TheBluez

Έκατσαν και οι τρεις στο μεγάλο τραπέζι με τις πολυθρόνες. Παρατηρούσαν πολύ προσεκτικά ο ένας τον άλλον. Τρεις τελείως διαφορετικοί άντρες. Ο ένας πιο όμορφος από τον άλλον. Πάνω κάτω, ίδια ηλικία. Ο καθένας είχε μπροστά του ένα ποτήρι. Μισογεμάτο ή μισοάδειο δεν έχει σημασία… Σημασία έχει μόνο ο λόγος της παρουσίας τους σε αυτό το δωμάτιο.

«Δεν αντέχω άλλο!», είπε ο ένας κουνώντας νευρικά το πόδι κάτω από το τραπέζι. «Πόση ώρα είμαστε εδώ μέσα;»
«Ώχου! Τώρα θ’ αρχίσεις να γκρινιάζεις; Τώρα είναι που δεν θα αντέξω!», ανταπάντησε ο άλλος.
«Παιδιά, θέλω να χαλαρώσετε! Σε λίγο θα μάθουμε τι συμβαίνει!», απάντησε ο τρίτος χαλαρός τελείως.

Μέσα στην απόλυτη ησυχία του δωματίου, ο ήχος των τακουνιών που διέσχιζαν τον διάδρομο ακουγόταν πεντακάθαρα. Γυναίκα! Πλησίαζε το δωμάτιο όλο και περισσότερο και οι άντρες κοιτούσαν εναγωνίως την πόρτα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε και η γυναίκα με τα τακούνια έκανε την εμφάνισή της.

«Τζένη;», είπαν και οι τρεις με μια φωνή και αμέσως κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.
«Καλησπέρα, αγόρια!», είπε εκείνη ήρεμα και καθαρά και έκατσε στην πρώτη άδεια πολυθρόνα που βρήκε. «Ελπίζω να γνωριστήκατε όσο με περιμένατε!». Καμία απάντηση.

«Εξαιρετικά! Στα δεξιά μου λοιπόν, είναι ο Μίλτος. Με τον Μίλτο γνωριστήκαμε πριν ένα χρόνο. Φίλος φίλων. Μεγάλη καψούρα!», είπε η Τζένη. Ο Μίλτος ξεροκατάπιε και κοίταξε τους άλλους δύο, αλλά παρέμενε χαλαρός τύπος.

«Στα αριστερά μου, είναι ο Βασίλης. Αχ, ο Βασίλης! Γνωριστήκαμε πριν έξι χρόνια. Συγγενής της κολλητής μου. Σε σχέση όταν τον γνώρισα. Χώρισε μετά, παίχτηκε εκεί μια ωραία φάση και μετά τέλος. Είχα την ευκαιρία να κάνω sεξ μαζί του δις, αλλά την πέταξα στα σκουπίδια γιατί ήμουν κυρία! Και ηλίθι@! Μεγάάάάάλο απωθημένο!».
Ο Βασίλης κοίταξε τους υπόλοιπους και έγνεψε με το κεφάλι.

«Καιιιιιι… Μπροστά μου! Αχ, μπροστά μου!»
«Τζένη! Κόψε τις μ@λ@κίες, σε παρακαλώ!», απάντησε ο άντρας απέναντί της.
«Αυτόν τον γκρίνια γιατί, ρε κοριτσάκι μου, τον θέλουμε;», είπε ο Βασίλης,
«Γιατί αυτός ο γκρίνιας, είναι ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου!», είπε η Τζένη και όλοι την κοίταξαν με απορία. Όλοι εκτός από εκείνον. Τον Μάνθο!

«Αυτός είναι ο Μάνθος! Η αγάπη της ζωής μου! Αυτός ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο καλύτερός μου φίλος. Γνωριστήκαμε στο σωστό μέρος, λάθος στιγμή. Δουλεύαμε μαζί εννοώ. Ταιριάξαμε αμέσως αλλά βλέπαμε ο καθένας τον άλλον τελείως διαφορετικά. Για εκείνον φιλία, για εμένα έρωτας. Οι ζωές μας παράλληλες για καιρό. Κανένα σημείο επαφής. Βέβαια, για να ακριβολογούμε, οι ευθείες μας ενώθηκαν πέντε, έξι, δέκα φορές αλλά ok!».

