TheBluez

Προηγούμενο

Μέρος 2
Πουλώντας την ελευθερία τους
Άγγελος

Σε δέκα μέρες είναι ο γάμος. Πριν καν αλλάξει ο χρόνος θα παντρευτώ μία άγνωστη. Δεν ξέρω πώς θα το πω αυτό στην Ζωή. Το ανακοίνωσα στους γονείς της και παρά την θλίψη που είδα στο πρόσωπό τους, μου είπαν πως κάνω το σωστό για τον εαυτό μου και είπαν πως άργησα να προχωρήσω.
Όταν με ρώτησαν για την κοπέλα την οποία πρόκειται να παντρευτώ, δεν είχα ιδέα τι να τους πω, γιατί πράγματι δεν ξέρω ποια είναι. Ούτε καν πώς μοιάζει. Θα μπορούσα να την είχα αναζητήσει στο διαδίκτυο μιας και σίγουρα θα είναι κάπου εκεί, αλλά δεν μου κάνει αίσθηση να ασχοληθώ με αυτά.
Το βλέπω πιο πολύ σαν παιχνίδι. Μου είπε ο πατέρας μου πως θα λήξει σύντομα η ιστορία μετά τον γάμο. Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό, αλλά μάλλον θα πρέπει να τον εμπιστευτώ. Μπορώ; Όχι. Θα το κάνω; Ναι.
Δυστυχώς, για άλλη μια φορά αντιλαμβάνομαι πόσο αδύναμος είμαι. Στην πιάτσα έχω το όνομα του Ικάρου και για αυτούς κάθε άλλο από ευάλωτος είμαι. Έχω σκοτώσει, απειλήσει και βασανίσει κόσμο. Δεν ξέρω αν αυτό που έπαθα ήταν το αποτέλεσμα για τις αμαρτίες μου. Και αυτό δεν έχει να κάνει καθόλου με το κάψιμο και τις ουλές. Έχει να κάνει με την Ζωή που μου στέρησαν. Θα άξιζε στον Βέρο να υποφέρει με μία απώλεια. Ίσως αυτής της κόρης του με τον γάμο ή χωρίς. Αυτή η οικογένεια, που καθόλου αθώα δεν είναι, αξίζει να υποφέρει όπως εγώ. Στην τελική, ο γάμος είναι ένα ωραίο σχέδιο εκδίκησης.
Αδύναμος όμως παραμένω, γιατί αντί να προχωρήσω ακέραιος, φεύγοντας από τον βούρκο των Δέλτα, παραμένω μόνο και μόνο επειδή διψάω για εξουσία και εκδίκηση. Δεν ξέρω περισσότερο για τι πράγμα.
Το μόνο που ξέρω είναι πως το απόγευμα είναι η συνάντηση με αυτούς.

Ελευθερία
Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό που γίνομαι. Ένα με αυτούς, αλλά αφού το θέλουν, ήρθε ο καιρός να έχω απαιτήσεις. Ο πατέρας προθυμοποιήθηκε περισσότερο από τότε να μου ανοίξει εκείνο το ιατρείο στο κέντρο της Αθήνας και να γεμίσει τον λογαριασμό μου με μισθούς μερικών μηνών μιας και εχθές κατέθεσα την παραίτησή μου στο δημόσιο.

Περισσότερο μία αντίδραση είναι όλο αυτό εναντίον τους. Κατά βάθος δεν ήθελα να αλλάξει κάτι στην ζωή μου. Δεν είχα καμία σκοτούρα για τις βρωμιές τους, ενώ τώρα έχω γεμίσει από αυτές. Ανάθεμά τους!

Κάθομαι στο μεγάλο καθιστικό περιμένοντας τους Δέλτα από στιγμή σε στιγμή. Σκεφτήκαμε πως θα είναι καλύτερα να είμαστε λίγα άτομα, έτσι είμαι εγώ με τον πατέρα μου και ο Άγγελος θα έρθει και εκείνος με τον δικό του.
«Όλα θα πάνε καλά αστέρι μου, μην ανησυχείς για τίποτα!» μού κρατάει σφιχτά το χέρι ενώ εγώ το απομακρύνω απαθέστατα.
«Αν ήθελες όλα να πηγαίνουν καλά, ας πρόσεχες να μην γινόσουν ο σκατάνθρωπος που σήμερα είσαι!»
Δεν λέει τίποτα. Έχω δίκιο.

Ακούω βαριές πατημασιές να πλησιάζουν και ξέρω πως έχουν έρθει. Το στομάχι μου σφίγγεται. Έχω άγχος. Ένα άγχος που διαπερνάει τα σωθικά μου. Παρατηρώ τους δυο ψηλούς άντρες να πλησιάζουν και ενώ δεν θα έπρεπε, ο νεότερος, μου βγάζει έναν εντυπωσιασμό. Ξαφνικά σκέφτομαι πως ίσως θα έπρεπε να έχω ντυθεί πιο προσεγμένα. Παρόλα αυτά φοράω ένα τζιν Levi’s και ένα κόκκινο πλεκτό. Σε αντίθεση, οι άντρες είναι με κοστούμια. Ε, βέβαια! Για συμφωνία πρόκειται.

