Ποιο είναι άραγε το παντοτινό ερώτημα αυτού του κόσμου; Ο έρωτας θα πω! Και όχι ο έρωτας από μόνος του, αλλά με όσα φέρνει μαζί του όταν αποφασίσει να σου χτυπήσει την πόρτα. Πολλές φορές μπλέκουμε σε καταστάσεις που ούτε θα φανταζόμασταν, ή αφού περάσουν κάποια χρόνια και φέρουμε στο νου παλιές αναμνήσεις, απλά γελάμε! Γελάμε που τα βλέπαμε όλα τότε τόοοσο τραγικά! Θες το νεαρό της ηλικίας; Θες η έλλειψη εμπειρίας; Ή μήπως τελικά επειδή πάντα τα βλέπουμε όλα όπως μας συμφέρουν;!
Όπως κάθε βράδυ, αφού κοιμηθεί η μικρή, βγαίνω στη βεράντα να χαλαρώσω. Το γεγονός ότι ζω πάνω στη θάλασσα με κάνει να ευγνωμονώ για όσα έχω. Η μυρωδιά της και ο ήχος των κυμάτων είναι η απόλυτη ψυχοθεραπεία. Σήμερα όμως έχει πανσέληνο. Με μάγεψε ομολογώ το ολόγιομο φεγγάρι. Με μάγεψε τόσο πολύ που κατά έναν περίεργο λόγο με έκανε να σε θυμηθώ! Πόσα χρόνια έχουν περάσει άραγε; Κάτσε να μετρήσω… δεκαοκτώ! Πόσα; Δεκαοκτώ; Πότε πέρασαν καλέ; Πωπω… σαν χθες μου φαίνεται!
Καλοκαίρι 2006. Σε γνώρισα στο καφέ που συχνάζαμε και οι δύο καθημερινά, κάνοντας τα μπάνια μας στη θάλασσα. Εγώ ένα κορίτσι 16 χρονών. Εσύ 20. Εγώ άπειρη και αγνή. Εσύ ο γόης που όλες πέφτουν ξερές μόλις σε δουν πάνω στη μηχανή σου. Κάπως έτσι έπεσα κ εγώ το χάπατο ξερή!!! Ήξερες ότι αρέσεις κι απλώς έπαιζες με όλες. Περνούσες την ώρα σου με όποια ήθελες. Ποτέ δεν έμενες σε μια για πολύ! Όσες περισσότερες δοκίμαζες, τόσο περισσότερο πίστευες ότι ανεβαίνει το είναι σου. Εγώ απ’ την άλλη είπαμε, χάπατο. Ερωτεύτηκα. Ή έτσι πίστευα τουλάχιστον…
Είχα φροντίσει να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα για σένα! Ήσουν τελικά πέρα από γόης και αρκετά κακό παιδί! Τις παράταγες όλες να σε ψάχνουν! Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε ένα πράγμα… Κάπου πήρε το αυτί μου ότι σ’ αρέσει η παρανομία, η αλητεία και η θύρα 13…
Πολλά τα red flags, αλλά εγώ τον χαβά μου. Είχα βάλει στοίχημα ότι θα σε κερδίσω. Θα σε κερδίσω όπως πρέπει! Και πως όλα όσα κάνεις στις άλλες δε θα επιτρέψω να μου τα κάνεις εμένα!!!
Προσπαθούσες να με ρίξεις! Όχι επειδή με γούσταρες τόσο πολύ, απλώς επειδή έλεγα όχι και αντιστεκόμουν. Είχες μάθει να παίρνεις πάντα αυτό που ήθελες. Όχι όμως από εμένα… ή μάλλον καλύτερα, όταν θα ήθελα εγώ!!! Κατά καιρούς με γέμιζες μηνύματα ενδιαφέροντος κι αγάπης. Αλλά όταν διαπίστωνες ότι πάλι δεν θα πάρεις αυτό που θέλεις, εξαφανιζόσουν! Μου μιλούσες άσχημα. Με πλήγωνες. Είχα κλάψει αρκετά θυμάμαι… Τώρα γελάω, αλλά τότε είχα κλάψει αρκετά!
Ποτέ δεν ήμασταν μαζί σαν ζευγάρι τελικά! Πιστεύω βέβαια ότι είχα καταφέρει να κερδίσω μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά σου. Πάντα το πίστευα αυτό, ακόμα κι όταν είχα τα αντίθετα δείγματα από εσένα. Τα χρόνια περνούσαν, οι ζωές μας παράλληλες χωρίς να τέμνονται πουθενά! Εγώ με τις σχέσεις μου κι εσύ με τις δικές σου. Καμία φορά τύχαινε να σε δω και στον δρόμο. Είχαν περάσει και περίπου 7 χρόνια πλέον, εκ των οποίων τα τρία τελευταία δεν μιλούσαμε καν.