Ο Μάνθος την κοιτούσε μες στα μάτια… Η Τζένη χανόταν σε αυτό το βλέμμα…

«Και τι θέλουμε εδώ και οι τρεις;», ρώτησε ο Μίλτος.
«Είστε εδώ, γιατί με κατηγορούσατε, ο καθένας ξεχωριστά, ότι δεν έχω πάθος, δεν ξέρω να αγαπάω, δεν ξέρω να ελέγχω τον εαυτό μου κλπ. Έ, ο καθένας από εσάς είναι η απόδειξη ότι έχω όόόόλα όσα προανέφερα και άλλα τόσα!».

«Σίγα ρε Τζενάκι! Σιγά!», είπε ο Βασίλης με το γνωστό υπεροπτικό του ύφος που εκνεύριζε, αλλά ταυτόχρονα τρέλαινε την Τζένη.
«Όχι, αγάπες μου! Είστε εδώ για να τα ακούσετε. Είστε εδώ γιατί εγώ τώρα βρήκα τον εαυτό μου και αν πρέπει να προχωρήσω, οφείλω να κλείσω καθετί ανοιχτό!».
«Είμαι όλος αυτιά, κοριτσάρα μου! Για πες!», είπε ξανά ο Βασίλης και βολεύτηκε στην πολυθρόνα του.

«Τι να πω, Βασίλη μου; Ότι είσαι ο πιο αδύναμος από τους τρεις; Ότι με είχες να λιώνω σαν κερί και προτίμησες, με μια φτηνή δικαιολογία, να με κάνεις πέρα; Ότι αντί να χαίρεσαι που ήμουν κυρία με Κ κεφαλαίο, το γύρισες εναντίον μου; Ότι ακόμα και τώρα, δεν μπορείς να διαχειριστείς την παρουσία μου και συμπεριφέρεσαι πιο μ@λ@κισμένα και από δεκάχρονο; Ώρες ώρες, απορώ τι σου βρήκα! Ok… είσαι κούκλος και ακραία σέξι και τότε, πέρασα τέλεια, αλλά δεν μετάνιωσα στιγμή που δεν προχώρησα μαζί σου. Μάλλον όμως εσένα, αυτό σε ενοχλεί… Ήσουν, είσαι και θα είσαι απωθημένο, αλλά δεν θα πεθάνω κιόλας!».

«Πώς τολμάς;», της είπε και σηκώθηκε όρθιος. Ο Μάνθος πετάχτηκε και μπήκε μπροστά της να την προστατεύσει. Ο Βασίλης οπισθοχώρησε και χύθηκε ηττημένος στην καρέκλα του.

«ΧΑ! Πως σε πετσόκοψε έτσι ρε;», είπε γελώντας ο Μίλτος.
«Μη γελάς! Σειρά σου!», είπε η Τζένη και του κόπηκε το γελάκι.

«Μίλτο μου! Αχ μωρέ Μίλτο μου! Ώρες ώρες, απορώ και εσένα τι σου βρήκα! Εσύ είσαι κλασική περίπτωση βλάβης. Δοσμένος και ταγμένος σε άλλη και το παραέβλεπα! Τόσο χ@ζή! Και εσύ… Τόσο δοσμένος και ταγμένος που τα κινητά μας έπαιρναν φωτιά από το μπλα μπα όλη μέρα. Στην αρχή, τα έχασα! Έλεγα στον εαυτό μου ‘δεν μπορεί αυτός ο ΚΟΥΚΛΟΣ να ασχολείται μαζί μου!’, αλλά να που μπορεί! Γιατί βρε πουλάκι μου; Γιατί; Ήμασταν σκέτη ταλαιπωρία και εσύ τελείως ανίκανος να διαχειριστείς όλα αυτά που «ένιωθες» για μένα!».

Ο Μίλτος κόκκαλο. Χαλαρός μεν, κόκκαλο δε… Και μουγκός!

«Δεν έχεις να πεις κάτι;», ρώτησε η Τζένη με απορία.
«Τι να πει, μανάρι μου;», πετάχτηκε ο Βασίλης. «Δεν τον βλέπεις; Παιδάκι!».
«ΠΑΙΔΑΚΙ;» τον ρώτησε η Τζένη, «μάλλον δεν κατάλαβες αυτά που σου είπα πριν! Και δεν είμαι το ‘μανάρι’ σου!».
«Το συνεχίζεις;;;», φώναξε ο Βασίλης και σηκώθηκε να πάει προς το μέρος της, αλλά ο Μάνθος τον πρόλαβε ξανά και μπήκε μπροστά της.

