Πολλοί θεωρούν πως για να αφήσει κάποιος αποτύπωμα στην ψυχή σου, πρέπει να τον συναναστρέφεσαι καιρό, να έχεις ζήσει μαζί του πολλές όμορφες στιγμές, να μοιράζεστε αρκετές κοινές αναμνήσεις. Μα, η Βερόνικα είχε άλλη άποψη… Βλέπεις, τη σημάδεψε κάποιος που είχε συναντήσει ελάχιστες φορές, μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού, ο Ανέστης… Εκείνο το δυναμικό παιδί, με το βλέμμα γεμάτο σκοτάδι…
Μη φανταστείτε πως τον γνώρισε με κάποιο ιδιαίτερο ρομαντικό τρόπο, από αυτούς που βλέπουμε στις ταινίες. Τον γνώρισε μέσω του facebook, με αρχή της επικοινωνίας ένα μήνυμα από εκείνον, αυτό το κοινότυπο «Καλησπέρα, τι κάνεις;». Ανταποκρίθηκε αμέσως, αφού κάτι την κέρδισε στα μάτια του, που της δημιούργησε την επιθυμία να τον γνωρίσει καλύτερα… Η διαδικτυακή τους συνομιλία κράτησε πολύ καιρό χωρίς να συναντηθούν, παρόλο που ζούσαν στην ίδια πόλη. Η Βερόνικα δεν έπαιρνε πρωτοβουλία, ήταν πάντα της άποψης πως ο άντρας πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα, έτσι τον περίμενε, έχοντας παράλληλα την απορία γιατί το καθυστερεί τόσο. Βέβαια, τον δικαιολογούσε, με τη σκέψη πως μπορεί να θέλει πρώτα να τη γνωρίσει καλύτερα.
Μοιραστήκανε τόσα πολλά μέσα από τα μηνύματα! Εκείνος ήταν ένα αγόρι με πονεμένη ιστορία, αφού ο πατέρας τους εγκατέλειψε όταν ήταν νήπιο. Έμεινε μόνος του με τη μητέρα του, δίχως να λαμβάνουν καμία στήριξη από τον πατέρα του, μήτε συναισθηματική, μήτε οικονομική. Τα βγάζανε δύσκολα πέρα, ενώ παράλληλα πάλευαν να επουλώσουν τις βαθιές τους πληγές, ειδικά από τη στιγμή που έμαθαν από κοινούς γνωστούς πως ο πατέρας του Ανέστη είχε δημιουργήσει μία νέα οικογένεια. Πλέον όμως, ο Ανέστης ήταν ένα εικοσιπεντάχρονο αγόρι, σπουδαγμένο με μια καλή δουλειά σε μία εταιρία, έχοντας αλλάξει παντελώς τη δική του ζωή, αλλά και της μητέρας του. Η Βερόνικα τον θαύμασε για την πυγμή του. Αυτή ήταν ένα κορίτσι από μια καλή, δεμένη οικογένεια, οπότε δεν μπορούσε να μπει στη θέση του Ανέστη, αλλά σίγουρα κατανοούσε το πόσα εμπόδια έπρεπε να ξεπεράσει για να βρει τον δρόμο του και πως ίσως τον έκαναν πιο καχύποπτο και ανασφαλή και γι’ αυτό αργεί τόσο να επιδιώξει μια συνάντηση μαζί της.
Κάποια στιγμή, αποφάσισε να του το προτείνει η ίδια και αυτός δέχτηκε. Κατάλαβε τότε, πως ο λόγος που το καθυστερούσε ήταν το ενδεχόμενο μιας απόρριψης… Βγήκαν σε ένα καφέ και αντίκρισε ένα όμορφο αγόρι, αλλά παράλληλα πολύ μαζεμένο… Φοβόταν πολύ κι αυτό το μαρτυρούσε η μαζεμένη στάση του σώματός του, το βλέμμα του που λοξοδρομούσε κάθε φορά που συναντιόταν με το δικό της, και τα περιορισμένα και σιγανά λόγια του. Όλη αυτή η εικόνα του Ανέστη, έκανε την Βερόνικα να νιώθει κάπως αμήχανα, αφού έπρεπε η ίδια διαρκώς να βρίσκει θέματα συζήτησης και να του κάνει ερωτήσεις. Έτσι, κύλησε όλο το απόγευμα και όταν έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής την χαιρέτησε με ένα ξερό «καληνύχτα». Εκείνη ένιωσε μεγάλη ανασφάλεια και για λίγο πίστεψε πως η στάση του Ανέστη οφείλονταν στο ότι δεν του άρεσε σαν κοπέλα. Όμως, σύντομα ένα μήνυμά του της έλυσε όλες τις απορίες: «Συγγνώμη που δεν ήμουν μια ευχάριστη παρέα, αλλά όλα αυτά τα χρόνια λόγω των δυσκολιών μας, είχα προσκολληθεί πολύ στη μητέρα μου και στη δουλειά μου και δεν επιδίωξα ποτέ να γνωρίσω κάποια κοπέλα και δεν ξέρω εάν ακόμα και τώρα είμαι έτοιμος… Εάν θες μπορούμε να το επαναλάβουμε και θα προσπαθήσω να επανορθώσω».
Πράγματι βγήκαν άλλες τρεις φορές και ο Ανέστης ήταν πιο ομιλητικός και ανοιχτός, βέβαια η όλη του στάση παρέμενε φοβισμένη. Δεν έπαιρνε πρωτοβουλίες. Η Βερόνικα έκανε υπομονή, μιας και είχε μεγάλη ενσυναίσθηση σαν άνθρωπος και καταλάβαινε πως η απειρία του και ο πόνος στην ψυχή του, τον καθιστά σε αυτή την κατάσταση. Την τρίτη φορά ήρθε στο ραντεβού με ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα, ευχαριστώντας την για την αποδοχή και την υπομονή που του δείχνει. Εκείνη χάρηκε πολύ, θεωρώντας πως πρόκειται για το επόμενο βήμα. Στο τέλος του ραντεβού έκανε η ίδια κίνηση να τον φιλήσει, αυτός ανταποκρίθηκε αρχικά, μα σε κλάσματα δευτερολέπτου το διέκοψε. Της είπε πως δεν είναι έτοιμος και έφυγε. Όταν γύρισε σπίτι, της έστειλε ένα μήνυμα που της εξηγούσε: «Συγγνώμη για όλη αυτή την κατάσταση που σε έχω υποβάλλει, όμως θα ήθελα να σταματήσει εδώ. Έχω πολλούς κόμπους μέσα μου να λύσω, για να μπορέσω να επενδύσω συναισθηματικά σε μια κοπέλα. Πέρασα όμορφες στιγμές μαζί σου, αλλά δε θα ήθελα σε καμία περίπτωση να σε κοροϊδέψω και να χάνεις άδικα το χρόνο σου».
Η Βερόνικα με βαριά καρδιά το δέχτηκε και ας κατείχε ήδη αυτό το αγόρι μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά της. Είχε αρχίσει να τον ερωτεύεται, αλλά όφειλε να σεβαστεί την επιθυμία του. Μα, αυτό το λίγο που τον γνώρισε ένιωσε πως τον γνώρισε βαθιά, όσο κανέναν άλλον, αφού της φανέρωσε τα τρωτά του σημεία, δίχως δισταγμό. Κάπως έτσι τη στιγμάτισε, και κάθε φορά που μυρίζει τριαντάφυλλα επισκέπτεται το μυαλό της το όμορφο αγόρι με το σκοτεινό βλέμμα.
Ιωάννα Χαντζαρά