TheBluez

«Ωωωωω! Τι θέλει μωρέ και σε ενοχλεί μετά από τόσο καιρό; Καλά δεν ήμασταν;», έλεγε η Κορίνα ξεφυσώντας και πηγαίνοντας πάνω-κάτω με σκοπό να καλμάρουν τα νεύρα της.
«Ρε Κορίνα τι να έκανα; Μου έστειλε αίτημα και τον δέχτηκα!»
«Κακώς, Στέλλα! Πολύ κακώς!»
«Εντάξει… Τώρα πάει…»
«Δεν πάει! Δεν πάει! Αυτό είναι το θέμα! Γιατί για να είμαστε εδώ και να συζητάμε γι’ αυτόν τον κλόουν, σημαίνει ότι τη ζημιά του την έκανε!»
«Σιγά τη ζημιά! Καλά είμαι!», είπε η Στέλλα δείχνοντας τα μπράτσα της στην Κορίνα.

Η Κορίνα συνέχισε να πηγαινοέρχεται μέσα στο σαλόνι ξεφυσώντας και βρίζοντας.

«Κοίτα θράσος! Μετά από τόσο καιρό. Εμφανίστηκε ο κλόουν και…»
«Μην τον λες έτσι…»
«Θα στο πετάξω στο κεφάλι!», είπε η Κορίνα στην Στέλλα αρπάζοντας από το τραπεζάκι δίπλα της το γεμισμένο με νερό παγούρι της. Η Στέλλα σήκωσε τα χέρια ψηλά και υποσχέθηκε να μην ξαναμιλήσει.

«Και συνεχίζω..», είπε η Κορίνα, «έχει πολύ θράσος μετά από έναν ολόκληρο χρόνο να εμφανίζεται με το έτσι θέλω στη ζωή σου. Να επικοινωνεί και να θέλει να βγείτε και εσύ, ΈΣΥ, να δέχεσαι! Αυτός θράσος και εσύ τίγκα στην ηλιθιότητα!»
«Έλα μωρέ! Δεν έγινε και τίποτα!»
«Έγινε! Πώς δεν έγινε; Δεν βγήκες;»
«Βγήκα!»
«Δεν γέμισες πάλι ελπίδες;»
«Τι βλακείες είναι αυτές;»
«Στέλλα, κόψε τις μ@λ@kiες! Βγήκες γιατί είχες ελπίδες. Όλον αυτόν τον χρόνο είχες ελπίδες. Ok δεν λέω… Τον αγαπούσες! Αόριστος! Τον ήθελες! Ξανά αόριστος! Αλλά σε διέλυσε… Εμείς σε μαζεύαμε, θυμάσαι;».

Η Στέλλα δεν είχε ξεχάσει. Ποτέ της δεν θα ξέχναγε! Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Η καρδιά και η ζωή της διαλύθηκαν μετά από αυτόν τον χωρισμό. Άλλαξε τα πάντα. Ζωή. Δουλειά. Μαλλιά. Ενδιαφέροντα. Ήρθαν τα πάνω κάτω και εκείνος… εκείνος προχωρούσε με άλλη συντροφιά πλάι του. Η Στέλλα κυριολεκτικά φυτοζωούσε για μήνες και εκείνος κιπατσάο… Κλάμα; Οδυρμός; Καταστροφή; Όλα σε ένα σώμα.

Σταδιακά, και με τη βοήθεια των ανθρώπων που είχε επιλέξει να έχει κοντά της, άρχισε να ορθοποδεί. Η αλλαγή δουλειάς και η άθληση την είχαν αναπτερώσει. Οι φίλοι της το ίδιο. Τα νέα χόμπι της επίσης. Μα… η προσωπική της ζωή είχε μπει στον πάγο. Δεν ήθελε κανέναν. Για εκείνη όλοι ήταν ηλί8ιοι και το κυριότερο τους είχε πάρει από φόβο. Βλέπεις… κανένας δεν πίστευε ότι εκείνος θα την διέλυε και πλέον όλοι ανήκουν στο ίδιο τσουβάλι.