«Τζένη… Έεεε, δεν έχω να πω κάτι! Εγώ ήθελα να κάνουμε παρέα. Μιλούσαμε, περνούσαμε καλά, γελούσαμε. Τα είχαμε βρει! Αλλά εντάξει… Δεν… Έγώ…», έλεγε ο Μίλτος τραυλίζοντας.

Ο Μάνθος τον άκουσε και κατέβασε το κεφάλι κάνοντας ένα μειδίαμα μεταξύ γέλιου και ειρωνείας. Κάτι το οποίο δεν πέρασε απαρατήρητο από την Τζένη.

«Θα έρθω και σε σ…», έκανε να απαντήσει η Τζένη, αλλά ο ήχος της πόρτας που άνοιξε απότομα, της έκοψε τον ειρμό.

«Θέμη; Τι θες εδώ;», τον ρώτησε εκείνη αποσβολωμένη.
«Πιστεύεις ότι θα έχανα το παρτάκι;», απάντησε ο Θέμης και έκατσε σε μια πολυθρόνα.
«Γεια σου, Μάνθο! Καιρό έχουμε να τα πούμε!», συνέχισε ο Θέμης να μιλάει χωρίς να τον νοιάζει η παρουσία των υπολοίπων.

«Δεν έχεις καμία δουλειά εδώ!», είπε η Τζένη φανερά εκνευρισμένη έχοντας τα μάτια της καρφωμένα στον Μάνθο κι όχι στον Θέμη.

«Έχω! Επειδή δηλαδή θέλησες ‘να κλείσεις τους ανοιχτούς λογαριασμούς σου’ βλέποντας εμένα μόνο μου, τι; Εγώ δεν άξιζα μια θέση σε αυτό το τραπέζι;», ρώτησε φανερά ενοχλημένος ο Θέμης.

«Εσύ δεν άξιζες την Τζένη αρχής εξ’ αρχής, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία!», είπε ο Μάνθος σιγανά αλλά ακούστηκε καθαρά σε όλους μέσα στην απότομη σιωπή.

Ο Θέμης πετάχτηκε όρθιος και όρμησε στον Μάνθο με δύναμη, αλλά η Τζένη τους πρόλαβε.

«Ένα γερό χέρι ξύλο σου χρειαζόταν εσένα, αλλά ποτέ δεν στο έδωσα!», φώναξε ο Θέμης.
«Φοβήθηκα!», απάντησε ο Μάνθος.
«Συγγνώμη; Γνωρίζεστε;».

Η ερώτηση του Μίλτου μας αφόπλισε όλους και ο Βασίλης έβαλε τα γέλια ρωτώντας τη Τζένη τι βρήκε σε αυτόν τον ηλί8ιο.

«ΤΕΛΟΣ!», φώναξε η Τζένη. «Θέμη κάτσε κάτω και βούλωσέ το ή φύγε! Μάνθο, σε παρακαλώ… Ηρέμησε! Βασίλη, ήμαρτον και Μίλτο… Ναι! Γνωρίζονται! Δουλεύαμε όλοι μαζί. Τον γνώρισα αφού είχα φτιάξει τη σχέση μου με τον Μάνθο. Την ΟΠΟΙΑ σχέση με τον Μάνθο. Ώρα όμως να γνωριστείτε όλοι.

Αγόρια, από εδώ ο Θέμης. Ο πρώην μου. Ήμασταν πολλά χρόνια μαζί, αλλά αποφάσισε ένα ωραίο απόγευμα να με χωρίσει τηλεφωνικώς, με τις χειρότερες δικαιολογίες αντί να μου πει ότι με κεράτωσε. Μισεί τον Μάνθο και ο Μάνθος εκείνον. Ο λόγος; Εγώ! Τσάμπα τα τόσα χρόνια που σπατάλησα! Μέγα λάθος!».

«Θα συμφωνήσω!», είπε ο Μάνθος εκνευρίζοντας περισσότερο τον Θέμη.
«Συναντήθηκα μαζί του πριν δύο μέρες για να κλείσω αυτόν τον κύκλο και μάλλον, ήπια παραπάνω και άρχισα να λαλάω… Ε, του είπα για αυτή τη συνάντηση και ήρθε. Επίσης, λάθος! Οπότε τώρα, Θέμη, δύο επιλογές… Ή το ράβεις ή φεύγεις! Διάλεξε!», είπε η Τζένη και ο Θέμης λούφαξε στη θέση του.