Ο Άγγελος και ο πατέρας του, Ιωάννης, πλησιάζουν τρομακτικά κοντά μας και νιώθω πως έχουν έρθει για να με κατασπαράξουν. Μάλλον αυτό συμβαίνει. Ανάθεμά με που με εμπλέξαν έτσι.

Οι χειραψίες πάνε και έρχονται και δεν μου δίνει κανείς σημασία. Έχει κολλήσει το βλέμμα μου στον Άγγελο. Ένα άβολο στιγμιότυπο παίρνει θέση όταν τα βλέμματά μας καρφώνονται. Είναι τόσο κούκλος όσο θυμάμαι. Κατά πάσα πιθανότητα του προκαλώ αηδία και δεν υπάρχει περίπτωση να έχει καμία ανάμνηση από εμένα. Ψιθυρίζω ένα συγγνώμη, που δεν αφορά το αδιάκριτο μου βλέμμα. Ίσως να νομίζει πως τον κοιτάω έτσι εξαιτίας του καψίματος, αλλά στην πραγματικότητα λέω συγγνώμη γιατί για αυτό ευθυνόμαστε εμείς. Τώρα πια βάζω και τον εαυτό μου μέσα, αφού αποφάσισα να συμμετέχω σε αυτό το παιχνίδι. Είναι αστείο το πόσο γρήγορα μπορείς να βρεθείς συνένοχη.

«Θέλω ο γάμος να λήξει στο εξάμηνο» είναι ένας από τους όρους από τους οποίους παραθέτει ο Άγγελος και δεν μπορώ να μην συμφωνήσω.
«Μετά τον γάμο φεύγετε για ταξίδι του μέλιτος στο Μεξικό» λέει ο Δαβίδ. Με παρατηρεί ο πατέρας μου που τον κοιτάω περίεργα. «Αφορά δουλειές που θα αναλάβει ο Άγγελος εκεί. Ο μήνας του μέλιτος είναι μία αφορμή σε περίπτωση που οι φυλλάδες σας ακολουθήσουν μέχρι εκεί».
Υπέροχα… θα πάω και ταξίδι του μέλιτος.

«Οργανωμένο το θεατράκι» δεν κρατήθηκα.
«Δεν νομίζω να ζοριστείς» με καρφώνει ο Άγγελος, γεννώντας μου μία σπίθα μίσους.

Όσο όμορφος είναι, τόσο αντιπαθητικός μπορεί να γίνει. Για μια στιγμή αναρωτιέμαι πώς να είναι το δέρμα στην πλάτη του. Τέτοια βαριά εγκαύματα δεν ξεχνιούνται εύκολα. Αυτό προϋποθέτει και να τον φανταστώ γυμνό. Όχι! Με τίποτα. Διώχνω μακριά αυτή την σκέψη. Είναι περιττή. Τόσο περιττή όσο ο επικείμενος γάμος μας. Αυτός όμως γιατί δεν μου φαντάζει περιττός; Γιατί με κάνει να μελαγχολώ στην σκέψη πως την επόμενη μέρα τον έψαχνα; Τα στοιχεία του είχαν εξαφανιστεί από το νοσοκομείο. Τώρα βγάζει νόημα γιατί. Οι Άγγελοι δεν αφήνουν ίχνη πίσω τους, μα αυτός εδώ πρέπει να είναι ο Λούσιφερ. Μοιάζει για εκείνον που τον ακολουθεί το χάος. Εκτός και αν είναι ο ίδιος το χάος.
Ποιος στο διάολο είσαι;

Άγγελος
Είναι αλήθεια πως δεν μπορούμε να ονειρευτούμε πρόσωπα που δεν έχουμε δει ποτέ στην ζωή μας. Απλώς δεν θυμάμαι πού την έχω δει, γιατί είναι υπαρκτή. Ζωντανή μπροστά μου. Ίσως να την είχα δει κάπου στα κοσμικά, αλλά για κάποιον λόγο δεν φαίνεται για κορίτσι που συχνάζει στα κοσμικά. Μου κάνει εντύπωση η απλότητά της. Την περίμενα διαφορετική. Κάπως δήθεν, ψηλομύτα, επιθετική. Μέχρι και συγγνώμη μου ζήτησε για την αδιακρισία της. Πολλοί το παθαίνουν να κοιτάζουν το καμένο μου πρόσωπο, αλλά ποτέ κανείς δεν ζήτησε συγγνώμη. Ήταν άβολο, γιατί την κοιτούσα και εγώ.

Έχει κάτι εξωτικό. Έχει πράγματι κάτι από Μεξικό. Μία άγρια ομορφιά και το μυαλό μου πάει στους κάκτους που ο κήπος τους ήταν γεμάτος από δαύτους. Αν την αναλογιστώ, φαίνεται τρόμαγμενη, αλλά δεν μου προκαλεί καμία συγκίνηση. Μου κατέστρεψαν την ζωή. Δεν θα της κοστίσει τίποτα ένας γάμος. Μονάχα το έδαφος του μπαμπά της. Μικρό το τίμημα σε σχέση με το δικό μου. Αναρωτιέμαι αν έχει εκείνη να αφήσει κάτι πίσω. Όχι πως με νοιάζει, όταν εμένα με άφησε όλη μου η ζωή.

