TheBluez

Μεγάλωσε με παραμύθια. Ίσως αυτό να ήταν και το πρόβλημα. Γιατί είχε χτίσει στο μυαλό της την πεποίθηση πως όλες οι ιστορίες – αργά ή γρήγορα – (θα) έχουν ένα ευτυχισμένο τέλος. Πως όλα βρίσκουν το δρόμο τους, σαν άψογα οργανωμένα κομμάτια που ταιριάζουν αβίαστα και καταλήγουν στο ότι ‘ζουν όλοι αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα’. Φαντασία ίσως. Ή ίσως υπέρμετρη αισιοδοξία. Χρειαζόταν για επιβίωση σε αυτό τον κόσμο.

Της άρεσαν τα παραμύθια γιατί εκεί το καλό πάντα νικούσε. Γιατί ο δράκος πάντα έπαιρνε αυτό που του αξίζει. Γιατί τα όνειρα πραγματοποιούνταν και έβρισκαν μια χαρούμενη κατάληξη. Ίσως αυτό όμως την δυσκόλεψε στο να προσγειωθεί στην πραγματικότητα. Γιατί ρεαλιστικά, η ζωή δεν είναι παραμύθι. Τουλάχιστον όχι για τους περισσότερους από εμάς.

Όταν αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της καθημερινότητας, οριακά άγγιξε την κατάθλιψη. Την δυσχέρεια της ανεργίας ακολούθησε ο συμβιβασμός με δουλειές που δεν της ταίριαζαν, με τόσο χαμηλές απολαβές, ώστε με το ζόρι τα έβγαζε πέρα με τα έξοδα διαβίωσης. Η ανοχή της συγκατοίκησης σε άθλιες πολυκατοικίες όπου κανείς δεν νοιαζόταν για το κοινό καλό ή καν την κοινή ησυχία, η γενική απουσία της ευγένειας και της κοινής λογικής, τα καθημερινά παράδοξα και παράλογα με τα οποία ερχόταν αντιμέτωπη με το που έβγαινε έξω και άρχιζε τη μέρα, μέχρι και το βράδυ που πάλευε να ηρεμήσει για να κοιμηθεί, οδήγησαν σε μια ψυχοφθόρα κατάσταση. Σε μια κατάσταση που σε τίποτα δεν θύμιζε τα παραμύθια που διάβαζε μικρή.

Οι ανθρώπινες σχέσεις αποδεικνύονταν το πιο δύσκολο κομμάτι του παζλ από όλα. Γιατί ο καθένας κρύβει το δικό του σκοπό. Κάθε άτομο δρα βάσει το ιδιωτικό του συμφέρον, καθαρά εγωιστικά, κοιτώντας μόνο την πάρτη του. Σπάνια κάποιος λειτουργεί με γνώμονα το καλό κάποιου άλλου και ακόμα και σε αυτή την εξίσωση, το καλό του άλλου δε θα πρέπει να υπερβαίνει το καλό το δικό σου. Είτε είναι σε επαγγελματικές είτε σε προσωπικές σχέσεις, ίσχυε το ίδιο.

Στις ερωτικές σχέσεις δε, έβρισκε πως συχνά έπεφτε στην παγίδα να σαγηνεύεται γρήγορα και εύκολα. Να συναρπάζεται από τις μικρές κινήσεις ρομαντισμού και να ερωτεύεται παράφορα γρήγορα και ολοκληρωτικά. Ήλπιζε πως θα ήταν αμοιβαίο. Αυτό πίστευε. Και τα έδινε όλα. Έκανε όσα θα ήθελε να λάμβανε κι αυτή στον έρωτα κι ακόμα παραπάνω. Γιατί έτσι γίνεται όταν αγαπάς: ανοίγεις την καρδιά σου και δίνεις διάπλατα. Χωρίς φόβο. Μόνο με την αισιοδοξία πως θα εκτιμηθεί, θα αναγνωρισθεί όλο αυτό. Μα σπάνια γινόταν. Άρχισε να αντιλαμβάνεται πως όταν δίνεις πολλά – ειδικά χωρίς να σ’ τα ζητάνε – ρισκάρεις να θεωρηθείς δεδομένο. Και εκεί έχεις ήδη χάσει.

Έμαθε με τρόπο οδυνηρό πως πονάει η απόρριψη. Πως η καρδιά ραγίζει σε χίλια κομμάτια όταν πληγώνεται και πως υποφέρει σιωπηλά και μόνη για αυτό.
Μα έμαθε επίσης πώς να ξανασηκώνεται μετά από κάθε δυσκολία, απογοήτευση, στεναχώρια. Πως πρέπει πρώτα η ίδια να αναγνωρίζει και να εκτιμάει την αξία της και έπειτα να απαιτεί να το κάνουν και οι άλλοι.
Μα πάνω από όλα, μετά από καιρό, έμαθε πως πρόβλημα είναι μόνο ένα θέμα υγείας, όλα τα άλλα είναι απλά προβληματισμοί. Κι όλα λύνονται με κάποιο τρόπο. Κι αν όχι, μαθαίνεις να τα αποδέχεσαι και να τα διαχειρίζεσαι. Όλα ενσωματώνονταν σε μια μόνο φράση: «Κι αυτό θα περάσει».

