TheBluez

«Τι καλά! Έχουμε πάρει τα καφεδάκια μας! Πήραμε και φαγητό! Είμαστε στην ώρα μας! Τέλεια!»
«Ναι, ok! Αυτός γιατί δεν κοιμάται;», είπε η Εύα και έδειξε το μωρό στο παιδικό καρεκλάκι δίπλα της.
«Έλα ντε!», είπε η Αγνή κοιτώντας τον γιο της από τον καθρέφτη, «5 η ώρα το χάραμα και χασκογελάς!». Τότε ο μικρός άρχισε να γελάει πιο δυνατά κάνοντας και τις τρεις γυναίκες μέσα στο αμάξι να γελάσουν μαζί του.
«Καθίστε να πάρω ένα τηλέφωνο τις άλλες να δω πού είναι! Λογικά τώρα, θα έχουν βγει εθνική!», είπε η Κατερίνα και άρχισε να πληκτρολογεί το κινητό της αδερφής της.

Είχαν κανονίσει να πάνε διακοπές όλες μαζί. Έξι κορίτσια, ένα μωρό και ένα σκυλί για οργανωμένο camping. Χωρισμένες σε δύο αυτοκίνητα. Στο ένα οδηγός η Αγνή και μαζί της η Κατερίνα, η Εύα και το μωρό -ΤΟ μωρό!-. Στο άλλο οδηγός η αδερφή της Κατερίνας, η Μαρία, η Φιλίτσα, η αδερφή της Φιλίτσας, η Αφροδίτη και το σκυλί. Τα αυτοκίνητα φορτωμένα από την προηγούμενη με σκηνές, στρώματα, ψυγειάκια, πετσέτες, ψάθες, καρεκλάκια, μπαλαντέζες και τα συναφή και είχαν αποφασίσει να κοιμηθούν όπως θα έφευγαν και στα αμάξια, με την προοπτική να ξεκινούσαν όλες μαζί στις 4.30. Τουλάχιστον έτσι πίστευαν… Αλλά…

«Ρε Εύα, παίρνω τη Μαρία και δεν το σηκώνει. Χτυπάει… Χτυπάει… Χτυπάει… Τίποτα! Λες να την πήρε ο ύπνος;», είπε η Κατερίνα.
«Πάρε τη Φιλίτσα πρώτα!», είπε η Αγνή

Η Εύα έβγαλε το κινητό της και άρχισε να παίρνει τη Φιλίτσα. Χτυπούσε… Χτυπούσε… Χτυπούσε… Τίποτα!

«Ούτε η Φιλίτσα το σηκώνει! Κάτσε να δω αν είναι συνδεδεμένες πουθενά!».
Μέχρι να τσεκάρει η Εύα τα σόσιαλ μίντια, η Κατερίνα με την Αγνή μπροστά καταβρόχθιζαν μια φοκάτσια με ελιά και φέτα, ενώ ο μικρός πίσω τους κοιτούσε έξω από το τζάμι και μιλούσε μόνος του.

«Μου τις δείχνει συνδεδεμένες! Ξαναπαίρνω την Φιλίτσα εγώ, πάρε εσύ τη Μαρία!».
Άρχισαν και οι δύο να παίρνουν ταυτόχρονα. Καμία απάντηση…

«Μήπως δεν ακούνε τα τηλέφωνά τους μέσα στο αμάξι;», ρώτησε η Αγνή έχοντας πάντα τα μάτια της καρφωμένα στον δρόμο.
«ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!», είπαν η Εύα και η Κατερίνα με μια φωνή.

Η ώρα είχε πάει 5.15. Το πρώτο αμάξι σε λίγο θα περνούσε τα διόδια της Ελευσίνας. Το δεύτερο αμάξι ακόμα το ψάχναμε…

«Κατερίνα, κόψε μου λίγη φλογέρα! Θα πάρω την Αφροδίτη. Εκείνη δεν κοιμάται ποτέ και έχει το κινητό πάντα στο δυνατό!», είπε η Εύα.
«Καλέ ναι! Πώς δεν το σκεφτήκαμε; Πάρε την Άφρο!».

Τουτ… Τουτ…
«Έλα! Πού είσαι;»
«Σπίτι! Πού να είμαι;»
«Τι εννοείς ότι είσαι σπίτι; Δεν έχουν έρθει ακόμα να σε πάρουν; Είναι 5.15!»
«Όχι Εύα, δεν έχουν έρθει ακόμα. Θα μπορούσαν να μου πουν ότι θα αργήσουν για να κοιμηθώ λίγο παραπάνω!»
«Κάτσε ρε Άφρο! Και πού είναι;»
«Έλα μωρέ! Έχουν πάει σε αυτό το μαγαζί στο Γκάζι που βγαίνουν πάντα. Ε και δεν έχουν γυρίσει ακόμα!»
«ΤΙ ΠΡΑΓΜΑ;»

«Καλέ, Εύα! Τι έγινε;», ρώτησαν η Αγνή και η Κατερίνα.
«Αφροδίτη με κοροϊδεύεις έτσι; Ρε θα τις σκοτώσω!», είπε η Εύα
«Θα μας πεις καλέ;», ρώτησε η Κατερίνα.