Μαύρος γάμος
Ελευθερία
Δεν φανταζόμουν έτσι τον γάμο μου. Μίζερο, ανιαρό, σκοτεινό. Δεν είναι παρά ένα λευκό φόρεμα και κόσμος που καλύτερα να μην ήταν εδώ. Είναι απίστευτο πόσα πρόλαβαν να ετοιμάσουν μέσα σε λίγες μέρες. Οι καλεσμένοι είναι αμέτρητοι και σίγουρα δεν αναγνωρίζω τα πρόσωπά τους. Απορώ αν είναι όλοι τους τόσο ψεύτικοι όσο και εμείς. Παίρνω μία βαθιά ανάσα που φαντάζει απαραίτητη αυτή την στιγμή. Αναμένω πώς και πώς να τελειώσει το μυστήριο να βγάλω αυτό το πράγμα από πάνω μου.

Δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός πως ο Άγγελος είναι εκθαμβωτικός. Το μαύρο σμόκιν του είναι σαν να τονίζει το γραμμωμένο σώμα του. Και αυτά τα σημάδια αντί να τον ασχημαίνουνε, του δίνουν μία γοητεία. Δεν μπορώ να μην τον παρατηρήσω. Πρέπει να δείχνω πως είμαι ερωτευμένη ή έστω πως τον θέλω. Δεν μου έχει ρίξει δεύτερη ματιά. Φάνηκε από την αρχή πόσο αδιάφορη του περνάω, αλλά γιατί αυτό να με επηρεάζει;

Είναι πολύ άβολο που παντρεύομαι έναν ξένο, αλλά είναι περίεργο που τον ξέρω με έναν τρόπο ασυνήθιστο. Ο γάμος είχε επισημοποιηθεί στα κοσμικά και πήρε μεγάλη έκταση. Δεν είμαι συνηθισμένη σε αυτά. Είμαι η κόρη που δεν κάνει δημόσιες εμφανίσεις, δεν ασχολείται με τον κόσμο των σόσιαλ και προτιμώ να κρατάω χαμηλό προφίλ. Ο Άγγελος από όσο κατάλαβα έχει την φήμη του καρδιοκατακτητή, αν και μετά από ό,τι έγινε δεν φάνηκε να έχει άλλη σχέση, άρα βόλευε να του φορτώσουν μία σχέση με έμενα που απλώς την κρατούσαμε κρυφή.

Κοιτάζω τις οικογένειές μας και μόνο οικογένεια δεν το λες αυτό το πανήγυρι που ο ένας θέλει να φάει τον άλλον. Κανονικά αυτά τα μυστήρια θα έπρεπε να διαρκούν όσο μία υπογραφή.

Το μετά είναι το δύσκολο. Η τελευταία μας συνάντηση με τον Άγγελο ήταν στο σπίτι των γονιών μου και από τότε δεν υπήρξε κάποια επικοινωνία για πρακτικά θέματα και αύριο φεύγουμε για Μεξικό.
Δυστυχώς στο ενδιάμεσο ακολουθεί και μία δεξίωση που θα πρέπει να παίξουμε πολύ καλά τους ρόλους μας.
«Να ζήσετε!» λέει η αδελφή μου γεμάτη ειρωνεία στο τέλος του μυστηρίου.
Εύχομαι να ζήσουμε και οι δύο αδελφούλα, καταπνίγω αυτήν την σκέψη.

Οι χίλιοι καλεσμένοι φάνηκαν να το διασκεδάζουν όσο εγώ παρακαλούσα να σπάει σιγά σιγά μπας και πάμε σπίτια μας.
«Περνάς ωραία αγάπη μου;» ρωτάει ο Άγγελος όταν έρχεται η ώρα να χορέψουμε μαζί δίνοντας έμφαση στο “αγάπη μου”.
«Υπέροχα ζωή μου, εσύ;» ήρθε η σειρά μου να τον πονέσω δίνοντας έμφαση στο “ζωή” για αντίποινα.

Μου ζουλά τόσο πολύ το χέρι προκαλώντας μου πόνο, όμως πρέπει να συνεχίσω να χαμογελάω αφού τα φλας πέφτουν πάνω μας.
«Μην με προκαλείς!» γρυλίζει με τα μάτια του να πετούν σπίθες.
«Γιατί; Θα με σκοτώσεις;» κάνω πως γελάω μιας και κανείς δεν θέλω να καταλάβει πως είπα κάτι τέτοιο.
Δεν απαντάει. Αντιθέτως, περνάει το χέρι του στον αυχένα μου και κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης και νιώθω πως με διαπερνάει ένα ρεύμα. Δεν δείχνω πως με επηρεάζει. Δεν με επηρεάζει, λέω ξανά.