Την ιστορία της, την είχε διηγηθεί η κυρία Αμαλία, την οποία γνώρισε σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου μια βραδιά που την εισήγαγαν εκείνη εσπευσμένα, όταν την χτύπησε ένα αμάξι σε μια διασταύρωση. Έτρεχε ο οδηγός, αλλά κι εκείνη ήταν υπερβολικά χαμένη στις σκέψεις της για να προσέξει πως το αμάξι δε θα σταματούσε. Η κυρία Αμαλία ήταν ήδη εκεί μετά από μια λαπαροσκοπική επέμβαση αφαίρεσης όγκου.

Η νεαρή ήταν συγχυσμένη όταν έφτασε. Δεν είχε πολύ-καταλάβει τι συνέβη και οι γιατροί δεν κατάφερναν να της αποσπάσουν πληροφορίες για το ποιον να καλέσουν κοντά της. Της έβαλαν ορό, αντιβιώσεις και ηρεμιστικό για να συνέλθει από το σοκ και εκείνη αποκοιμήθηκε.

Ξύπνησε όμως αλαφιασμένη με το πρώτο φως στο χάραμα και άρχισε σιωπηλά να κλαίει. «Γιατί σε εμένα;» ήταν το αναπάντητο ερώτημα που ταλανιζόταν στο μυαλό της. Αναρωτιόταν τι είχε κάνει να αξίζει τόση ταλαιπωρία. Ακόμα και οι ηρωίδες των αγαπημένων της παραμυθιών μετά από μερικές δυσκολίες, έβρισκαν το χαρούμενο μονοπάτι τους – τον έρωτα και την ευτυχία. Για εκείνη, γιατί ήταν τόσο δυσεύρετα και γιατί καθυστερούσαν τόσο;

Σαν να διαισθάνθηκε τις τόσες ερωτήσεις που αιωρούνταν στο δωμάτιο, η κυρία Αμαλία ανασηκώθηκε στο κρεβάτι και της συστήθηκε ευγενικά.
«Όσο και να σπας το κεφάλι σου, απάντηση δε θα πάρεις», της είπε και εκείνη ξαφνιάστηκε που μπορούσε κάποιος να διαβάσει τις σκέψεις της.
«Είναι μερικά πράγματα στη ζωή που πρέπει απλά να τα αποδεχτείς. Όπως το να είσαι ευγνώμων που γλίτωσες και είσαι εδώ τώρα. Θα μπορούσε όλο το συμβάν που πέρασες να είχε άλλη εξέλιξη. Να χαίρεσαι που είσαι καλά. Όλα τα άλλα περνάνε».

Η νεαρή ξέσπασε σε λυγμούς. Δεν ήταν θέμα αχαριστίας, ούτε ευγνωμοσύνης. Ήταν αυτό το ανυπόφορο ‘γιατί’ που της έτρωγε τα σωθικά: ‘γιατί τώρα, γιατί σε εμένα, γιατί όχι, γιατί…γιατί…γιατί…’.
Σαν να την αποκωδικοποίησε με μια ματιά, η κυρία Αμαλία της ανακοίνωσε γλυκά: «θα σου πω ένα παραμύθι και θα τα δεις όλα διαφορετικά. Είναι ένα παλιό περσικό παραμύθι για έναν βασιλιά που ζήτησε από τους υπηκόους του να του φτιάξουν ένα δαχτυλίδι όπου πάνω θα αναγραφόταν μια φράση που θα τον έκανε να αισθάνεται χαρούμενος όταν ήταν λυπημένος. Εκείνοι του έδωσαν ένα με χαραγμένες τις λέξεις «κι αυτό θα περάσει». Αποτύπωνε τη δύναμη του εφήμερου, γιατί τον παρηγορούσε πως η λύπη δε θα διαρκέσει και η χαρά θα επιστρέψει, μα παράλληλα τον υπενθύμιζε να μένει ταπεινός γιατί και η ευτυχία δεν είναι παντοτινή.
Η ζωή είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα. Μια χαρούμενη ημέρα μπορεί να την διαδεχτεί μια πολύ δύσκολη, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως κάθε μέρα θα είναι έτσι. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε και τις καλές και τις κακές μέρες. Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. Υπάρχουν τόσα χρώματα ενδιάμεσα αν επιλέξουμε να τα δούμε.
Κι αυτό που βιώνεις τώρα, θα περάσει. Έχει υπομονή και κουράγιο».