TheBluez

Ο Ήρωας του Χειμώνα ήταν αιμόφυρτος στο έδαφος. Η λευκή πανοπλία του διάτρητη από μαχαιριές. Το κράνος του πεσμένο λίγα μέτρα πιο πέρα. Το σπαθί του, πλασμένο από σπηλαιώδη σταλακτίτη, σπασμένο στη μέση. Τα γένια του, από χιονάτα, είχαν μουσκευτεί από τη ζωή που έφευγε από μέσα του.
Ο ουρανός ήταν νεφελώδης και ο αέρας μια ανάσα δράκου. Το δάσος έμοιαζε να πεθαίνει κι αυτό.

Βήματα στο χιόνι. Ο Ήρωας του Χειμώνα ήθελε να γυρίσει και να συνεχίσει τη μάχη, αλλά ήξερε πως πλέον ήταν αδύνατο. Ο εχθρός τον είχε κατατροπώσει.
Ο Μάγος του Χρόνου πλησίασε κι άλλο. Το ραβδί που κρατούσε, αιχμηρό στη μια πλευρά, κυρτωμένο σαν φίδι στην άλλη, στριφογύριζε στα χέρια του, αναποφάσιστα, σαν να ήταν σε διαμάχη οι δυο πλευρές, για το ποια θα ρίξει το τελικό χτύπημα.

Στάθηκε πάνω από τον Ήρωα του Χειμώνα. «Σήμερα θα πεθάνεις και εγώ θα κυριαρχήσω». Έσκυψε και έπιασε ένα λουλούδι, που είχε γεμίσει με χιόνι. Το έκοψε και το έσφιξε στη γροθιά του.
Ύψωσε τα χέρια με την αιχμηρή πλευρά του ραβδιού. Και το κατέβασε.
Το ουρλιαχτό του Ήρωα αντήχησε σε όλη την πλάση. Αυτός έριξε το κεφάλι. Είδε την πανοπλία του να φωτίζεται. Χαμογέλασε αδύναμα. Ψέλλισε: «Η μέρα που ο Θεός δημιούργησε την ελπίδα ήταν πιθανότατα η ίδια μέρα που δημιούργησε την Άνοιξη*».
Και πέθανε.

Ο Μάγος γέλασε.
«Η φύση έχει τέσσερα μεγάλα σκηνικά -τις εποχές του χρόνου- και τους ίδιους ηθοποιούς -τον ήλιο, το φεγγάρι και τ’ άστρα- αλλά συνεχώς αλλάζει τους θεατές**», είπε μια φωνή. «Χωρίς τις εποχές, η πλάση θα πεθάνει πρόωρα, οι ηθοποιοί θα χάσουν το ταλέντο τους και οι θεατές το ενδιαφέρον για ζωή».

Ο Μάγος στράφηκε προς το δάσος. Ο ήλιος έβγαινε σιγά-σιγά από τη φυλακή του. Το χιόνι στα δέντρα άρχισε να πέφτει και να τα λουλούδια να αποκτάνε χρώματα.

Ο άντρας που στεκόταν εκεί, στο ξέφωτο, φορούσε μια πολύχρωμη στολή, σαν να είχε ενδυθεί το ουράνιο τόξο. Είχε μακριά αυτιά και μαλλιά από χρυσάφι. Στο χέρι του δεν κρατούσε κάποιο όπλο, δε το χρειαζόταν. Από το δάσος ξεπρόβαλλαν αρκούδες και ελάφια και πάνθηρες. Και πεταλούδες και μέλισσες, που ήρθαν και στάθηκαν στη στολή του άντρα. Του Ήρωα της Άνοιξης.
«Ώστε εσύ θα είσαι ο δεύτερος νεκρός», είπε ο Μάγος.
«Δεν θα υπάρξει δεύτερη νεκρή εποχή».
«Αυτό θα το δούμε». Ο Μάγος έσκυψε και έκοψε ένα ανθισμένο λουλούδι. Κι άλλο ένα. Κι ένα τρίτο. Γέλασε, καθώς πετούσε τα λουλούδια στο στόμα του και τα έτρωγε.
«Μπορείς να κόψεις όσα λουλούδια θέλεις. Η Άνοιξη ήρθε. Πάντα έρχεται***», είπε ο Ήρωας της Άνοιξης.

Ο Μάγος έστρεψε το ραβδί και έκανε να σημαδέψει. Αλλά τότε μια ορδή από όντα ήρθε κατά πάνω του. Μυρμήγκια σκαρφάλωσαν στα πόδια του, δαγκώνοντάς τον. Οι μέλισσες κάλυψαν το πρόσωπό του. Μια αρκούδα τού απέσπασε το ραβδί. Οι πάνθηρες πήδησαν στον αέρα και έριξαν κάτω τον Μάγο, που δεν μπορούσε ούτε να ουρλιάξει.