Οι ώρες περνάνε βασανιστικά και πρώτη φορά πίνω τόσο πολύ. Το ίδιο κάνει και ο Άγγελος και δεν είναι καθόλου μέρος της διασκέδασης. Σχεδόν θέλω να βάλω τα κλάματα.
«Άντε να πάμε σπίτια μας» λέω και βάζω την λευκή γούνα, ώστε να προστατευτώ από το κρύο του Δεκεμβρίου, όταν πια άδειασε το μαγαζί και έχει για τα καλά το φως του ηλίου.
«Σε ένα σπίτι θα πάτε» λέει ο Ιωάννης.
«Ορίστε;». Αποκλείεται! Νιώθω τόσο ζαλισμένη που ούτε να μιλήσω δεν μπορώ.
«Μήπως το τραβάμε λίγο;» επεμβαίνει ο Άγγελος.
«Όλοι ξέρουν πως είστε νιόπαντροι, δεν θέλουμε κανείς να σας δει χώρια να μπαινοβγαίνατε σε άλλα σπίτια» λέει η Στέλλα, και πλέον πεθερά μου, που έσκασε μύτη σαν την λατέρνα. Αυτό που φοράει είναι τουλάχιστον κακόγουστο. Όπως ο γάμος μου ένα πράγμα.
«Και πού να πάμε;» αναρωτιέται ο Άγγελος, αλλά πριν πετάξει καμία κοτσάνα για το σπίτι του, προτείνω την έσχατη λύση.
«Πάμε στο διαμέρισμά μου στο κέντρο» πετάω και προχωράω θέλοντας να φύγω το γρηγορότερο δυνατόν.

Δεν χαιρετώ κανέναν. Απλώς παρακολουθώ τις κινήσεις του Άγγελου για να εντοπίσω το αυτοκίνητό του. Το μαύρο Range Rover του εντοπίζεται εύκολα. Τα φώτα αυτού του μαύρου θηρίου ανάβουν και ο σύζυγος μου μού κάνει νόημα να ακολουθήσω. Δεν περίμενα κάτι λιγότερο από αυτό. Είναι προφανές πως θέλει να κάνει την παρουσία του αισθητή παντού. Όχι πως το θεωρώ κακό αυτό. Ίσα-ίσα που του ταιριάζει.

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητό του και μία ωραία μυρωδιά με κατακλύζει. Είναι αυτό το άρωμα που φοράει; Δεν θα έπρεπε να κάνω τέτοιες σκέψεις για έναν άνθρωπο που δεν θέλω.
Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής παραμένουμε και οι δύο σιωπηλοί. Του έχω δώσει διεύθυνση και μας καθοδηγεί το σύστημα πλοήγησης αυτοκινήτου. Βάζει μουσική μήπως και γίνει η κατάσταση πιο ανάλαφρη. Αν και των δυο μας τα αυτιά βουίζουν από την δυνατή μουσική, καταφεύγουμε πάλι σε αυτήν. Δεν ξέρω αν θα έχω κάτι να πω μαζί του, πάντως σίγουρα δε φαίνεται για ομιλητικός άνθρωπος.
«Μισώ το κέντρο!» μουρμουρίζει όσο φτάνουμε στο σπίτι μου, αλλά αδιαφορώ για κάθε τι που λέει. Σε λιγάκι θα έχω βγάλει αυτό το πράγμα από πάνω μου.

Του δείχνω πού μπορεί να παρκάρει το αυτοκίνητο με ασφάλεια, παρόλα αυτά δεν φαίνεται ενθουσιασμένος με την θέση. Ίσως να φοβάται ότι θα του το σπάσουν, μιας και είμαστε στα σύνορα των Εξαρχείων. Ούτε που με νοιάζει. Τόσα φράγκα έχει, ας πάρει άλλο.

Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο, βλέπω πως έχει έρθει και εξοπλισμένος, μιας και βγάζει από το πίσω μέρος του αυτοκινήτου ένα σακίδιο.
«Εξοπλισμένος βλέπω!» δεν το αφήνω να πέσει κάτι.
«Ελευθερία, προχώρα. Αύριο πάμε Μεξικό. Προφανώς και έχω έτοιμα τα πράγματά μου». Φαίνεται να έχει χάσει την υπομονή του και μοιάζει κουρασμένος.
Αυτό το ξέχασα τελείως. Δεν είχα προνοήσει να ετοιμάσω τίποτα γαμώτο! Πάντα της τελευταίας στιγμής.

Μπαίνουμε στο ασανσέρ μέχρι να φτάσουμε στον τρίτο και τώρα πια νιώθω πως δεν μπορώ να μείνω σιωπηλή μ’ αυτό τον άνθρωπο. Νιώθω πως μπορεί να με στήσει στον τοίχο ανά πάσα ώρα και στιγμή. Παρόλα αυτά δεν φοβάμαι μήπως μου κάνει κακό. Κάτι που θα ήταν απολύτως φυσιολογικό σαν σκέψη.