«Ναι, Κορίνα! Θυμάμαι! Αλλά έχω αλλάξει.. Δυνάμωσα! Δεν βλέπω πού είναι το κακό! Τον δέχτηκα στα σόσιαλ, βγήκαμε, μιλήσαμε και σπίτια μας. Ένας χρόνος πέρασε… Θα γινόταν και αυτό!»
«Να γινόταν αν το επιδίωκες εσύ! Όχι εκείνος… Που μαύρη η ώρα και η στιγμή που τον…»
«ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ! Όχι άλλο… Φτάνει!»

«Ok, ok! Έχεις δίκιο! Αλλά γιατί βρε αγαπούλα μου; Γιατί; Δεν σε λυπάσαι; Με τον κλόουν. Τον γελοίο. Τον καραγκιόζη. Που εμφανίστηκε από το πουθενά επειδή χώρισε και έστειλε τάχα μου δήθεν στην δικιά μας τη βιόλα γιατί ήθελε συγχώρεση! ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ! Λες και είσαι η Μητέρα Τερέζα. Και εσύ μη χάσεις! ‘Ναι! Σε συγχωρώ!’. Π@π@ρια μάντολες!».

«Ρε Κορίνα!»
«Όχι ‘ρε Κορίνα!’! Όχι ‘ρε Κορίνα!’!. Θυμάσαι μαρή χ@ζή πως ήσουν εκείνο το απόγευμα; Θυμάσαι που με είχες πάρει τηλέφωνο και έκλαιγες με λυγμούς; Δεν μπορούσες να πάρεις ανάσα από το κλάμα. Στον ψυχολόγο σου ήθελες να πας και κρατιόσουν από τους τοίχους για να μην σωριαστείς! Θυμάσαι; Σαν την Αστέρω κυκλοφορούσες στους δρόμους. Τα μάτια σου τα θυμάσαι; Είχαν αλλάξει χρώμα από το κλάμα! Χρώμα! Θυμάσαι;»
«Θυμάμαι!»
«Θυμάσαι που δεν μπορούσες να πας για δουλειά επειδή περνούσες από το σπίτι του; Που δεν ξαναπάτησες στον δήμο που μένει… Που έτρεμες να περάσεις από την περιοχή που δουλεύει μην τυχόν και τον πετύχεις πουθενά! Είχαμε ένα ωραιότατο στενό για πιο γρήγορα και κάναμε πάντα τον κύκλο! Θυμ…»

«ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΟΡΙΝΑ!»
«Δεν τελείωσα! Και μην νευριάζεις! Θυμάσαι που κάναμε να ακούσουμε Κότσιρα μισό χρόνο; Δεν ξαναείδαμε Σασμό, κούκλα μου, μην τυχόν και παίξει το τραγούδι!»
«Μα μου τον θυμίζει!»
«Χ3ΣΤΗΚΑ!»

Η Κορίνα σταμάτησε να μιλάει για να πάρει μια ανάσα. Άνοιξε το παράθυρο να μπει λίγος καθαρός αέρας στο σαλόνι, έχοντας πάντα την πλάτη της στραμμένη προς την Στέλλα. Δεν άντεχε να τη δει! Θα την έβριζε! Θα την έπιανε από τους ώμους και θα την ταρακουνούσε με τόση δύναμη που θα μετάνιωνε πικρά που βγήκε μαζί του.

«Ωραία! Τώρα έγινε! Δεν αλλάζει!», η Στέλλα με σκυμμένο το κεφάλι. «Έγινε! Βγήκαμε, τον είδα, κομματιάστηκα, γύρισα σπίτι. Δεν έγινε τίποτα μεταξύ μας, που ΑΥΤΟ περίμενα. Δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να ξαναγίνει κάτι μεταξύ μας, γιατί αυτό μου είπε εκείνος. Αλληλοσυγχωρεθήκαμε και τέλος!».

Η Κορίνα ξεφύσηξε άλλη μια φορά και έκανε να πάει στην κουζίνα. Γύρισε κρατώντας δύο ποτήρια με κρασί. Έτεινε ένα προς το μέρος της Στέλλας…

«Τον συγχώρεσες όντως; Ή του είπες αυτό που ήθελε να ακούσει; Την αλήθεια, Στέλλα!»
«Δεν μπορώ να τον συγχωρέσω, Κορίνα! Προσπαθώ, αλλά δεν μπορώ. Ο πόνος. Αυτό το ξερίζωμα. Τα γαλόνια δάκρυα. Η παράνοια. Η ατέρμονη θλίψη. Η αδιαφορία. Το γεγονός ότι προχώρησε. Δεν ξεχνιούνται… Δεν μπορώ να ξεχάσω. Όση αγάπη έδωσα και πήρα, μην είμαι αχάριστη, σβήστηκε από πόνο και προδοσία. Γιατί με πρόδωσε. Έμενα. Εμάς. Την καρδιά μου. Δεν ξεχνάω… Δεν θα ξεχάσω ποτέ… Όμως προσπαθώ!».