«Η Μαρία και η Φιλίτσα έχουν πάει σε αυτό το… πώς το λένε το μαγαζί που βγαίνουν στο Γκάζι; Ε σ’ αυτό και δεν έχουν γυρίσει ακόμα!»

«ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ; Τώρα θα δεις!», είπε η Κατερίνα και άρχισε να παίρνει μετά μανίας την αδερφή της μέχρι να το σηκώσει. Μια, δυο, τρεις… Το σήκωσε!

«ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΡΙΑΑΑΑΑΑΑ;;;;;;;;;;;», άρχισε να φωνάζει η Κατερίνα
«ΤΙ ΘΕΣ ΡΕ ΚΑΤΕΡΙΝΑ;;;;;», ανταπέδιδε η Μαρία φωναχτά
«ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΡΙΑ; ΛΕΓΕ ΤΩΡΑ!»
«ΤΙ ΘΕΣ ΡΕ ΚΑΤΕΡΙΝΑ; ΑΣΕ ΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!» της είπε η αδερφή της και της έκλεισε το τηλέφωνο στη μούρη.

Αφήνιασε η Κατερίνα. Άρχισε να την παίρνει απανωτά και ασταμάτητα. Δεκατρείς κλήσεις το λεπτό και να μην το σηκώνει. Ξανά και ξανά… Να βρίζει μες στο αμάξι και η Αγνή με την Εύα να την κοιτάνε με απορία.
«Καλά, ε! Δεν την έχω ξαναδεί ποτέ έτσι την Κατερίνα!», είπε έκπληκτη η Αγνή.
«Και με το δίκιο της όμως!», είπε η Εύα
«Μπλου μπλου!», συμφωνούσε και ο μικρός, ο οποίος ευτυχώς που δεν κοιμόταν εκείνη τη στιγμή.

Τότε η Κατερίνα σκέφτηκε… «Θα της στείλω μήνυμα ότι γυρίζω σπίτι! Δεν μπορεί! Θα με πάρει να με βρίσει που τις χαλάω τις διακοπές!»
«Μα πώς θα γυρίσουμε; Αφού περάσαμε και τα διόδια!», ρώτησε η Αγνή αγχωμένη.
«Καλέ! Έτσι θα της πω για να δω αν θα με πάρει!», απάντησε η Κατερίνα καθησυχάζοντας την Αγνή.

Άνοιξε το ίνσταγκραμ στην κοινή τους συνομιλία και άρχισε να πληκτρολογεί… «ΕΓΩ ΓΥΡΙΖΩ ΣΠΙΤΙ!». Αποστολή… Σε δευτερόλεπτα είχε απάντηση απ’ την αδερφή της. «Γιατί;» και πληκτρολογεί η Κατερίνα «Γιατί έτσι!». Τότε την πήρε η Μαρία τηλέφωνο…

«Τι μ@λαkiες λες;»
«Την αλήθεια! Τώρα ετοιμαζόμαστε με την Αγνή να κάνει αναστροφή και να με γυρίσει σπίτι!»
«Ρε, τι κάνεις; Θες να μου το βγάλεις ξινό;»
«Εγώ; Εγώ να στο βγάλω ξινό; Για πες μου, Μαράκι, πού είσαι;»
«Τώρα πάμε σπίτι!». Γελάκια.
«Και πού ήσασταν;»
«Εκεί που ξέρεις…»
«Ρε δεν σου είπα να μην πάτε σήμερα; Δεν είχαμε πει να ξεκινήσουμε όλες μαζί 4.30 η ώρα; Πόσο ανεύθυνη είσαι που βγήκες, ήπιες, έμεινες ξύπνια και έχεις μπροστά σου 6 ολόκληρες ώρες ταξιδιού;»
«Εγώ είμαι ανεύθυνη; Πρώτον δεν έχω πιει και δεύτερον ναι, έτσι είχαμε πει, αλλά δεν γινόταν να το αποφύγω! Έπρεπε να πάω να κάνω μια συζήτηση!»
«Άλλο που δεν σου είπα! Έχετε αφήσει και την Αφροδίτη να σας περιμένει!»
«Τώρα έγινε! Πάμε Πειραιά! Φτιάχνω τα πράγματά μου, πάμε να πάρουμε την Άφρο και ξεκινάμε!»
«ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΦΤΙΑΞΕΙ ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΟΥ; ΤΙ ΩΡΑ ΘΑ ΦΤΑΣΕΤΕ ΞΕΡΕΙΣ; ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑΜΙΣΗ + ΏΡΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΜΑΞΙ ΣΟΥ ΕΧΕΙΣ ΤΙΣ ΣΚΗΝΕΣ ΚΛΠ; ΕΛΕΟΣ ΡΕ ΜΑΡΙΑ!»
«Συνεχίζεις, έτσι;»
«Έλεος! Η Φιλίτσα που είναι; Γιατί δεν σηκώνει το τηλέφωνο στην Εύα;»
«Εδώ! Μαζί μου!».
«Δεν ξέρω τι θα κάνεις! Φρόντισε να μην αργήσεις!», είπε η Κατερίνα και της έκλεισε το τηλέφωνο.