TheBluez

Σηκώνομαι από το κρεβάτι με προσεκτικές μελετημένες κινήσεις, πονάω. Πρέπει να αλλάξω στρώμα μάλλον, σκέφτομαι, αλλά ξέρω ότι δεν φταίει αυτό. Κρατιέμαι από την καρέκλα για ένα λεπτό μέχρι να καταφέρω να ισιώσω το σώμα μου, σε λίγο θα έχω συνέλθει, το ξέρω, το ζω πολλά χρόνια αυτό το σκηνικό. Κάνω τα πρώτα διστακτικά βήματα όπως κάθε πρωί.

«Το καλοκαίρι θα πάω ένα μακρινό ταξίδι» είπα.
«Δεν θα το αντέξεις, το ξέρεις», ήρθε αυτόματα η απάντηση, «θα κουραστείς τόσο που θα παρακαλείς να γυρίσεις πίσω την ίδια στιγμή, δεν είναι αυτά για σένα».
«Για πόσο νομίζεις ότι μπορείς να με κρατάς φυλακισμένη; Χρόνια ονειρεύομαι να μπω σ’ ένα αεροπλάνο, ένα πλοίο, ένα τρένο και να ταξιδέψω στα μέρη που μου κλείνουν το μάτι μέσα από το χάρτη που κρέμεται στον τοίχο μου. Ο κόσμος με περιμένει να τον γνωρίσω κι εσύ πάντα μπροστά μου (πίσω μου δηλαδή) να απαγορεύεις, να σαμποτάρεις, να χλευάζεις! Με ταλαιπώρησες, με πόνεσες, με περιόρισες, με στέρησες από τόσα πολλά! Ως εδώ! Σε αγνοώ και κάνε ό,τι σε φωτίσει ο θεός της ορθοπεδικής επιστήμης!».

Στην μακρινή Κούβα θα ταξιδέψω πρώτα και αδιαφορώ για τις ατέλειωτες ώρες στο αεροπλάνο και για σένα που θα διαμαρτύρεσαι συνεχώς. Θα περπατήσω στους δρόμους της Παλιάς Αβάνα κι αν δεν αντέχω τον πόλεμο που ξέρω πως θα μου κάνεις, θα σταματώ και θα ξεκινώ ξανά όταν θα σε παίρνει ο ύπνος και θα μ’ αφήνεις ήσυχη. Το πολύ πολύ να κρατάω κι ένα μπαστούνι, έτσι για το στυλ…

Θα λικνίζομαι στους ρυθμούς της σον και της σάλσα όσο κι αν έχεις προσπαθήσει να μου στερήσεις τη χαρά του χορού μέχρι σήμερα, κι αν δεν τα καταφέρω θα κοιτάζω τους ανθρώπους να χορεύουν και θα το ζω μαζί τους. Θα δοκιμάζω ρούμι καθισμένη στα άβολα σκαμπό στα μπαράκια της πόλης και μοχίτο στα βήματα του αγαπημένου μου Ερνεστ Χεμινγουέι. Θα πάω στις εκκλησίες, στα μουσεία και στα κάστρα της, να γεμίσουν τα μάτια μου χρώματα και εικόνες από ένα διαφορετικό κόσμο. Γιατί τον δικό σου κόσμο τον σκυλοβαρέθηκα!

Αυτή τη φορά δεν θα σε ακούσω, δεν θα σε φοβηθώ. Θα ταξιδέψω στο όνειρό μου κι αν το μετανιώσω, όπως επιμένεις να μου υπενθυμίζεις, δικό μου πρόβλημα, δεν θα σε ρωτήσω κιόλας.

Περιμένω ανυπόμονα την ώρα που με μια βαθιά εισπνοή τα αρώματα των μπαχαρικών θα μετουσιωθούν σε γεύσεις από παέγια και ζεστό τσούρος και κουβανέζικη σοκολάτα. Ίσως ανάψω κι ένα πούρο μετά, θα είναι παράλειψη αν δεν το κάνω.

Θα γυρίσω όσες περισσότερες παραλίες μπορώ, θα κολυμπήσω στα γαλανά νερά τους και θα ξαπλώσω κάτω από τους κοκοφοίνικες για μια μεσημεριανή σιέστα. Θα αγοράσω πολύχρωμα φορέματα, ψάθινα καπέλα και κολιέ από κοχύλια, να νιώσω τη ζωή να με πλημμυρίζει, τη ζωή που θέλεις να μου στερήσεις.

Το ξέρω πως δεν θα συμφωνήσεις ποτέ με όλα αυτά, αλλά να σου πω κάτι; Το αφεντικό στο σώμα μου είμαι εγώ! Και δεν θα το βάλω κάτω όσο κι αν συνεχίζεις να με τρομοκρατείς.
Διαλυμένη σπονδυλική μου στήλη, όπως κατάλαβες, ο κύρος ερρίφθη, βγάζω εισιτήρια για Κούβα και φτιάχνω βαλίτσες. Στην επιστροφή θα σχεδιάσουμε μαζί το επόμενο ταξίδι.
Υ.Γ. Στην Πλατεία της Επανάστασης μη με ακολουθήσεις, θα είναι ασέβεια!

Μπορεί ο διάλογος με τους σπονδύλους μου να είναι φανταστικός και λίγο αστείος, μπορεί η Κούβα να είναι ένας ανέφικτος προορισμός για πολλούς λόγους, κυρίως οικονομικούς για τους περισσότερους από εμάς.
Μπορεί το πρόβλημα του καθένα μας να είναι αντικειμενικό και υπαρκτό στην ολότητά του, αλλά ας μην το αφήσουμε να καθορίζει τη ζωή μας και την ψυχή μας.
Υπάρχουν κι άλλοι προορισμοί, κι άλλοι στόχοι, κι άλλα όνειρα, ας μην τα πετάμε στον κάλαθο των άχρηστων δυσκολιών. Αν δεν παλέψει η ψυχή, το σώμα θα ακολουθήσει στην κατρακύλα, όλα είναι συμπλήρωμα το ένα του άλλου, σώμα-πνεύμα-ψυχή!