Τελευταία στιγμή σκέφτομαι πως έχω αφήσει το σπίτι όπως και όπως. Έπρεπε να φύγω τόσο βιαστικά. Είχα ξεκινήσει να ετοιμάζομαι αργότερα από ότι θα έπρεπε, μιας και παρακαλούσα να υπάρξει μία πιθανότητα να ακυρωθεί αυτός ο γάμος. Σίγουρα το σπίτι μου θα μοιάζει κάπως βομβαρδισμένο, αν και το είχα καθαρίσει μία μέρα πριν. Με πιάνει ανασφάλεια μιας και ο Άγγελος φαίνεται να είναι ατσαλάκωτος και το αυτοκίνητό του δεν είχε ούτε έναν κόκκο σκόνης.
«Καλώς όρισες» σπρώχνω την πόρτα να περάσει μέσα.
Τελικά δεν είναι τόσο χάλια όσο νόμιζα.
«Χμ, δεν το περίμενα έτσι» λέει όσο βγάζει το σακάκι του.
Μάλλον που είναι χάλια. Κλείνω την πόρτα κλειδώνοντας δυο φορές.
«Τι εννοείς;» με πιάνει ανασφάλεια.
«Το σπίτι των γονιών σου είναι ανάκτορο. Ίσως να περίμενα κάτι ανάλογο. Είναι όμορφο όμως. Απλό»
Δεν μπορώ να καταλάβω αν προσπαθεί να με σνομπάρει ή όχι.

Το σπίτι μου είναι ένα απλό διαμέρισμα με λευκούς τοίχους και φυστικί ταβάνια. Τα έπιπλα είναι σε απλές γραμμές σε εκρού χρώμα με χρωματιστές πινελιές. Προσπαθώ να το κρατάω απλό και φωτεινό και όσο πιο τακτοποιημένο γίνεται. Κάτι που είναι εφικτό τώρα πια που δεν έχω ατελείωτες βάρδιες και δεν χρειάζεται να τρώω συνέχεια έτοιμο φαγητό λόγω έλλειψης χρόνου. Απασχολώ το μυαλό μου με βλακείες, μιας και νιώθω πως αυτός ο άνθρωπος τραβάει μερικές τζούρες από το οξυγόνο μου.
«Όλα καλά;» με ρωτάει και πηγαίνει να εξερευνήσει το υπόλοιπο σπίτι.
«Με ρωτάς αν είναι όλα καλά; Σοβαρά;»
«Έχεις κάποιο υποκοριστικό; Ρίτσα; Ρίτα;» ρωτάει και νιώθει τόσο άνετα που αρχίζει να βγάζει τα παπούτσια του.
«Προτιμώ το Ελευθερία» το κάνω ξεκάθαρο πριν αρχίζει να με αποκαλεί σαν να είμαι κάνα σκυλί.
«Σου πάει το Ρίτα!» καταλήγει και είναι καλύτερα να το προσπεράσω.

«Και τώρα;» τον ρωτώ περιμένοντας μία απάντηση μέσα σε αυτό το θέατρο.
«Τώρα τι, Ρίτα;» κάνει μία κίνηση και αρχίζει να λύνει την γραβάτα του. «Είναι αργά»
«Συγγνώμη, σκοπεύεις να κοιμηθείς;» προσπαθώ να αποτραβήξω το βλέμμα μου από πάνω του καθώς γδύνεται, αλλά είναι αδύνατον. Γαμwtο!
«Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω στις…» κάνει μία παύση για ρίξει μία ματιά στο Rolex του μόνο και μόνο για να με βεβαιώσει για την ώρα «…στις 7 το πρωί; Έχουμε ταξίδι αύριο»
«Δεν το πιστεύω!» λέω νευριασμένα, αλλά όχι για την κατάσταση, αλλά επειδή μου αρέσει που τώρα τον βλέπω ημίγυμνο μπροστά μου.
Μα τι έχω πάθει; Δεν θα έπρεπε να τον βλέπω έτσι. Γιατί με κάνει να ξεχνάω για το ποιος είναι; Δεν έπρεπε να πιώ τόσο!

«Τι έγινε;» με κοιτάει ξαφνικά με ένα άκρως πονηρό βλέμμα. «Θέλει η γυναίκα μου να ενδώσω στα συζυγικά μου καθήκοντα;» λέει και βλέπω την ειρωνεία που πετάνε τα λόγια του. Με κοροϊδεύει και από πάνω!
«Άγγελε, κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα!» του το κάνω ξεκάθαρο.
«Ρε Ρίτα, δεν είμαι τόσο ξενέρωτος για να έχω τέτοια τρελά όνειρα. Αν είναι δυνατόν!» λέει και θέλω να του βγάλω τα μάτια έξω από τον θυμό.
«Είσαι τόσο αναίσθητος!» του πετάω και παίρνω την απόφασή μου. «Θα κοιμηθείς στον καναπέ» του πετάω το μαξιλάρι κατά πάνω του.
«Είσαι τρελή;» ρωτάει καθώς κατεβάζει και το παντελόνι του. «Θα αφήσω τέτοιο στρώμα να πάει χαμένο; Αν θες τραβά εσύ στον καναπέ» τραβάει τα σκεπάσματα για να βολευτεί μέσα σε αυτά. «Πάντως να ξέρεις, ποτέ καμία δεν με έδιωξε από το κρεβάτι» μού κλείνει το μάτι όλο νόημα και δεν μπορώ να πιστέψω στο θράσος του, αλλά δεν μπορώ να προσπεράσω και το κομμάτι του εαυτού που σιγολιώνει με τα πειράγματά του. Τουλάχιστον, ένας από τους δυο το έχει πάρει στην πλάκα.
Μόλις παραδέχθηκα πως εγώ δεν το έχω πάρει στην πλάκα… υπέροχα!