Το φατσοβιβλίο που είχε ήδη μπει δυναμικά στις ζωές μας, σε έβγαζε στους προτεινόμενους. Δε τολμούσα να κάνω το αίτημα. Νομίζω φοβόμουν. Όχι εσένα. Τον εαυτό μου! Είχε ηρεμήσει ο έρωτας μέσα μου και η ψυχή μου ήταν γαλήνια, γιατί να φουρτουνιάσω τη ζωή μου πάλι; Με έκαιγε όμως και η περιέργεια… Να δω τι κάνεις, τι «ανεβάζεις», πώς και με ποιους έχεις επιλέξει να ζεις…
Η απόφαση πάρθηκε εντός δευτερολέπτων. Δημιουργία ενός ψεύτικου προφίλ και το αίτημα έφυγε μαζί με ένα απλό μήνυμα. Ψάρωσες γόη. Η αποδοχή ήταν άμεση και η συνομιλία μας πλέον καθημερινή. Προφανώς και κάθε μέρα προσπαθούσα να εφεύρω ιστορίες για να κρατήσω το ενδιαφέρον της κουβέντας μας ζωντανό. Παράλληλα όμως σε γνώριζα ξανά απ’ την αρχή. Εσύ γνώριζες τη Λένα, μια άγνωστη που κατά ένα περίεργο τρόπο είχατε πολλά κοινά σημεία. Εγώ ξαναγνώριζα τον Κώστα που πάντα ήξερα. Ίσως από μια διαφορετική σκοπιά…
Μετά από περίπου έναν χρόνο καθημερινής επικοινωνίας και ενώ τα περιθώρια είχαν στενέψει, αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να σου φανερωθώ! Πίστευα ότι η διαγραφή θα ήταν το επόμενο βήμα. Με εξέπληξες όταν απλώς ζήτησες να βρεθούμε να με δεις! Ίσως και να είχες καταλάβει απ’ την αρχή με ποια μιλούσες, ίσως και όχι… Ποτέ δε μου απάντησες! Η συνάντηση έγινε και ήμουν ευτυχισμένη. Η καρδιά μου φτερούγισε όπως την πρώτη φορά που σε είχα δει! Σε ήθελα και ήξερα ότι πλέον ήταν η κατάλληλη στιγμή. Είχε έρθει η ώρα να ολοκληρωθεί αυτός ο έρωτας. Είχε πανσέληνο εκείνο το βράδυ! Να, τώρα κατάλαβα γιατί σε θυμήθηκα. Την λάτρευες την πανσέληνο. Ακόμα τη λατρεύεις! Σε θυμάμαι να τη κοιτάζεις ώρες ατελείωτες χαμένος στις σκέψεις σου. Μάλλον με κόλλησες «πανσελήτιδα». Χαίρομαι που με κόλλησες όμως, γιατί αυτό κάνω πλέον κι εγώ, κοιτάζω την πανσέληνο και χάνομαι στις σκέψεις μου.
Συνήθως μετά την ολοκλήρωση έρχεται το τέλος. Κάπως έτσι έγινε και με μας, αλλά αυτή τη φορά με πολύ φιλικό και ήρεμο τρόπο. Απλώς μας χώρισε η ζωή και τα διαφορετικά μας θέλω. Ξαφνιάστηκα όταν ένα βράδυ μου ζήτησες συγνώμη, για όλες τις φορές που με έκανες να κλάψω. Εκεί συνειδητοποίησα ότι είχα δίκιο, τελικά όντως είχα καταφέρει να έχω μια ξεχωριστή θέση μέσα στη καρδιά σου.
Τώρα πια, ξέρω ότι χαίρεσαι για μένα και καμαρώνεις για την μέχρι τώρα πορεία μου. Με φώναζες «ντίβα» και τώρα την κόρη μου «ντιβάκι», γιατί λες ότι είναι ίδια εγώ!
Χαίρομαι για σένα που μετανόησες, που τις φωτιές που άναβες στις κοριτσίστικες καρδούλες παλιά, τώρα τις σβήνεις μέσω της εθελοντικής σου ομάδας προστατεύοντας τα δάση μας.
“Είσαι καλή καρδιά τελικά”, έτσι μου είχες πει κάποτε. Τώρα ήρθε η ώρα να στο πω εγώ. «Κώστα, είσαι καλή καρδιά τελικά! Συνέχισε να παλεύεις για τα θέλω σου. Πάντα θα σ’ αγαπώ, έτσι πιστεύω. Σαν τον πρώτο, τρελό, παιδευτικό έρωτά μου. Και κάθε φορά που θα κοιτάζω τη πανσέληνο θα σε θυμάμαι…
Να προσέχεις!
Chrysaza