«Του τα είπες αυτά;»
«Όχι βέβαια! Το έπαιζα άνετη! Όσο μπορούσα βέβαια… Δεν είπα τίποτα! Και μεταξύ μας, μου πέρασε αστραπιαία μια στιγμή από το μυαλό να τον χαστουκίσω. Έτσι άνετος και σένιος μετά από τόσο καιρό. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα!»
«ΓΙΑΤΙ ΚΟΥΚΛΙΤΣΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ; ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ ΗΛΠΙΖΑ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΕΔΕΡΝΕ!»
«Σταμάτα μωρέ!», είπε η Στέλλα και ξεκαρδίστηκαν στα γέλια.

«Ξέρεις κάτι, Κορίνα; Τον αγαπάω. Πάντα θα τον αγαπάω. Δεν ξε-αγαπάς. Τα έχουμε πει αυτά! Δεν μου αρέσει όμως όλο αυτό! Δεν θέλω να του επιτρέψω ξανά να με διαλύσει. Ήδη αποσυντονίστηκα και αποδιοργανώθηκα με την επανεμφάνισή του. Δεν αντέχω να το ξαναπεράσω όλο αυτό. Όχι! Καμία συγχώρεση και καμία μεγαλοψυχία. Εκείνος δεν έδειξε τίποτα. Άνοιξε απλά την πόρτα και έφυγε. Μη με κοιτάς… Τρόπος του λέγειν. Αν με αγαπούσε, θα προσπαθούσε. Τι να λέμε τώρα; Έναν χρόνο εξαφανισμένος και τσουπ ‘συγνώμη!’. Ούτε καν λίγο σ3ξ; Έλεος!»

«Μ@λ@κα Στέλλα δεν το γλιτώνεις το παγούρι!»
«Γιατί ρε; Αυτό δεν σκεφτήκαμε όλοι; Χώρισε και γύρισε πίσω στην δεδομένη πρώην για να καλοπεράσει κλπ; Ε! Ούτε αυτό δεν έκανε!»
«ΣΤΕΛΛΑ!»
«Τέλος πάντων… Έχασα το καλό σ3ξ, έχασα και εκείνον… Τέτοια τύχη!»

«ΡΕ ΣΤΕΛΛΑ! ΗΜΑΡΤΟΝ! Με τον κλόουν πια…»
«ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΤΟΝ ΛΕΣ ΕΤΣΙ! ΛΥΣΣΑΞΕΣ! Λοιπόν, συνεχίζω… Δεν μου αξίζει όλο αυτό, Κορίνα μου! Το ξέρω! Όποτε θέλει επιστρέφει και όποτε θέλει φεύγει. Δεν λογαριάζει κανέναν. Μόνο την πάρτη του! Όχι! Φτάνει! Κάποιοι έχουμε συναισθήματα. Αξίζουν σεβασμό! Και όχι μόνο τα συναισθήματά μου… Αξίζω και εγώ τα καλύτερα!»

«Μπράβο Στελλίτσα μου! Επιτέλους! Για μια στιγμή νόμιζα ότι σε έχασα πάλι!»
«Όχι, όχι! Δεν την ξαναπατάω!»
«Και τώρα;»
«Τώρα σκέφτομαι να τον διαγράψω από παντού και να συνεχίσω τη ζωή μου! Θα το μετανιώσω; ΝΑΙ! Θα έχει επιπτώσεις αυτή η απόφασή μου; ΌΧΙ! Οπότε το σκέφτομαι!»
«ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ, ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ! ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΛΟΓΙΚΕΨΕΣ ΤΗ ΦΙΛΗ ΜΟΥ! ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! ΕΤΣΙ Ο ΚΛΟΟΥΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ! ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!»