Πλησιάζω στην άκρη του κρεβατιού και αρπάζω σφιχτά το μαξιλάρι για να φύγω από το δωμάτιο όσο ο Άγγελος έχει ήδη αράξει στο κρεβάτι διαβάζοντας ένα ανέγγιχτο βιβλίο που έχω εδώ και μήνες στο κομοδίνο.
«Θα φύγεις;» με ρωτάει έκπληκτος.
«Δεν σκοπεύω να μοιραστώ το κρεβάτι μαζί σου» του πετάω σαν να τον σιχαίνομαι.
«Στο καλό. Δεν είμαι ο ιππότης που θα ξεκουμπιζόταν για να μην νιώθει η πριγκίπισσα άβολα» κλείνει απότομα το βιβλίο και συμπληρώνει με ένα «εσυ χάνεις» και το χαμόγελο απλώνεται στο πρόσωπό του. Το σαρκαστικό χαμόγελο.
Ανάθεμά τον!

Μαζεύω όλη την κυριαρχία μου και αποχωρώ από την κρεβατοκάμαρα με ένα δυνατό χτύπημα στην πόρτα.
Καταπνίγω την αίσθηση του να φωνάξω δυνατά και απλώς δαγκώνω το μαξιλάρι.

Άγγελος
Και ενώ πέρασε το δικό μου, γιατί δεν νιώθω καθόλου καλά με αυτό; Γιατί ένα κομμάτι μου, θέλει να της ζητήσει συγγνώμη; Ή έστω να της δώσει λίγο χώρο; Χώθηκα ξαφνικά στην ζωή της και εισέβαλα στον προσωπικό της χώρο.

Είμαι μόνο με το εσώρουχο, αλλά δεν γαμι3ται; Δεν βλέπει πρώτη φορά άντρα γυμνό. Ψάχνω τουλάχιστον για ένα φανελάκι μου.

Τα φώτα στο σαλόνι είναι ανοιχτά, αλλά δεν μπαίνει καθόλου φως από έξω αφού έχει τα ρολά κλειστά. Κάθεται στον καναπέ έχοντας τα γόνατ;a της αγκαλιά και είναι ακόμα με το νυφικό.
«Δεν μπορώ να κοιμηθώ» της λέω, αλλά δεν μου δίνει σημασία. «Είσαι ακόμα με το νυφικό»
Γυρνάει να με κοιτάξει και δεν δείχνει τόσο θυμωμένη. Τολμάω να κάτσω κοντά της.

«Έκανες κατάληψη στο δωμάτιό μου. Πότε να προλάβω να αλλάξω;»
«Σου πάει όμως» χαμογελάω.
Τι; Της έκανα κομπλιμέντο και χαμογέλασα! Δεν μπορώ να το πάρω πίσω.

«Ευχαριστώ» προσπαθεί να κρύψει το χαμόγελό της, αλλά βγαίνει στην επιφάνεια τελικά. «Υποθέτω θα περάσουμε πολύ χρόνο μαζί» λέει με τα λόγια της να βγαίνουν ασφυκτικά από το στόμα της.
«Μόνο όσον αφορά δημόσιες εμφανίσεις. Στο Μεξικό τον περισσότερο χρόνο δεν θα με βλέπεις και όταν γυρίσουμε εδώ μπορούμε να ψάξουμε για άλλο σπίτι. Φυσικά να κρατήσεις αυτό εδώ γιατί σε έξι μήνες θα χρειαστεί να γυρίσεις σε αυτό»
«Ναι» απαντάει μονολεκτικά και δεν φαίνεται πολύ χαρούμενη με την κατάσταση.
Σηκώνεται κοιτώντας με για λίγο. Δεν την ρωτάω τι σκέφτεται. Ίσως να με τρομάζει η απάντηση.

«Πάω να αλλάξω και να κάνω ένα ντουζ. Το κρεβάτι είναι μεγάλο. Μπορούμε να το μοιραστούμε» φαίνεται κουρασμένη και η πρότασή της δεν μου φαίνεται αποκρουστική όπως θα ήταν μερικές ώρες πριν.
«Συγγνώμη για πριν. Δεν ήξερα πώς να το χειριστώ. Δεν μου είναι ευχάριστο»
«Όχι, αλλά είσαι τουλάχιστον ο πιο κερδισμένος. Και ο πατέρας μου το αξίζει για το κακό που σου έκανε, αλλά αυτό δεν το αξίζω εγώ. Συγγνώμη για πριν, που έπιασα στο στόμα μου την Ζωή»
Μετά από αυτό εξαφανίζεται και μια στιγμή, τόσο δα μικρή, σκέφτομαι πως είναι όμορφη.

Της δίνω χρόνο και δεν εμφανίζομαι στο δωμάτιο προτού ακούσω το νερό να διακόπτεται από την ροή του. Όταν την ακούω να μου λέει πως τελείωσε, τολμάω να πάω ως το δωμάτιο και να ξαπλώσω, πιάνοντας όσο λιγότερο χώρο μπορώ. Δεν πρέπει να είναι και πολύ βολικό για μια κοπέλα να κοιμάται με έναν άγνωστο. Έχει γυρίσει πλευρό και έχει σκεπαστεί μέχρι πάνω.
Δεν προλαβαίνω να κάνω πολλές σκέψεις, γιατί πριν αρχίσω να υπεραναλύω τα πράγματα έχω ήδη κοιμηθεί και αυτήν την φορά τα φτερά μου δεν με τσακίζουν.

