TheBluez

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΣΥΣΧΕΤΙΣΤΕΙ ΜΕ ΤΟ “ΠΕΛΑΤΕΣ ΜΟΥ”, ΣΑΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ:
https://thebluez.gr/2020/02/21/-/
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Μου πήρε αρκετά «έτι και έτι εν Ειρήνη» και ακόμα περισσότερα χωρίς, με σπασμένα νεύρα, για να υιοθετήσω αυτήν την σωτήρια άποψη. Όχι πως ηρεμείς ποτέ, αλλά το παίρνεις απόφαση πως όπως δεν πρέπει να τα βάζεις με έξυπνους, άλλο τόσο δεν την παλεύεις με τους ηλίθιους. Ειδικά όταν αποκτήσουν εξουσία.

Θυμάμαι την πρώτη μου δουλειά στα είκοσί μου έτη. Ψαρωμένη τέρμα, αλλά ψηλή, τσουπωτή, πρασινομάτα, με σταρένια επιδερμίδα και με περίσσια την αφέλεια της πρωτοπροσλαμβανόμενης σε γραφείο. Εκεί που φοβόμουν πως θα με χώνανε να τους πηγαινοφέρνω καφέδες, δυο μήνες την έβγαλα ζάχαρη ως γραμματεία του Διευθυντή. Ενός ανθρώπου που έπασχε από σκλήρυνση κατά πλάκας, μα παρέμενε κύριος και ακριβοδίκαιος με τους πάντες. Είχα διαβεί επί Πασόκ, την πύλη του κτιρίου, μου είχαν κάνει εντύπωση οι μεταλλικές μπάρες δεξιά αριστερά στο διάδρομο του δεύτερου ορόφου. Δεν άργησα να καταλάβω την χρήση τους, καθώς η κινητικότητά του Διευθυντή ήταν περιορισμένη. Ένα πρώην στιβαρό σώμα με ελαφριά δεξιά συστροφή που κράταγε φυλακισμένο ένα μυαλό ξυράφι. Προφανώς είχε καταλάβει τι μπαρμπαδουλειάς ήμουνα και ήθελε να με κρατήσει εκεί. Άλλωστε σε μια βδομάδα αρχειοθέτησα όσα είχε αφήσει για ένα εξάμηνο πίσω της η προκάτοχός μου. Και βρήκα σύστημα να περνάω το πρωτόκολλο σε λιγότερο χρόνο και με την μισή χαρτούρα.

Ίσως γι’ αυτό, ερχόμενος να συζητήσουν με είδε και με… ζήλεψε ο προϊστάμενος ενός κοντινού υποκαταστήματος της εταιρείας που τότε ξεκινούσε αλλαγές στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες. Με την προϋπόθεση αν μου αρέσει και το πολύ για τρεις μήνες, με παραχώρησε ο Διευθυντής μου. Απ’ τον τριζάτο λιπόσαρκο λοιπόν, προσγειώνομαι σε μαυριδερό Οβελίξ με χοντρά γυαλιά, που μιλούσε φτύνοντας ανάκατα με τις λέξεις και σάλια-άλτες σε σκάμμα πέντε μέτρων! Ο αποκαλούμενος Μπάρμπα-Μπρίλιος. Που δεν είχε γάλο, γιατί ήταν ο γάλος! Ξανά πρώτη μέρα σε άλλο κτίριο. Ξεκινάνε να μου δείχνουνε τα καθήκοντά μου. Στην βδομάδα με ζητά να ανέβω στον τρίτο ο προϊστάμενος να μου εξηγήσει για μία επιστολή. Στέκομαι σε απόσταση ασφαλείας έξω απ’ το γραφείο του, αφού διέκρινα απ’ το τζάμι πως είχε σηκώσει το ακουστικό για να πραγματοποιήσει κλήση. Ακούω λοιπόν το αμίμητο:

– Ρούλα, εσύ; Πώς μιλάς έτσι; Μέσα τον έχεις; να μην ξέρω αν πρέπει να γελάσω, να κλάψω, να μείνω, να φύγω για τ’ αποδυτήρια, να κρυφτώ στα χαρακώματα… ευτυχώς στην γενικότερη συνεργασία μας, όσο άξεστος και να ήταν, σεβόταν τα όρια και ήταν γνώστης του αντικειμένου. Εντωμεταξύ είχε και μια πολύ πρωτότυπη ικανότητα. Μου το ψιθυρίσανε νωρίς. Μόλις πήγαινε λίγο να φορτώσει πελάτης, τον στέλναμε πάνω. Και παίρναμε θέση στα στασίδια απ’ έξω με ποπ-κορν και μπλοκάκι για τα στοιχήματα στα πόσα θα τον βγάλει νοκ άουτ. Κάθε μα κάθε φορά τσακωνότανε και το γούσταρε, και κάθε μα κάθε φορά καταλήγανε να δίνουν τα χέρια, μπορεί πίσω μας και τα… γλωσσόφιλα.

Δυσαρεστημένος δεν είχε κανείς αποχωρίσει απ’ το γραφείο του. Πατέντα του το αξιοζήλευτο σύστημα διαχείρισης θυμού και… θεάματος! Αφού όταν με πήρε ο Διευθυντής τηλέφωνο για να επιστρέψω, τον παρακάλεσα να μείνω. Ήμουν με ευχάριστους συναδέλφους και κυρίως με πελάτες, πέρναγε τάχιστα το 8ωρο. Είχα και τα τυχερά μου, τυροπιτάκια, παστάκια, όσοι μένανε ικανοποιημένοι, συνήθως κατευθυνόταν στον διπλανό φούρνο και επιστρέφανε με κουτί γλυκά! Τώρα πλέον, όχι μόνο δεν κερνάνε, αλλά αν σε πετύχουν να τρως κουλούρι, σε στραβοκοιτάνε λες και θα στο κλέψουν! Πώς να θέλω μετά, καλοταϊσμένη και χαμογελαστή, να κλειστώ σε ασφυκτικό γραφειάκι ως γραμματέας; Τέτοιο ζώον ήμουνα! Αυτό το τελευταίο άργησα να το παραδεχτώ.

Ο επόμενος τμηματάρχης ήταν ένας κοντούλης μουστακαλής πουλοβεράτος και πολύ ευγενικός 50άρης, που δεν σε κοίταγε καν κατάματα. Η μοναδική βρισιά γι’ αυτόν, για εμάς χάδι, που άκουγες απ’ τα χείλη του, όταν ένας ερειστικός κυριούλης τον έβγαζε απ’ τα ρούχα του -ταυτόχρονα οι υπόλοιποι συνάδελφοι στα κάγκελα ψάχναμε γλάστρα με βασιλικό ή για εκσφεντονισμό ή για εξορκισμό- απλώς τον αποκαλούσε, αφού τον έδιωχνε ευγενικά και ξεκάθαρα, «βρωμιάρη»!

Άλλη κατηγορία ο υπεύθυνος-γλίτσας, που ξερογλειφόταν με όλα τα θηλυκά, που ήταν σχεδόν δουλικός στις γυναίκες και παράλληλα το έπαιζε και πολύ άνδρας. Ομολογώ πως του ρίχναμε πολύ καζούρα. Θεωρώ πως δεν το είχε καταλάβει, ειδικά από μία που σχεδόν κάθε βδομάδα τον έβαζε και μας κέρναγε σοκολατάκια. Τον είχαν στείλει και πρώτο σε κάτι σεμινάρια για μια νέα εφαρμογή. Όπως πήγε, γύρισε. Ευτυχώς είχε πάρει τα τηλέφωνα όλων των εκπαιδευτριών και την βγάλαμε καθαρή.

Επόμενος υπεύθυνος τομέα, ένας τυπάκος με κοιλίτσα τουρλωτή, πουκάμισο μισάνοικτο, για να φαίνεται πώς ξεκουράζεται το χρυσό σταυρουδάκι στο δασύτριχο στέρνο και Ιώβεια υπομονή. Προφανώς με εμάς, τον κόσμο, την γυναίκα του, τα παιδιά του, την πεθερά του, κ.ο.κ. Άμα τον παραφούντωνε κανένας, τα μάγουλά του γινόταν κατακόκκινα, οι λιγοστές τρίχες στην φαλάκρα του σηκωνόταν όρθιες και μετατρεπόταν σε λιλιπούτειο Χαλκ! Τότε έβγαινε έξω από το κτίριο και τροχάδην έφερνε τρεις γύρες στο τετράγωνο, μπορεί να πέρναγε και τα όρια του Δήμου. Ξαναέμπαινε ασθμαίνοντας, ήρεμος, χαμογελαστός και καταϊδρωμένος.