«Τώρα είναι η σειρά μου;», ρώτησε ο Μάνθος.

Η Τζένη τον κοίταξε στα μάτια. Βούρκωσε και όλο το δέρμα της ανατρίχιασε. Τον λάτρευε! Ατέρμονα και αδυσώπητα.

«Έεεεε… Εμάς δεν θα μας συστήσεις;», πετάχτηκε ο Μίλτος και ένα επιφώνημα απελπισίας βγήκε απ’ τα στόματα όλων.

«Ας το κάνω και αυτό! Είπαμε… αυτός ο Θέμης, ο πρώην. Εσύ, ο Μίλτος η καψούρα. Εκείνος, ο Βασίλης το απωθημένο και αυτός… ο Μάνθος…».

«Ο έρωτας της ζωής σου!», πετάχτηκε ο Θέμης. «Λες και ξέρεις να αγαπάς εσύ, ρε Τζένη!». Πετάχτηκε ο Μάνθος.

«Η Τζένη είναι ο μόνος άνθρωπος που αγαπάει άνευ όρων. Την έχεις δει πώς λάμπει όταν αγαπάει και αγαπιέται; Πώς λάμπουν τα μάτια της όταν κάνει αυτό που αγαπάει; Ξέρεις πόση υπομονή και δύναμη έχει μέσα της; Εγώ δεν τα καταλάβαινα όλα αυτά, μέχρι που έφυγε από τη ζωή μου. Έφυγε για να είναι μαζί σου… Οπότε σκάσε και άσ’ την να μιλήσει!».

«Μη μιλήσεις, Θέμη!», είπε εκείνη και κάρφωσε τα μάτια της στον Μάνθο.

«Ο έρωτας της ζωής μου! Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο ανθρώπινο ον που σε αγάπησε όσο εγώ. Σε αγάπησα και σε πλήγωσα αδιανόητα. Έφυγα για να φτιάξω τη ζωή μου με άλλον, αλλά η καρδιά μου άνηκε αλλού. Απ’ την πρώτη στιγμή που σε είδα, ήξερα! Ο καλύτερός μου φίλος. Ο άνθρωπός μου. Η αγάπη και το μίσος. Δεν ήμασταν ποτέ μαζί και ούτε υπήρχε σαν ενδεχόμενο και όμως ένιωθα λες και είχα βρει το σπίτι μου.
Σε πλήγωσα, το ξέρω! Πληγώθηκα και εγώ όμως πάρα πολύ. Ήμασταν δύο άνθρωποι που αγαπούσαμε με τελείως διαφορετικούς τρόπους. Λάθος τρόπους! Χάσαμε πολλά. Έφταιξα πολύ. Όμως σ’ αγαπάω ακόμα και αν πρέπει να βάλω την οριστική τελεία, είναι αυτή εδώ… ‘Αν είσαι καλά, είμαι και εγώ. Όποτε θελήσεις, ξέρεις πού θα με βρεις. Να θυμάσαι ότι σε αγαπώ!’».

Τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι και στων δυο τα μάγουλα. Κοιτάχτηκαν φευγαλέα και είπαν αθόρυβα όσα οι άλλοι ποτέ δεν θα καταλάβαιναν.
Τόση αγάπη αυτοί οι δύο…

Οι άλλοι την κοιτούσαν με ανοιχτό το στόμα αλλά κανένας δεν μίλησε.
Κανένας δεν κουνήθηκε.
Η Τζένη σκούπισε τα μάτια της και σηκώθηκε όρθια.

«Τώρα τελείωσε… Είστε και οι τέσσερις, παρελθόν! Θα είστε πάντα κύκλοι που έκλεισαν! Μίλτο, Βασίλη και Μάνθο, σας ευχαριστώ που ήρθατε. Θέμη… Αντίο!».

Γύρισε την πλάτη και έφυγε. Δεν την ενδιέφερε να ακούσει τίποτα. Δεν την ενδιέφερε να δώσει άλλες εξηγήσεις και απολογίες. Ξεκαθάρισε μια για πάντα τα πράγματα και είναι έτοιμη να προχωρήσει.