Χαμένοι στο Μεξικό
Ελευθερία
Τον έχω εκνευρίσει από όταν ξυπνήσαμε. Το βλέπω. Ήμουν πολύ κουρασμένη για να φτιάξω βαλίτσα το πρωί που μπήκαμε σπίτι και όταν συνειδητοποίησε πως δεν έχω έτοιμα πράγματα, έκανε σαν τρελός.

Φύγαμε από το σπίτι όπως και όπως. Μου είπε να πάρω τα απολύτως απαραίτητα και τα υπόλοιπα θα τα ψωνίσω από το αεροδρόμιο. Δεν πετάμε με κάποια ανταπόκριση μιας και ταξιδεύουμε με ιδιωτικό τζετ της δικής μου οικογένειας. Ο πατέρας μου φαίνεται να μην εμπιστεύεται να ταξιδέψω με δικό τους αεροπλάνο.

Η πτήση διαρκεί ώρες ατελείωτες και αρνείται να μου μιλήσει. Κανονίζω εγώ τι θέλουμε να φάμε και τι ώρες και τις υπόλοιπες κοιμόμαστε. Προσπαθώ δηλαδή εγώ να κοιμηθώ. Ο Άγγελος έχει παραδώσει πνεύμα ώρες τώρα.

Έχω χρόνια να έρθω στο Μεξικό. Θα μείνουμε στο σπίτι της μαμάς. Οι γονείς μου το επισκέπτονται συχνά λόγω της δουλειάς, οπότε είναι κάτι παραπάνω από κατοικήσιμο και έχει δυο υπνοδωμάτια. Δεν θα με πείραζε αν είχε ένα. Παραδόξως, κοιμήθηκα μια χαρά μαζί του.

Άγγελος
Δεν ξύπνησα καθόλου καλά. Νιώθω τόσο καλουπωμένος σε αυτήν νέα μου ζωή, που σχεδόν θέλω να την τινάξω από πάνω μου. Πολύ αργά να το σκεφτώ αυτό. Είμαι ήδη στην πόλη του Μεξικό με μία άγνωστη που είναι πλέον γυναίκα μου, άλλα έχει και κάτι απροσδιόριστα γνώριμο.

Έχουμε ανταλλάξει μονάχα δυο κουβέντες σε αυτές τις πολλές ώρες που έχουμε περάσει μαζί εξαιτίας της νευρικής μου συμπεριφοράς, που όσο και αν θέλω να ζητήσω συγγνώμη δεν θα το κάνω. Δεν είμαστε και φίλοι. Μια συμφωνία έχουμε και αυτό είναι όλο.

Είναι κουρασμένη και οι μαύροι κύκλοι είναι έντονοι κάτω από τα μάτια της. Είναι γοητευτικό που δεν προσπαθεί να τους κρύψει για να μοιάζει με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Τα μαύρα της μαλλιά είναι πιασμένα σε μια ψηλή αλογοουρά και μου θυμίζει το κορίτσι των ονείρων μου, που όσο και αν προσπαθώ να θυμηθώ πού την έχω δει, δεν έχω καμία ανάμνηση.

Απολαμβάνω τον ήλιο πριν μπούμε στο σπίτι. Έχω μείνει έκπληκτος με την τοποθεσία. Δεν είναι κάπου απομονωμένα. Είναι στην πόλη του Μεξικό και ο Δεκέμβριος είναι ιδανικός μήνας με λογικές θερμοκρασίες και ξηρή ατμόσφαιρα.

Το σπίτι έχει μεγάλο κήπο με ψηλούς κάκτους στην περίφραξή του και χρώματα. Την ακολουθώ ως το εσωτερικό που οι μεγάλες τζαμαρίες επιτρέπουν στο σπίτι να πλημμυρίσει από φως και η μυρωδιά του δέρματος από τα έπιπλα είναι χαρακτηριστική.
«Επάνω είναι τα υπνοδωμάτια»
Νιώθω πως φοβάται να μου μιλήσει.

«Πάμε» ανασηκώνω τους ώμους και όταν πάει να πιάσει την βαλίτσα της, την παίρνω εγώ μαλακά από το χέρι της λέγοντας πως θα την κουβαλήσω εγώ. Με ένα κενό βλέμμα για αντάλλαγμα την αφήνει σε εμένα.
«Τα υπνοδωμάτια είναι δύο. Δεν θα χρειαστεί να μοιραστούμε το κρεβάτι ξανά» λέει και δεν καταλαβαίνω αν το λέει για καλό ή λυπάται.
Δεν μιλάω. Φοβάμαι πως θα φανεί η απογοήτευσή μου. Ναι! Η απογοήτευσή μου. Κοιμήθηκα μια χαρά μαζί της και σπάνια μπορώ να κοιμηθώ μαζί με κάποιον άλλον.