Με θεωρώ ευλογημένη που όλοι τους, με κορυφαία την θαυματουργή γυναίκα που χρήστηκε «μάστορας» -πλην ενός- ήταν διαχειρίσιμοι, συζητούσαν τα προβλήματα, ψάχνανε για λύσεις ακόμα και αν το κάνανε αφού σφίγγανε δυο τσιπουράκια εκεί κατά τις 14:00! Ή ψήνανε κρυφά προβατίνα στην αυτοσχέδια σχάρα της ταράτσας! Είναι μέλι, είναι μέλι η μπριζόλα του Βαγγέλη! Εσείς οι από πάνω, πετάξτε κάνα κοκκαλάκι στους από κάτω!

Κάπου εκεί καταφθάνει το συμπαντικά χείριστο αφεντικό, ο ζίρο ΔόκτωρΤζέκιλ- τριπλ Μίστερ Χάιντ. Σατανικό μειδίαμα και φωνές με βωμολοχίες, υστερίες καπάκι με πλακίτσα, ψέματα, ανακρίβειες, επιστροφή στο χαρτοβασίλειο καθώς αγνοούσε τα ηλεκτρονικά, το βασίλειο του παραλόγου δονείται στο κεφάλι μας και εμείς να πρέπει να χορέψουμε τον χορό του Ζαλόγγου. Κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού, που αν μπορούσε θα μας πέταγε έναν έναν για να φανεί αυτός ο πιο όμορφος, ο πιο ικανός και ο πιο έξυπνος… Κατέληξα πως οι ανύπαρκτοι, επιλέγουν να κάνουν εκκωφαντικό κρότο, σαν την πέτρα που τυχαία πέφτει σε πηγάδι. Σε τρομάζει μεν λόγω θέσης, είναι ασήμαντη δε. Ψηλός, άχαρος, μαυροντυμένος γρόθος, στην αρχή της καριέρας του, κάποιος του είχε ψιθυρίσει, δείξ’ τους από νωρίς τι θα πει αλμυρό φυστίκι! Αλλά δεν του εξήγησε πώς. Χαίρε βάθος αμέτρητο. Όχι με την αξία του που δεν είχε άλλωστε, μα με την δυνατότητα που του δίνει η εξουσία του να μας πηδήκει όλους! Το γνωστό ασάλιωτο εργασιακό σε-χ που την ηδονή την λαμβάνει ούλη το αφεντικό! Που να μην του ξανακάνει κούκου!!! Άμυνα, για να μην μας φορέσει ζουρλομανδύα, είναι η ομαδική φαντασίωση. Πως στο σπίτι του έχει δωμάτιο S & M! Όπου ο/η σύντροφος τον μπάζει με το μαστίγιο με τις επτά ουρές και να τον βγάζει σε 250 αποχρώσεις του μωβ! Δυστυχώς η ζωή δεν είναι σαν τις ταινίες, το κακό νικά, η δικαίωση πέφτει θύμα των βυσμάτων. Όχι όμως για πάντα. Πιστεύω να επιβιώσω για να το επιβεβαιώσω!

Φυσικά και εδώ υπάρχει ο αντίλογος. Δηλαδή το πήδημα με αίσθημα: Ο προϊστάμενος που νιώθει τον υφιστάμενο, αναγνωρίζει πόσο πιέζεσαι, κατανοεί πως τον έχουν φορτώσει σα γαϊδούρι σε ανήφορο, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρά πατ πατ στην πλατούλα, ενώ σου λέει, έλα λίγο ακόμα μπορείς, μπορείς, μπορείς να πας να γα… συγνώμη, να φθάσεις στην κορύφωση!