Η Μαρίνα είχε πάντα μια βαλίτσα κάτω από το κρεβάτι. Κανείς δεν το ήξερε. Ούτε ο άντρας της, ούτε η κόρη της, ούτε η αδελφή της που περνούσε σχεδόν κάθε Κυριακή από το σπίτι για καφέ. Μια παλιά, μαύρη βαλίτσα, λίγο σκισμένη στη μία γωνία, που είχε αγοράσει πριν από δεκαεπτά χρόνια. Τότε δεν είχε…

Η Άννα δεν έψαχνε κάτι συγκεκριμένο εκείνο το απόγευμα. Είχε βγει βόλτα να καθαρίσει το μυαλό της από τις μυριάδες σκέψεις που την κατέκλυζαν τον τελευταίο καιρό.Όταν ξεκίνησε άξαφνα να βρέχει, μπήκε ενστικτωδώς στο παλαιοβιβλιοπωλείο που ξεπρόβαλε μπροστά της, περισσότερο για να γλιτώσει από τη βροχή παρά από κάποια πραγματική ανάγκη να αγοράσει βιβλίο. Η…

Ήταν μια σχέση είκοσι οκτώ ημερών, όσο κρατά ένας κύκλος της σελήνης, κι όμως μέσα σε αυτό το τόσο μικρό χρονικό διάστημα, χώρεσαν πράγματα που άλλοι δεν ζουν σε χρόνια ολόκληρα. Ξεκίνησε ήσυχα, σχεδόν ανεπαίσθητα, χωρίς υποσχέσεις και χωρίς φόβο, σαν κάτι που δεν χρειαζόταν εξήγηση για να υπάρξει. Από την πρώτη στιγμή όλα έμοιαζαν…

(Μια ιστορία για όσα δεν λέμε σε κανέναν) Σ’ ένα μικρό χωριό, κρυμμένο ανάμεσα σε λόφους που μοιάζανε πάντα λίγο πιο κοντά στον ουρανό απ’ όσο έπρεπε, ζούσε ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Λήδα. Ήταν ήσυχη, ευγενική, και πάντα φαινόταν σαν να έχει ένα μισό χαμόγελο που δεν έλεγε ποτέ σε τι ακριβώς ανήκει: στη…

Η νύχτα είχε απλώσει το πέπλο της πάνω από την πόλη. Οι δρόμοι, βρεγμένοι από μια ξαφνική βροχή, καθρέφτιζαν τα φώτα των φαναριών σαν μικρές φλόγες που τρεμόπαιζαν μέσα στο σκοτάδι. Η Γιελένα περπατούσε αργά, με βήματα που δεν ήξεραν αν ήθελαν να φτάσουν στον προορισμό τους ή να χαθούν για πάντα μέσα στη διαδρομή.Στην…

Κάθε βράδυ στις 3:13.Όχι 3:12, όχι 3:15. 3:13.Η Μαργαρίτα ξυπνούσε μες στο σκοτάδι, σαν κάτι να την τραβούσε πίσω στην επιφάνεια από τα συντρίμμια του ύπνου. Δεν ήξερε αν ήταν η καρδιά της που χτυπούσε άτσαλα ή απλώς ο θόρυβος του τίποτα που έκανε ησυχία.Ήταν πάντα εκεί, η ίδια σκέψη, με το ίδιο βάρος: ο…

Τον συνάντησε μια μέρα τυχαία. Ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να πιστεύει. Γιατί τίποτα σ’ εκείνον δεν της φαινόταν απλό ή τυχαίο. Σαν να τον κουβαλούσε πάντα μέσα της, σαν να της έλειπε από πριν τον γνωρίσει. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που τους βλέπεις και νιώθεις πως κάπου, κάποτε, είχατε ξαναβρεθεί. Ίσως σε άλλη ζωή,…

«Όλα καλά θα πάνε», της το έλεγε συχνά. Σχεδόν κάθε φορά που εκείνη λύγιζε, κάθε φορά που το βλέμμα της χαμήλωνε και η φωνή της έσπαγε. Το έλεγε με σιγουριά. Όχι επιτηδευμένη, αλλά βαθιά, αβίαστη, σαν να ήξερε κάτι που εκείνη δεν ήξερε. Κι εκείνη τον πίστευε. Ανακουφιζόταν. Ένιωθε ασφάλεια, όχι τόσο από τα λόγια,…