Τα χρώματα είναι έντονα και ταιριάζουν αρμονικά μεταξύ τους. Το ξύλο είναι παντού, εκτός από τα μπάνια που αποτελούνται από μάρμαρο.
«Εγώ θα πρέπει να φύγω σε λίγες ώρες» της εξηγώ χωρίς να πω πολλά.
Χαμογελάει με έναν τρόπο που το χαμόγελο δεν φτάνει ως τα μάτια της.
«Ναι, έχεις να καταπατήσεις λίγη από την περιουσία μου» κάνει στροφή και με αφήνει σύξυλο χωρίς να πει τίποτα, βαρώντας την πόρτα πίσω της.
Εντάξει λοιπόν, αφού έτσι το θέλει!

Ελευθερία
Παραμονή πρωτοχρονιάς
Το recuerdos παίζει από πίσω όσο ετοιμάζω το τραπέζι της παραμονής. Αφού είμαστε εδώ γύρω στις δέκα μέρες και αναγκασμένοι να περάσουμε αυτήν την μέρα μαζί, πρέπει τουλάχιστον να κάνω κάτι να μην περάσει τόσο ανιαρά.

Δεν περνάμε και πολύ χρόνο μαζί. Ο Άγγελος λείπει σχεδόν όλη μέρα, αλλά το λίγο που είναι εδώ περνάμε τον περισσότερο χρόνο σιωπηλοί. Δεν με πειράζει. Τον παρατηρώ. Μου αρέσει να το κάνω αυτό. Πού και πού όταν τύχει να πιάσουμε κουβέντα, υπάρχει αρκετό χιούμορ ανάμεσά μας. Ειδικά όταν συνειδητοποίησε ότι του ρίχνω κάποια χρονάκια. Δεν είναι δα και τόσα πολλά τα πέντε χρόνια.

Έχω ετοιμάσει μια γαλοπούλα ψητή με πουρέ γλυκοπατάτας και έχω εφοδιάσει το τραπέζι με την καλύτερη τεκίλα της πόλης. Σκοπεύω να φτιάξω τις καλύτερες μαργαρίτες με γεύση μάνγκο.
Όσο σχεδόν τελειώνω τις ετοιμασίες, διαλέγω να φορέσω το κλασικό μικρό μαύρο φόρεμα με μαύρα πέδιλα μήπως και με υποδεχτεί ο νέος χρόνος κάπως καλύτερα.

Συνειδητοποιώ πόσο λίγα ξέρει ο ένας για τον άλλον. Αποφασίζω μέσα από το φόρεμα να φορέσω το κρεμαστό του. Ίσως να αποφασίσω να του το αποκαλύψω. Δεν ξέρει καν τι δουλειά κάνω. Υπέθεσε από μόνος του πως είμαι στην οικογενειακή κλίκα και δεν του χάλασα το όνειρο, όμως θέλω να ξέρει πως δεν είμαι μια από αυτούς. Με εκνευρίζει που θέλω να του αλλάξω την γνώμη που έχει για εμένα. Είναι πιο εύκολο να αντιπαθούμε ο ένας τον άλλον, αλλά εγώ νιώθω λίγο πιο διαφορετικά.

Τον έχω ακούσει να κλαίει μια φορά στο μπάνιο ενώ νόμιζε πως δεν ακούω. Όμως άκουγα και δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν άντρα να κλαίει έτσι. Και κάτι σαν μέσα μου να έσπασε. Δείχνει τόσο διαφορετικός.

Ακούω τα κλειδιά στην πόρτα και ένας κόμπος στο στομάχι μου σχηματίζεται.
«Γεια» τον χαιρετάω μόλις μπαίνει μέσα.
Φοράει ένα σκούρο τζιν με ένα λευκό πουκάμισο και κρατάει το σακάκι στο χέρι. Είναι κάπως μελαγχολικός.
«Τι μυρίζει έτσι ωραία;» περιεργάζεται το στολισμένο σπίτι και το τραπέζι που μόλις έστρωσα.
«Αλλάζει ο χρόνος απόψε. Ας μην περάσουμε την βραδιά τόσο μίζερα» του κάνω νόημα να καθίσει.
«Μαγειρεύεις ωραία!» λέει όσο έχουμε ξεκινήσει και τρώμε.
«Σε ευχαριστώ» πίνω ήδη την δεύτερη μαργαρίτα.
Σε λίγα λεπτά αλλάζει ο χρόνος. Θέλω να έχω μια απάντηση σε όσο συμβαίνουν και δεν μπορώ να εξηγήσω.

«Ξέρω πως δεν είσαι τόσο κακός όσο θες να δείχνεις»
«Χμ, δεν νομίζω πως με ξέρεις καλά» με πλησιάζει τόσο που μπορώ και νιώθω την αναπνοή του πάνω μου.
«Γιατί έκλαιγες στο μπάνιο;»
Σιωπή. Η ανάσα του επιταχύνεται και τα μάγουλά του κοκκινίζουν.

«Ελευθερία…» με κοιτάζει με έναν τρόπο λες και θέλει να μου πει τα πάντα χωρίς να πρέπει. Σαν κάτι να τον σταματά. Και η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. «Έχω εντολή να σε σκοτώσω πριν αλλάξει ο χρόνος»
Τα πυροτεχνήματα σκορπίζονται σε όλον τον ουρανό και ευχές ανταλλάσσονται στα διπλανά σπίτια.