σε βρει καμιά συμφορά, έλεγε από μέσα του ο χαριτωμένος ποντικός. Είχε μαζευτεί σε μία σκούρα γκρι μάζα μοιάζοντας με την βρώμικη μπάλα όταν την κλωτσούν τα παιδιά στα βρεμένα λασπόνερα, με την ουρά του να κουνιέται δεξιά κι αριστερά. Το προσωπάκι του έλαμπε, το ίδιο και…

– Μα είναι σίγουρο ότι θα είμαι χαρούμενη και ευτυχισμένη σε αυτό το σπίτι; ρώτησε η ψυχή τον Άγγελο προστάτη της, λίγους μήνες πριν βρεθεί στην μήτρα μιας ξένης γυναίκας σαν έμβρυο.– Αν δεν ήσουν, δεν θα σε έστελνα εκεί. Η μητέρα του σπιτιού είναι μία πολύ δοτική γυναίκα και να είσαι σίγουρη ότι αυτή…