Κάποτε, σε ένα παλάτι σε μια διάσταση μακρινή, ζούσε μια νεράιδα που παρακολουθούσε από μια σφαίρα τις ζωές των ανθρώπων της Γης… Είχε την ικανότητα να επιδρά στην καθημερινότητά τους, ώστε να προκαλεί συναντήσεις ανάμεσα σε ανθρώπους που ταιριάζουν πραγματικά, ή που έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλoν την παρούσα χρονική στιγμή.
Κάθε μήνα είχε από μια συγκεκριμένη αποστολή… Αυτή τη φορά, ο στόχος της ήταν να ενώσει τους δύο πιο μοναχικούς ανθρώπους, μιας πόλης. Ήξερε πως δε θα ήταν εύκολο. Η πόλη ήταν αρκετά μεγάλη και αυτοί οι δυο δεν έβγαιναν πολύ από το σπίτι, ώστε να προκληθεί η συνάντησή τους. Αγαπούσαν και οι δυο όμως τα ίδια πράγματα… Τις βαθιές συζητήσεις, τα μέρη με όμορφη θέα, τα βιβλία, τη γραφή. Όταν τους άκουγε κανείς να αναφέρουν πώς φαντάζονται το άλλο τους μισό, εσωτερικά και εξωτερικά, ήταν σαν να περιγράφει ο ένας τον άλλον κι ας μην ήξεραν καν την ύπαρξή του. Θα ήταν κρίμα, να μην γνωριστούν…
Η καλή νεράιδα, έσπαγε το κεφάλι της για μέρες για να καταστρώσει κάποιο σχέδιο… Μετά από πολλή σκέψη αποφάσισε να στείλει και στους δύο το ίδιο ανώνυμο γράμμα, που έγραφε: «Kαμιά φορά πρέπει να σπάμε το κέλυφος της πραγματικότητά μας, διότι από τα συντρίμμια ίσως ξεπροβάλλει το παραμύθι. Εάν θέλεις να προσδώσεις λίγη μαγεία στη ζωή σου, πήγαινε αύριο στην πλατεία στις 8 και κάθισε στο πρώτο σιντριβάνι, έχοντας το χέρι σηκωμένο». Όταν έλαβαν το γράμμα και οι δύο σάστισαν, σκέφτηκαν μήπως επρόκειτο για κάποια φάρσα. Μα, η ανάγκη για λίγο χρώμα στη ζωή τους, τους έκανε να πάρουν το ρίσκο. Η ζωή τους άλλωστε είχε καταλήξει μια βαρετή, μονότονη ρουτίνα.
Πράγματι στην πλατεία στις 8 ακριβώς βρέθηκαν ένα κορίτσι κι ένα αγόρι με το χέρι σηκωμένο. Κοίταξαν ο ένας τον άλλον αμήχανα και χαμογέλασαν πλατιά… Πήρε πρώτα το λόγο το κορίτσι:
-Ξέρεις, έλαβα ένα γράμμα που έλεγε πως αν θέλω να προσδώσω λίγη μαγεία στη ζωή μου, να έρθω εδώ σήμερα.
-Τo ίδιο κι εγώ. Άρα αναφέρονταν σε σένα, μα δε σε ξέρω. Μάλλον κάποιος που μας ξέρει και τους δύο θεωρεί πως ταιριάζουμε και σκαρφίστηκε αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο να γνωριστούμε.
-Αναρωτιέμαι ποιος μπορεί να είναι, γιατί δεν έχω πολλούς φίλους.
-Ούτε εγώ έχω. Μάλλον κάποιος γνωστός μας που δε μας πάει στο μυαλό, θέλει το καλό και των δύο. Δεν χάνουμε κάτι πάντως να γνωριστούμε, αφού φτάσαμε μέχρι εδώ.
Το αγόρι κοίταξε τότε το κορίτσι ντροπαλά, έχοντας αγωνία για την απάντησή της. Τον είχε κερδίσει ήδη με την ομορφιά της και την θετικότητα που εξέπεμπε σαν άνθρωπος.
– Εννοείται να γνωριστούμε. Βρήκαμε το πρώτο κοινό, μάλλον και στους δύο λείπει η μαγεία από τη ζωή μας, για να αποδεχθούμε την πρόσκληση. είπε η κοπέλα με ενθουσιασμό. Η αλήθεια είναι πως ο νεαρός της είχε κινήσει κι εκείνης το ενδιαφέρον κατά πολύ.
Έφυγαν τότε από την πλατεία και πήγαν και κάθισαν σε μία καφετέρια με κήπο, που τύγχανε να είναι η αγαπημένη και των δυο. Άρχισαν να μιλούν, ανακαλύπτοντας ο ένας τον άλλον. Όσο κυλούσε η κουβέντα, καταλάβαιναν πως αυτός που τους έστειλε τα γράμματα είχε δίκιο που ήθελε να γνωριστούν. Ταίριαζαν τόσο πολύ! Αγαπούσαν τα ίδια μέρη, τα ίδια βιβλία, αντιπαθούσαν τις εφήμερες διασκεδάσεις, τις μαζικές συνήθειες και είχαν σχετική κοσμοθεωρία. Επιπλέον έκαναν ο ένας τον άλλον να γελάει τόσο εύκολα! Έμοιαζε σαν να είχαν έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας, έμφυτο, σαν αυτόν που δημιουργούν τα άτομα που κάνουν παρέα για χρόνια, παρόλο που είχαν μόλις γνωριστεί. Μείναν εκεί να μιλάν αρκετές ώρες και αργά το βράδυ πήραν το δρόμο για τα σπίτια τους. Κλείσανε ραντεβού την επόμενη μέρα στο ίδιο μέρος.
Πέρασαν από τότε πολλές συναντήσεις στο σημείο που υπήρξε σταθμός της γνωριμίας τους. Καταλήξανε μαζί και συχνά ευγνωμονούσαν τον ανώνυμο αποστολέα του γράμματος, που δεν έμαθαν ποτέ ποιος ήταν. Νίκησαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τη μοναξιά, βρήκαν ο ένας στο πρόσωπο του άλλου τον άνθρωπό του. Δύο χαρακτήρες περίεργοι, λίγο εύθικτοι, λίγο ιδιότροποι, μα αλληλοσυμπληρώνονταν τόσο καλά!
Η καλή νεράιδα τους παρακολουθούσε από τη σφαίρα της όλον αυτόν τον καιρό, νιώθοντας περήφανη για το επίτευγμά της, που ίσως αποτελούσε και το σπουδαιότερο του συνολικού της έργου.
Ιωάννα Χαντζαρά